Followers

Friday, 24 December 2021

ரோஜாவின் ராஜா மனம்!

 ரோஜாவின் ராஜா மனம்! பேசாலைதாஸ் 


மனம் எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது என்பதற்கு ஒரு சின்ன உதாரணம்..

ஒரு பெண், லண்டன் நகரத்தில் வாழ்பவர். அங்குள்ள கால நிலைக்கு ரோஜா மலர்கள் நன்கு வளரும். அவை எல்லோருக்கும் பிடிக்கும். ஆனால், இந்த பெண்ணிற்கு ரோஜா மலர்கள் என்றாலே அலர்ஜி. ஒரு பூ அருகிலிருந்தாலே, அவர் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வரும், தும்மல் வரும். ரொம்பவும் கஷ்டப்படுவார். அதனால் ரோஜா மலர்கள் அருகில் செல்லாமல் பார்த்துக் கொள்வார்.

இந்த சூழ்நிலையில் ஒருநாள், அவருடைய ஆபீசில் ஒரு மீட்டிங். கலந்து கொள்ளப் போனார். அந்த மீட்டிங் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் அவருக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஒரு பெரிய டேபிளில் நூற்றுக்கணக்கான ரோஜா மலர்களை வைத்து அலங்கரித்திருந்தார்கள்.

ஒரு பூ அருகில் இருந்தாலே நமக்கு அலர்ஜியாச்சே, இவ்வளவு பூக்கள் மத்தியில் நாம் எப்படி மீட்டிங்கை அட்டென்ட் செய்யப் போகிறோம்' என்று பயந்தார்.

ஆனால் வேறு வழியில்லாமல், அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் சென்று அமர்ந்தார். பூக்களைப் பார்த்ததுமே அவருக்கு கண்களில் இருந்து நீர் வந்தது, தும்மலும் வந்தது, முகமெல்லாம் சிவந்து விட்டது.

மீட்டிங் இன்னும் ஆரம்பிக்கப் படவில்லை, இந்த சூழ்நிலையில், பின்னாலிருந்து ஒருவர் எழுந்து வெளியில் செல்கிறபோது "இந்த பூக்களைப் பாருங்கள். நிஜமான பூக்கள் போலவே இருக்கின்றன.." என்று வியந்தபடி கூறிக்கொண்டே சென்றார்.

அப்பொழுதுதான் இவருக்கு தெரிந்தது, அந்த பூக்கள் உண்மையான பூக்கள் அல்ல. எல்லாமே காகிதத்தால் செய்யப்பட்ட செயற்கை மலர்கள் என்று.

இவர் யோசித்தார்.. "இந்த பூக்கள் எப்படி எனக்கு அலர்ஜியை ஏற்படுத்த முடியும்..?"

இப்படி நினைத்த மறுவினாடியே அவருடைய அலர்ஜிக்குண்டான அறிகுறிகள் அனைத்துமே மறைந்து விட்டன.

இதுதான் நமது மனம்..

இந்த மனதால் நோய்களை உருவாக்கவும் முடியும்.. குணப்படுத்தவும் முடியும்..

இந்த மனதால்

 பிரச்னையை உருவாக்கவும் முடியும்.. அதற்கு தீர்வையும் தர முடியும்.

எனவே,

நேர்மறை_எண்ணங்களை மட்டும் எண்ணி, மனதை நல்ல முறையில் பயன்படுத்துவோம்.

பொறுமையைவிட மேலான தவமுமில்லை.திருப்தியை விட மேலான இன்பமுமில்லை.இரக்கத்தை விட உயர்ந்த அறமுமில்லை.மன்னித்தலை விட ஆற்றல் மிக்க ஆயுதமில்லை…!

தோல்விகள் சூழ்ந்தாலும். இருளை விளக்கும் கதிரவன் போல அதனை நீக்கி அடுத்தடுத்த வெற்றி படியில் கால் அடி எடுத்து வையுங்கள். முடியும் வரை அல்ல, உங்கள் இலக்கினை அடையும் வரை.விவேகத்துடன் ஒவ்வொரு பிரச்சனைக்கும் முடிவு காண முயலுங்கள். இந்த விடியல் உங்கள் வாழ்விலும் விடியட்டும்…!

Wednesday, 15 December 2021

கணித மேதை இராமாநுஜம்

 கணித மேதை இராமாநுஜம் 

பற்றி ஓஷோ..

1887ல்  பிறந்தவர் ராமானுஜம்.

ஏழை பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்த 

இவர் மேல் நிலை பள்ளிப்படிப்பை கூட தாண்டவில்லை.

ஒரு எழுத்தர் வேலைக்கு சேரவே 

படாத பட்ட இவர் யாருடைய வழிகாட்டலும் போதனைகளும் இன்றியே கணிதத்தில் கில்லாடியாக இருந்தார்.

இவர் பணிபுரியும் இடத்தில் உடன் பணிபுரிபவர்கள் இவர் கணித 

திறமையை கண்டு அதிசயப்பட்டனர்.

அவர் அலுவலக மேலாளர் ஒருவர் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைகழக பேராசியர் ஹார்டியின் முகவரியை கொடுத்து 

கடிதம் எழுத தூண்டினார்.

ஆனால் இராமானுஜம் வெறும் கடிதமாக இல்லாமல் இரண்டு வடிவியல் தேற்றங்களுக்கு விடை கண்டுபிடித்து ஹார்டிக்கு அனுப்பினார்.

யாருயா அது இவ்வளவு கடினமான தேற்றத்தை சுலபமாக விடையளித்திருக்கிறானே அதுவும் சின்னப்பையன் என்று வேறு சொல்கிறான்.

அந்த செல்லத்தை கையோடு கூட்டினு வாங்கைய்யா என ஹார்டி தன் உதவியாளருக்கு கட்டளையிட்டார்.

இங்கிலாந்துக்கு பறந்தார் இராமானுஜம்.

முதலில் சோதித்த ஹார்டி இந்த பையன் முன்னிலையில் கணிதத்தில் தான் ஒரு பாப்பா என உணர்ந்தார்.

ஒரு கணக்கை கரும்பலகையில் எழுதினால் எப்படிப்பட்ட அறிவாளியாக இருந்தாலும் நிதானமாக யோசித்தே விடை சொல்வார்.

இராமானுஜம் கேள்வி கேட்டவர் முடிக்குமுன்னே சரியான விடையை 

சட்டென சொல்கிறார்.

அவன் சொன்னது சரியா என சோதிப்பதற்கு தான் அவருக்கு நேரம் பிடித்தது.

லண்டனில் வாழ்ந்து வரும் மற்றொரு கணித மேதைக்கும் இராமனுஜத்திற்கும் ஒரு சிக்கலான கணக்கை கொடுத்தார் ஹார்டி.

ஓரிரு  மணித்துளிகளில் இராமானுஜம் விடையை ஒரு தாளில் எழுதி கொடுத்துவிட்டார்.

அந்த மற்றொரு கணிதமேதை விடை கண்டுபிடிக்க ஆறு மணி நேரம் பிடித்தது.

மெட்ரிக் படிப்பில் தோற்றுப் போன 

ஒருவர் எப்படி கணிதத்தில் இவ்வளவு சாமார்த்தியமாக இருக்க முடியும் என சற்று குழம்பி தான் போனார் ஹார்டி.

மேலும் இராமானுஜர் மனதால் வேகமானவராகவோ அதிக மனோசக்தி உள்ளவராகவும் தெரியவில்லை.

இவர் மேதமைக்கு எந்த புறக்காரணமும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.

மனதை கடந்த ஏதோ ஒரு அமானுஷ்ய சக்தி இராமனுஜத்திடம் இருப்பது மட்டும் ஊர்ஜிதமானது.

மிகுந்த பயிற்சியும் பெரிய மேதைகளிடம் பயின்றவர்கள்கூட இராமனுஜத்திடம் தோற்றுப்போவது வாடிக்கையாக மாறியது.

தனது முப்பத்து மூணாவது வயதில் எலுப்புறுக்கி நோயால் பாதிக்கப்பட்டார் இராமானுஜம்.

அவரை காண ஹார்டியும் ஒரு சில 

லண்டன் கணித மேதைகளும் 

அந்த மருத்துவமனைக்கு வந்தனர்.

அவர்கள் வந்த காரின் நம்பரை பார்த்த இராமனுஜம் நாலு சிறப்பு அம்சங்கள் உங்கள் கார் எண்ணில்  இருப்பதாக கூறினார்.

அங்கிருந்து விடைபெற்ற ஹார்டி 

குழுவினர் அந்த எண்களை வைத்து மூளையை கசக்கி பார்த்தும் 

அவர்களுக்கு விடைகிடைக்கவில்லை.

கொஞ்ச நாளில் இராமானுஜம் 

இறந்து போனார்.

அவர் இறந்து மூன்று மாதத்திற்கு பிறகு தான் அந்த எண்ணின் மூன்று சிறப்பு அம்சங்களை கண்டுபிடித்தார் ஹார்டி.

நாலாவது சிறப்பு  அம்சத்தை கண்டுபிடிக்க அவருக்கு இருபது ஆண்டுகள் பிடித்தது.

இவ்வளவு பெரிய அறிவாற்றல் இராமனுஜத்திற்கு எப்படி வந்தது 

என எந்த ஜாம்பவானுக்கும் இறுதிவரை விளங்கவில்லை.

இராமனுஜத்திடம் ஒரு கேள்வி கேட்டால் 

அவர் ஒரு நிமிடம் கண்ணை மூடுவார்.

அவர் இரண்டு கருவிழிகளும் புருவ மத்தியில் போய் சொருகிக்கொள்ளும்.

அப்போது புருவ மத்தியிலுள்ள ஒரு சிறு ஓட்டையிலுள்ள மூண்றாவது கண் திறந்து கொள்ளும்.

உடனே சரியான விடை தானாக வெளிவரும். 

அந்த நெற்றிக்கண் திறக்குமானால் சிக்கலான மண்டலங்கள் கூட தெளிவாக தெரிய ஆரம்பிக்கும்.

நாமெல்லாம் ஒரு கதவின் சாவி ஓட்டை வழியே ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு தான் பார்த்து வருகிறோம்.

நெற்றிக்கண் திறந்து கொண்டால் முழு வானமும் புலப்பட தொடங்கும்.

இந்த மூண்றாவது கண்ணை திறக்கும் முயற்சியாக தான் இந்துக்கள் குங்கும திலகத்தை புருவ மத்தியில் வைக்கிறார்கள்.

Bioclock என்றால் என்ன?*

 Bioclock என்றால் என்ன?* 

நாம் வெளியூர் செல்ல வேண்டும் என்றால் அதிகாலை 4.00 மணிக்கு அலாரம் செட் பண்ணிவிட்டு தூங்கி விடுவோம். ஆனால் அலாரம் அடிப்பதற்கு முன் எழுந்து விடுவோம். இது தான் Bioclock. 

நமக்கு தெரிந்த வட்டத்தில் எல்லோரும்

60 - 70 வயதில் இறந்து விடுகிறார்கள். எனவே நாமும் 60-70 வயதில் இறந்து விடுவோம். 

50 வயதில் எல்லா நோய்களும் வந்து விடும் என்று நம்பி நமது Bioclock இல் செட் செய்துவிடுகிறோம். 

அதனால்தானோ என்னவோ 50 வயதில் நோய் வருகிறது.

70 வயதில் செத்து விடுகிறோம். நமக்கு தெரியாமலே நமது Bioclock ஐ தவறாக செட் செய்து விடுறோம். 

சீனாவில் பெரும்பாலோனார் 100 வயது வாழ்கிறார்கள். அவர்களது Bioclock அப்படி செட் செய்யப் பட்டுள்ளது. 

எனவே நண்பர்களே, 

1. நாம்  குறைந்தது 100 வயது வரை வாழ்வோம் என்று Bioclock ஐ மாற்றி அமைப்போம். 

2. நமக்கு இந்த சின்ன வயதில் (40 இலிருந்து 60 வயதுக்குள்) எந்த நோயும் வர வாய்ப்பே இல்லை என நம்புவோம். 

3. டை அடியுங்கள் (முடி இருந்தால் 😂). இளமையாக தோற்றம் அளியுங்கள் . வயதான தோற்றத்தை அனுமதிக்காதீர்கள். 

4. சுறுசுறுப்பாக இருங்கள். வாக்கிங்  போங்கள். 

5. வயதாக வயதாக ஆரோக்கியம் கூடும் என்று நம்புங்கள். (அது தான் உண்மை). 

6. எல்லாத்துக்கும் இந்த மனசு தான் காரணம். Never, ever allow the bioclock set your ending. 

*எண்ணங்களே வாழ்க்கை.

முதுமை பாதத்திலிருந்து மேல் நோக்கித் தொடங்குகிறது!

* உங்கள் கால்களை செயல்பாட்டிலும் & வலுவாக வைத்திருங்கள் !! 

Keep your Legs Active and Strong !!!

 தினசரி வயதாகிக்கொண்டே இருக்கும்போது, ​​நம் கால்கள் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும் வலுவாகவும் இருக்க வேண்டும். நாம் தொடர்ந்து  வயதாகும்போது, ​​நம் தலைமுடி நரைத்து (அல்லது) சருமம் தளர்ந்து (அல்லது) முகத்தில் சுருக்கங்கள் வருவதற்கு நாம் பயப்படக்கூடாது.

 * *நீண்ட ஆயுளின் அறிகுறிகளில், பிரபலமான அமெரிக்க பத்திரிகை "வருமுன் தடுப்பு" (prevention) மூலம் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கைக்கு, வலுவான கால் தசைகள்  அனைத்திற்கும் மேலே மிக முக்கியமான மற்றும் இன்றியமையாத ஒன்றாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. 

* தயவுசெய்து தினமும் நடந்து செல்லுங்கள். 

உங்கள் கால்களை இரண்டு வாரங்களுக்கு அசைக்கவில்லை என்றால், உங்கள் உண்மையான கால் வலிமை 10 வருடங்கள் குறையும். 

*நடந்து செல்லுங்கள்* 

டென்மார்க்கில் உள்ள கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகத்தின் ஒரு ஆய்வு, முதியவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள், இரண்டு வாரங்கள் *செயலற்ற நிலையில் இருந்தால்  கால் தசை வலிமை *மூன்றில் ஒரு பங்கு பலவீனமடையலாம் என்கிறது. இது 20-30 வருடங்கள் முதுமையடைவதற்கு சமம் !!

 *எனவே நடந்து செல்லுங்கள்* 

கால் தசைகள் பலவீனமடைவதால், நாம் மறுவாழ்வு மற்றும் உடற்பயிற்சிகள் செய்தாலும், மீட்க நீண்டகாலம் பிடிக்கும். நடங்கள். அதனால், *நடைபயிற்சி போன்ற வழக்கமான உடற்பயிற்சி மிகவும் முக்கியமானது *

. நமது முழு உடல் எடை/ சுமையை கால்களே தாங்குகிறது. 

* *கால்கள் ஒரு வகையான தூண்கள் *, மனித உடலின் முழு எடையையும் தாங்கும். 

*தினமும் நடைபயிற்சி.*

சுவாரஸ்யமாக, ஒரு நபரின் எலும்புகளில் 50% & தசைகளில் 50%, இரண்டு கால்களிலும் உள்ளன. 

*நடந்து செல்லுங்கள்* 

மனித உடலின் மிகப்பெரிய மற்றும் வலுவான மூட்டுகள் மற்றும் எலும்புகளும் கால்களில் உள்ளன.

 *10,000 அடிகள் / நாள்*

  வலுவான எலும்புகள், வலுவான தசைகள் மற்றும் நெகிழ்வான மூட்டுகள் உடலின் 

*இரும்பு முக்கோணத்தை உருவாக்கி

  மனித உடலைச் சுமக்கிறது. *

 * ஒருவரின் வாழ்க்கையில் 70% மனித செயல்பாடு மற்றும் ஆற்றல் எரித்தல்(burning the calories) இரண்டு கால்களால் செய்யப்படுகிறது. இது உங்களுக்கு தெரியுமா?

 ஒரு நபர் இளமையாக இருக்கும்போது, ​​அவருடைய/ *தொடைகள் 800 கிலோ எடையுள்ள ஒரு சிறிய காரைத் தூக்கும் வலிமை கொண்டவை! * 

*கால் உடல் நடமாட்டத்தின்(locomotion) மையம் *.

 இரண்டு கால்களும் சேர்ந்து மனித உடலின் 50% நரம்புகளையும், 50% இரத்தக் குழாய்களையும், 50% இரத்தத்தையும் அவற்றின் வழியே பாய்கிறது. இது உடலை இணைக்கும் மிகப்பெரிய சுழற்சி நெட்வொர்க். *எனவே தினமும் நடந்து செல்லுங்கள்.*

 * கால்கள் மட்டும் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது, ​​இரத்த ஓட்டத்தின் வளமையான மின்னோட்டம் சீராக செல்லும். எனவே வலுவான கால் தசைகள் உள்ளவர்கள் கண்டிப்பாக வலுவான இதயத்தைக் கொண்டிருப்பார்கள். 

ஒருவரது வயது, பாதத்தில் இருந்து மேல் நோக்கித் தொடங்குகிறது. ஒரு நபர் இளமையில் இருப்பது போலல்லாமல் வயதாகும்போது, ​​மூளை மற்றும் கால்களுக்கு இடையே நடைபெறும் ஆணைகள் பரிமாற்றத்தின் துல்லியம் மற்றும் வேகம் குறைகிறது.

*தயவுசெய்து நடந்து செல்லுங்கள்*

 கூடுதலாக, எலும்பின் உரமான கால்சியம் என்று அழைக்கப்படுவது விரைவில் அல்லது பின்னர் காலப்போக்கில் இழக்கப்படும், இதனால் வயதானவர்கள் எலும்பு முறிவுகளுக்கு ஆளாகிறார்கள்.

 *நடங்கள்.*

வயதானவர்களில் எலும்பு முறிவுகள் தொடர்ச்சியான சிக்கல்களைத் தூண்டும், குறிப்பாக மூளை த்ரோம்போசிஸ் போன்ற ஆபத்தான நோய்கள். 

பொதுவாக  வயதான நோயாளிகளில் 15%,  தொடை எலும்பு முறிவு ஏற்பட்ட ஒரு வருடத்திற்குள்  இறந்துவிடுவார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? 

*தவறாமல் தினமும் நடந்து செல்லுங்கள்* 

▪️ *கால்களுக்கு உடற்பயிற்சி செய்வது, 60 வயதிற்கு பிறகும் கூட தாமதமல்ல. * நம் கால்கள் படிப்படியாக வயதாகிவிட்டாலும், நம் கால்களுக்கு உடற்பயிற்சி செய்வது வாழ்நாள் முழுவதும் வேலை. 

*10,000 அடிகள் நடக்க*

 எப்பொழுதும் கால்களை அடிக்கடி வலுப்படுத்துவதன் மூலம், ஒருவர் மேலும் வயதானதை தடுக்கலாம் அல்லது குறைக்கலாம். 

*365 நாட்கள் நடைபயிற்சி* 

உங்கள் கால்களுக்கு போதுமான உடற்பயிற்சி கிடைப்பதற்கும், உங்கள் கால் தசைகள் ஆரோக்கியமாக இருப்பதை உறுதி செய்வதற்கும் தயவுசெய்து தினமும் குறைந்தது 30-40 நிமிடங்கள் நடக்க வேண்டும். 

*இந்த முக்கியமான தகவலை உங்கள் 40 வயது கடந்த நண்பர்கள் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் பகிர வேண்டும், ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் தினமும் வயதாகி வருகிறார்கள்*

எல்லாம் விதிப்படியே


 

தையல் ஊசி


 

வம்பு சண்டை

வம்பு சண்டை   பேசாலைதாஸ்

ஒரு முறை ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், அவரது சகோதரர் பலராமர் மற்றும் அர்ஜுனன் ஆகிய மூவரும் ஒரு அடர்ந்த வனத்தின் வழியாகச் சென்றுக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது நேரங்கடந்து நள்ளிரவாகிவிட்டதால், மூவரும் ஒரிடத்தில் தங்கி உறங்கி விட்டு, விடிந்த பின் செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்தனர்.

காட்டில் கொடிய மிருகங்கள் இருக்கும் காரணத்தினால், மூவரும் ஒரே நேரத்தில் உறங்கக்கூடாது என்று, ஜாமத்திற்கு ஒருவர் உறங்காமல் மற்ற இருவருக்கும் காவல் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர். அதன்படி முதலில் அர்ஜுனன் காவல் இருக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணரும், பலராமரும் தூங்க ஆரம்பித்தனர்.

அப்போது திடீரென ஒரு புகை மண்டலம் தோன்றியது .அதிலிருந்து ஒரு பயங்கர உருவம் வெளிவந்தது . அகன்ற நாசியும் , கோரப் பற்களும் , பெரியக் கண்களுமாக இருந்தது அவ்வுருவம். ஒரு மரத்தடியில் பலராமரும், ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் தூங்குவதையும் , அவர்களுக்கு அர்ஜுனன் காவல் இருப்பதையும் கண்ட அவ்வுருவம் தூங்கும் அவ்விருவரின் அருகில் சென்றது.

அதைக் கண்ட அர்ஜுனன் கோபத்துடன் அந்த உருவத்தைத் தடுத்தான். அப்போது அவ்வுருவம், அவ்விருவரையும் தான் கொல்லப்போவதாகவும், அதற்கு நீ எனக்கு உதவ வேண்டும் என்று அர்ஜுனனிடம் கேட்டது. அதைக் கேட்டு மிகுந்த கோபம் கொண்ட அர்ஜுனன் அவ்வுருவத்தைத் தாக்கினான்.

அர்ஜுனனின் கோபம் அதிகமாக அதிகமாக , அவ்வுருவத்தின் பலமும் அதன் வடிவமும் பெரிதாகியது .அர்ஜுனன் இன்னும் மிகுந்த ஆக்ரோஷத்தோடு அதனுடன் சண்டையிட்ட போது, அதன் வடிவம் பூதகரமாகியது.அர்ஜுனனை பலமாகத் தாக்கி விட்டு மறைந்தது.

இரண்டாம் ஜாமத்திற்கு காவலிருப்பது பலராமர் முறை என்பதால், அவரை எழுப்பி விட்டு அர்ஜூனன் உறங்க ஆரம்பித்தான். பலராமர் காவல் இருந்தார். அப்போது மீண்டும் அவ்வுருவம் அங்கு தோன்றி, அர்ஜுனனிடம் கூறியது போலவே பலராமரிடமும் கூறியது. அதைக் கேட்டு கோபம் கொண்ட பலராமரும் அதனுடன் கடுமையாகச் சண்டையிட்டார்.

அவ்வுருவம்மும் அடிபணிவதாய் இல்லை. பலராமரின் கோபம் அதிகமாக அதிகமாக அவ்வுருவத்தின் பலமும் அதன் வடிவமும் பெரிதானது. பின்பு அர்ஜுனனைத் தாக்கியதைப் போலவே, பலராமரையும் கடுமையாகத் தாக்கி விட்டு, மறைந்தது அவ்வுருவம்.

மூன்றாம் ஜாமம் காவலிருப்பது ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் முறையாவதால், அவரைக் காவலுக்கு எழுப்பி விட்டு பலராமர் படுக்கச் சென்றார். இப்போதும் அப்பொல்லாத உருவம் தோன்றியது. அதைக் கண்ட கிருஷ்ண பரமாத்மா பலமாகச் சிரித்தார்.

”ஏன் சிரிக்கிறாய்" ?! எனக் கேட்டது அவ்வுருவம்.

"உனது தூக்கிய பற்களும், பெரிய முட்டைக் கண்களையும் கண்டு தான்” என சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் கூறினார். அவர் தன்னைக் கேலி செய்வதைக் கண்டு ஆக்ரோஷத்துடன் அவ்வுருவம் ஸ்ரீகிருஷ்ணருடன் சண்டை போட்டது. கிருஷ்ணரோ புன்னகையை மாறாமல் அக்கொடிய உருவத்துட சண்டையிட்டார்

கிருஷ்ணர், சிரிக்கச் சிரிக்க அவ்வுருவத்தின் பலமும் அதன் வடிவமும் குறைந்து கொண்டே போனது. இறுதியில் அவ்வுருவம் சின்னஞ்சிறு புழுவாக மாறி தரையில் நெளிந்தது.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அப்புழுவை எடுத்து ஒரு துணியில் முடிந்து வைத்தார்.

பொழுதும் விடிந்தது. பலராமரும், அர்ஜுனனும் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தனர்,. இருவரும் இரவில் ஒரு பயங்கர உருவம் வந்ததும், அவர்களைத் தாக்கியதும், அவ்வுருவம் வளர்ந்து வளர்ந்து பின்னர் பெரிதாகியதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கு வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தனது துணியில் முடிந்திருந்த புழுவைக் காட்டி, "நீங்கள் இருவரும் நேற்று ஜாமத்தில் தீவிரமாக சண்டை போட்ட உருவம் இது தான்" எனக் கூறினார். "நீங்கள் இருவரும் அதனுடன் சண்டையிடும் போது கடுமையாகக் கோபப்பட்டீர்கள்". உங்கள் கோபம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அதன் பலமும்,வடிவமும் அதிகரித்தது. நான் சிரித்துக் கொண்டே சண்டை போட்டதால், இதன் பலமும்,வடிவமும் குறைந்து கொண்டே வந்து பின்பு ஒரு புழுவாக மாறி விட்டது".

🌹வம்பு சண்டைக்கு வருபவனை விட்டு, புன்னகையோடு வெளியேறி விலகிச் சென்று விட்டால், அவன் புழுவுக்கு சமமாகி விடுவான். "கோபத்தைக் குறைப்பவனே ஞானி " என்ற உண்மையை எடுத்துக்காட்டினார் .ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் இந்த உபதேசம் நமக்கும் வாழ்வின் பல சூழ்நிலைகளுக்கும் பொருந்தும்🌹

இப்படித் தான் *நாமும் பல விஷயங்களில் எதிர் வினையாற்றாமலிருந்தாலே, அவ்விஷயம் மிகப்பெரிய பிரச்சனை ஆகாமல் பிசுபிசுத்துப் இந்த புழுப் போல் ஒன்றும் இல்லாமல் போய் விடும்*

திட்டம் போட்டுச் செய்கிற உதவி


திட்டம் போட்டுச் செய்கிற உதவி பேசாலைதாஸ்
அன்பர்களே நாம் செய்யும் உதவிகளை தர்மம் என்ற கணிப்பில் சிலர் தவறாக புரிந்து கொள்கி ன் றார்கள். தமது சொந்தங்கள், உறவுகளின் வாழ்வு மேம்பட புலம் பெயர்ந்த உறவுகள் நிறைய உதவிகள் செய்கின்றார்கள், இறுதியில் அந்த உதவியினால் மனம் நொந்து இருக்கின்ற உறவுகளும் அறுந்துபோன கசப்பான அனுபவ ங்கள், உங்களில் பலருக்கு இருக்கக்கூடம், கடைசி யில், போகட்டும் புண்ணியமாவது கிடைக்கட்டும் என்று நீங்களே உங்கள் மனதை தேற்றிக்கொள் வீர்கள். உண்மை இதுதான் உங்களுங்கு புண்ணி யமும் கிடைக்கப்போவதில்லை, காரனம் அதை நீங்கள் திட்டம் போட்டு, ஏதோ ஒரு சுயநலத்திற்காக் செய்த உதவிகள், புண்ணியக்கணக்கில் சேர்க்க முடியாது என சித்திரகுப்தன் சொல்லுவார். இதை விளக்க அழகான சம்பவத்தை கதையாக சொல்கின்றேன்.

                                                              ஆலயம் ஒன்றில் ஆன்மிக உபதேசம் நடந்து கொண்டிருந்தது. ‘‘அடுத்தவர்களுக்கு உதவுங்கள்... ஆண்டவன் உங்களு க்கு உதவுவார்!’’ கூட்டம் முடிந்ததும் மூன்று இளைஞர்கள் எழுந்து வந்த னர். ‘ஐயா! உங்கள் உபதேசப்படி நடக்க நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம். நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்... எப்படிச் செய்ய வேண்டும்... சொல்லு ங்கள்... செய்கிறோம்!’’ ‘‘எது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். இப்ப உதாரணத்துக்கு, வயசான ஒரு பெரியவர் சாலையைக் கடக்கறதுக்கு நீங்க உதவலாம்!’’ இளைஞர்கள் ஆர்வத்தோடு போனார்கள்.

                                                          அடுத்த வாரம் திரும்பி வந்தார்கள். பெரியவர் கேட்டார்.  ‘‘என்ன... யாருக்காவது உதவி செய்தீர்களா?’’  ‘‘செய்தோம்!’’ என்றார்கள் மூன்று பேரும். ‘‘என்ன செய்தீர்கள்? ஒவ்வொருவராக வந்து சொல்லுங்கள்... பார்க்கலாம்!’’ முதல் இளைஞன் வந்தான்.  ‘‘முதியவர் ஒருவர் சாலையைக் கடக்க நான் உதவினேன்!’’ பெரியவருக்கு மகிழ்ச்சி யாக இருந்தது.  உபதேசத்துக்குத் தக்க பலன் கிடைத்ததாக உணர்ந்து பெருமைப்பட்டார். 

                                                         அடுத்த இளைஞனைக் கூப்பிட்டுக் கேட்டார்: ‘‘நீ என்ன செய்தாய்?’’  ‘‘நானும் வயசான பெரியவர் ஒருவர் சாலையைக் கடக்க உதவினேன்!’’ பெரியவர் கொஞ்சம் யோசித்தார். அப்புறம் அடுத்த வனை அழைத்தார்:  ‘‘நீ என்ன செய்தாய்?’’  ‘நானும் முதியவர் ஒருவர் சாலையைக் கடக்க உதவினேன்!’’ பெரியவருக்குச் சந்தேகம்.  ‘‘எப்படி இது... உங்க மூன்று பேருக்கும் மூன்று பெரியவர்கள் கிடைத்தார் களா?’  ‘‘அப்படியெல்லாம் இல்லை.. ஒரே பெரியவர்தான்!’’ ‘‘என்னது... அந்த ஒருத்தர் சாலையைக் கடக்க நீங்க மூணு பேர் தேவைப்பட் டதா?’’ ‘‘மூணு பேர் இருந்தும் அது சிரமமாத்தான் இருந்தது!’’  ‘‘என்ன சொல்றீங்க?’’ ‘‘அந்தப் பெரியவர் சாலையைக் கடக்க விரும்பலே... இருந்தாலும் வலுக்கட்டாயமா நாங்க அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் அடுத்த பக்கத்திலே விட்டோம்!’’

நண்பர்களே! ‘ஆண்டவனை உச்சரிக்கிற உதடுகளை விட அடுத்தவனுக்கு உதவுகிற கரங்கள் மேலானவை!’ என்று பெரியவர்கள் சொல்கிறார் கள். உண்மைதான்! ஆனாலும் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். திட்டம் போட்டுச் செய்கிற உதவி - அரசியல்திட்டம் போடாமல் செய்கிற உதவி - ஆன்மிகம்! நம்பிடம் உதவி பெறுபவர்கள் யார் எவர் என்று எமக்கு தெரிய க்கூடாது. நாம் செய்யும் உதவிக்கு பிரதி உபகாரம் எதிர்பார்க்கக்கூடாது. ஆனால் நன்றி உணர்வை எதிர்பார்க்கலாம், இயேசுவும் அப்படி எதிர்பார்த்தார். அன்புடன் உங்கள் பேசாலைதாஸ்

மனசாட்சி

  மனசாட்சி பேசாலைதாஸ்

ஒரு பணக்காரர் தன் வீட்டில் கடவுள் சிலை வைக்க, ஒரு சிற்பியை அணுகி சென்றார். அவர் சென்ற நேரம் அந்த சிற்பி ஒரு பெண் கடவுள் சிலையை செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார். கொஞ்ச நேரம் அவர் செதுக்குவதை வேடிக்கை பார்த்த அவர், சிற்பி செதுக்கிய இன்னொரு சிலை அதே மாதிரி இருப்பதை கவனித்தார். உடனே பணக்காரர், "ஒரே கோவிலில் எப்படி ஒரே மாதிரி சிலைகள் வைப்பார்கள்? இல்லை... இந்த இரண்டு சிலைகளும் வெவ்வேறு கோவிலுக்காக செதுக்குகிறீர்களா?" என்று சிற்பியிடம் கேட்டார் சிற்பி சிரித்துக்கொண்டே, "இல்லை ஐயா. கீழே கிடக்கும்

சிலையானது உடைந்து போனது..." என்றார்.

பணக்காரர் ஆச்சரியத்துடன், “என்ன சொல்றீங்க... மிகவும் அழகாக தானே இருக்கிறது அந்த சிலை. எந்த பாகமும் உடையக்கூட இல்லையே!" எனக் கேட்டார் “அந்த சிலையின் மூக்கில் சின்ன

கீறல் இருக்கிறது... பாருங்கள்" என்றார் சிற்பி. "ஆமாம்!.அது சரி.... இந்த சிலையை எங்கே வைக்கப் போகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார் பணக்காரர்.

"இது கோவில் கோபுரத்தில், நாற்பது அடி உயரத்தில் வரும் சிலை!” உளியை உயர்த்திக் காட்டி சொன்னார் சிற்பி. பணக்காரர் வியப்புடன்,

"நாற்பது அடி உயரத்தில் இந்த சின்ன கீறலை யார் கண்டுபிடிக்கப் போகிறார்கள்? இதற்காக ஏன் இன்னொரு சிலை செய்கிறாய்... முட்டாள்!” என்றார்.

"அந்த சிலையில் கீறல் இருப்பது, எனக்கு தெரியுமே! எப்போது அந்த கோவில் வழி சென்றாலும், எனக்கு என் தொழிலில் உள்ள குறை உறுத்துமே.... அதனால் தான் இன்னொரு   சிலை செய்கிறேன்” என்றார் சிற்பி. 

 நீதி: அடுத்தவர் பாராட்டுக்காக வேலை செய்யாதே. உன் மனத்திருப்திகாக வேலை செய்!

Friday, 10 December 2021

  நான் எல்லை இல்லாதவன். பேசாலைதாஸ்

ஒர துறவி, மிகவும் எளிமையாகவும், கள்ளக் கபடமற்ற தன்மையுடனும் வாழ்ந்து வருவதை, அந்நாட்டு மன்னன் அறிந்தான். அவரது வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒளிவு மறைவு இருக்குமோ என்று கருதிய மன்னன்,  தனது உளவா ளிகளை அவரைப்பற்றி விசாரித்து வரச் செய்தான். உளவாளிகள், துறவி யைப்பற்றி தீர விசாரித்து,  ' இவரது வாழ்க்கையில் எவ்வித மர்மமும் கிடையாது. உண்மையிலேயே அவர் ஒருத் துறவி தான் ' என்று மன்னனிடம் வந்து சொன்னார்கள். அந்தத் துறவி மீதிருந்த மன்னனின் மதிப்பு மேலும் உயர்ந்தது.  ஒரு நாள் துறவியிடம், மன்னன் சென்றான்.  அவரது பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினான். ' ஐயா, நான் உங்களை எனது அரண்மனைக்கு அழைத்துச் போக வந்திருக்கிறேன்.  இனி ஏன் நீங்கள் இங்கே தனியே வாழ வேண்டும் ? என்றான்  மன்னன்.

' அவர் துறவி என்பதால், தனது அழைப்பை ஏற்க மறுத்து விடுவார் ' என்று நினைத்தான் மன்னன். மன்னனின் அழைப்பைக் கேட்டதும் அந்தத் துறவி, ' நல்லது. உன்  இரதத்தைக் கொண்டுவா....போகலாம் ' என்றார். மன்னன் அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் சற்று அதர்ச்சியுற்றான். இந்தத் துறவி, ஓர் ஏமாற்று க்காரனாக, மோசக்காரனாக இருப்பாரோ என்று எண்ணினான்.இருப்பினும், அவரை அழைத்து விட்டதால், அதிலிருந்து பின் வாங்கக்கூடாது என்று நினை த்த மன்னன்,  தன்னுடைய இரதத்திலேயே துறவியை அரண்மனைக்கு அழை த்து வந்தான். மன்னன் அரண்மனையில்,  துறவிக்கு தயார் செய்த இருப்பிடத் திற்கு வந்தத் துறவி, மன்னனைக் பார்த்து,   'அரண்மனையில் இருந்தால்,  ஒரு மன்னனைக் போலவே வாழ வேண்டும் ' என்று சொன்னவர்,  தாமாகவே ஏவல ர்களை அழைத்து, அதைக் கொண்டு வா, இதைக் கொண்டு வா ' என்று ஆணை யிட்டு, நிறைய பொருட்களைக் கொண்டு வரச் சொன்னார்.உயர்ந்த ரக பட்டாடைகளை உடுத்திக் கொண்டார். நிறைய அணிகலன்களை அணிந்து கொண்டார். பணிப் பெண்கள் சூழ, ராஜ போகத்தில் திளைத்தார்.

நாளுக்கு நாள்,  மன்னனின் மனம் மிகவும் பதற்றமடைந்து கொண்டே இருந் தது. துறவியின் அளவில்லா மகிழ்ச்சியையும், ஆனந்த வாழ்க்கையையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மன்னன், உளவாளிகள் தனக்கு சரியானத் தகவலைத் தரவில்லை என்றும்,  இவர் துறவியே அல்ல. மற்றவர்களை சுரண்டி வாழும் ஒரு புல்லுருவி என்றும், எப்படி இந்த கபட நாடகத் துறவியிடமிருந்து விடுபடுவது ? என்றும் யோசித்தான்.

நாளடைவில் துறவியின் நடவடிக்கைகள் தாங்கமுடியாத மன்னன், ஒருநாள் அவரிடம் சென்று, ' ஐயா, நான் உங்களிடம் சில விஷயங்களைப் பற்றி பேச வேண்டும்.'என்றான்.

அதற்கு அந்தத் துறவி அமைதியாக,  நீ என்னக் கேட்க வருகிறாய் என்று எனக் குத் தெரிகிறது.நீ என் நினைவாலேயே மிகவும் துயரமாக இருப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது. இதற்கு நீ ஏன் இத்தனைக் காலம் எடுத்துக் கொண்டாய் ?எதையும் உடனுக்குடன் கேட்டு விடுவது நல்லது. நீ என்ன கேட்க வந்திருக் கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும்,  நீயேக் கேள் ' என்றார்.அதற்கு மன்னன்,  ' நான் வாழ்வதை விட, நீங்கள் மிகவும் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். பிறகு, உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன வித்தியாசம் ? என்றும் கேட்டான். மன்னன் கூறியதைக் கேட்டு துறவி சிரித்தார். பிறகு சொன்னார்.

' இந்தக் கேள்விக்குத் தான்  ஆறு மாதங்கள் வரைக் காத்திருந்தாயா மன்னா ?உன் கேள்விக்கான பதிலை என்னால் கூற முடியும்.

இப்போது நாம் இருவரும் உன் ரதத்தில் இந்த இராஜ்ஜியத்தின் எல்லைக்கு செல்வோம் வா ' என்று அழைத்தார்.

இருவரும் மன்னனின் இராஜ்ஜியத்தின் எல்லைக்கு வந்தனர்.

துறவி, மன்னனைக் பார்த்து, 

 ' நான் அடுத்த இராஜ்ஜியத்துக்குப் போகிறேன். நீயும் வா ' என்றார்.

மன்னன் திடுக்கிட்டான்.

' நான் எப்படி வருவது ? எனது எல்லை இதோடு முடிந்து விட்டது.

இங்கு என்னுடைய மக்கள் இருக்கிறார்கள்.

என்னுடைய இராஜ்ஜிய சொத்துக்கள் இருக்கின்றன.

இராணி, இளவரசன் குடும்பம் என்று எனது சொந்தங்கள் இருக்கின்றன.

இவைகளை விட்டு விட்டு உங்களுடன் எப்படி என்னால் வரமுடியும் ?' 

என்றான் மன்னன்.

துறவி சொன்னார்,

 ' இப்போது வித்தியாசத்தை தெரிந்து கொண்டாயா ?

எனது ராஜ்ஜியம், எனது மக்கள், 

எனது சொந்தம் என்று 

ஒரு எல்லைக் கட்டியவன் நீ.

நான் எல்லை இல்லாதவன்.

 எந்த நாடும் எனது நாடு.

 எல்லா நாட்டு மன்னர்களும் 

என்னை வரவேற்பார்கள்.

எல்லா நாட்டு மக்களும் என் மக்கள்.

ஆனால், இதில் எதையும் நான் சொந்தம் கொண்டாடியதில்லை. 

சொந்தம் கொண்டாடவும் மாட்டேன்.

எதுவும் என் மனதில் ஒட்டாது.

எனக்கென்று இந்த உலகில் எதுவுமே இல்லை.

நீயோ, ஒரு குறிப்பிட அளவே எல்லைக் கட்டியவனாக இருந்தாலும், அனைத்தையும் சொந்தம் என்று நினைக்கிறாய்.

இதுதான் நீ கேட்டக் கேள்விக்கு பதில்.

நீ தந்த இந்த உயர்ந்த ரக உடைகளையும், 

ஆபரணங்களையும் நீயே வைத்துக் கொண்டு சொந்தம் கொண்டாடி,

மகிழ்வுடன் இருப்பாயாக.'  என்று

தான் அணிந்திருந்த ஆடைகளையும், அணிகளன்களையும் கழற்றி மன்னனிடமேக் கொடுத்தார்.

' நான் போகிறேன். இனி இங்கு நான் திரும்பி வரச் போவதில்லை.' என்று அடுத்த இராஜ்ஜியத்தின் எல்லைக்குள் நுழைந்தார்.

இப்பொழுதுதான் மன்னன் தனது 

அறிவீனத்தை உணர்ந்தான்.

துறவி சென்ற திசையை நோக்கி

கைக் கூப்பித் தொழுதான்.

Thursday, 9 December 2021

தர்ம கணக்கு பேசாலைதாஸ்

தர்ம கணக்கு  பேசாலைதாஸ்

ஒரு கோவில் மண்டப வாசலில் இரண்டு 

வழிப்போக்கர்கள் அமர்ந்திருந்தாங்க. இரவு நேரம்.மழை.அப்போ அங்கே

மற்றொருவரும் வந்து சேர்ந்தார்.

வந்தவர், நானும் இரவு இங்கே தங்கலாமா”ன்னு கேட்டார்.அதற்கென்ன

தாராளமாய் தங்குங்கள்னாங்க.

🌹சிறிது நேரம் கழித்து எனக்கு சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்குமான்னாரு வந்தவர்.

முன்னவர் இருவரில் ஒருவர் சொன்னார்.

என்னிடம் ஐந்து ரொட்டிகள் இருக்கின்றது"ன்னாரு.

இரண்டாமவர் என்னிடம் மூன்று ரொட்டிகள் இருக்கின்றது"ன்னாரு.

ஆக மொத்தம் எட்டு ரொட்டிகள், இதனை நாம் எப்படி மூவரும் சமமாய் பிரித்துக்கொள்ள முடியும்.

மூன்றாம் நபர், இதற்கு நான் ஒரு வழி

சொல்கிறேன்னு சொன்னாரு. அதாவது நீங்கள் உங்கள் ரொட்டிகளை ஒவ்வொரு ரொட்டியையும் மூன்று துண்டுகள் போடுங்கள். இப்போது இருபத்து நான்கு துண்டுகள் கிடைக்கும். நாம் மூவரும் ஆளுக்கு எட்டு துண்டுகள் எடுத்து கொள்ளலாம்ன்னாரு.இது சரியான

யோசனைன்னு அப்படியே செய்தாங்க.

ஆளுக்கு எட்டு துண்டு ரொட்டிகளை சாப்பிட்டுட்டு உறங்கினாங்க. பொழுது விடிந்தது. மழையும் நின்னது. மூன்றாவதாய்  வந்தவர்                                       கிளம்பும்போது, உங்கள் உதவிக்கு மிக்க நன்றின்னு சொல்லி எட்டு தங்க  நாணயங்களைக் கொடுத்து நீங்கள் உங்களுக்குள் பிரித்துக்கொள்ளுங்கள்ன்னு சொல்லிட்டு விடைபெற்றார்.

மூன்று ரொட்டிகளை

கொடுத்தவர் அந்த காசுகளை சமமாகப் பிரித்து ஆளுக்கு நான்காய் எடுத்துக்கொள்ளலாம்ன்னாரு. மற்றொருவர் இதற்கு சம்மதிக்கவில்லை

மூன்று ரொட்டிகள் கொடுத்த உனக்கு மூன்று காசுகள். ஐந்து ரொட்டிகள் கொடுத்த எனக்கு ஐந்து காசுகளான் னு வாதிட்டார்.  மூன்று ரொட்டிகள்

கொடுத்தவர் ஒப்புக் கொள்ளலை. என்னிடம் மூன்றே ரொட்டிகள் கொடுத்தவர் ஒப்புக் கொள்ளலை. என்னிடம் மூன்றே ரொட்டிகள் இருந்தபோதும் நான் பங்கிட சம்மதித்தேன். நிறைய இருப்பவன் கொடுப்பது ஒன்றும் பெரிய செயல் ஆகாது. அதனால் என் செய்கையே பாராட்டத் தக்கது! என்றாலும் பரவாயில்லை. சமமாகவே பங்கிடுவோம்ன் னாரு.

🌹சுமூகமான முடிவு ஏ ற்படாததால் விஷயம் அரசனின் சபைக்கு போனது. அரசனுக்கு யார் சொல்வது சரி என்று புரிபடவில்லை. நாளை தீர்ப்பு சொல்வதாய் அறிவித்து அரண்மனைக்கு சென்றான் இரவு முழுக்க இதே சிந்தனை

🌹வெகுநேரம் கழித்தே தூங்க முடிந்தது. கனவில் முடிவு கிடைத்தது. அடுத்த நாள் சபை கூடியது. மன்னன் இருவரையும் அழைத்தான். மூன்று ரொட்டிகளை கொடுத்தவனுக்கு ஒரு காசும் ஐந்து ரொட்டி கொடுத்தவருக்கு ஏழு காசுகளும் கொடுத்தார். ஒரு காசு வழங்கப்பட்டவர், மன்னா இது அநியாயம். அவரே எனக்கு மூன்று காசுகள் கொடுத்தார்ன் னாரு.

🌹அரசர் சொன்னார். நீ கொடுத்தது ஒன்பது துண்டுகள் அதிலும் எட்டு துண்டுகள் உன்னிடமே வந்து விட்டது. அவன் தந்தது பதினைந்து துண்டுகள். அவனுக்கும் எட்டுத்துண்டுகள்தான் கிடைத்தது. ஆக நீ தர்மம் செய்தது ஒரு துண்டு ரொட்டி. அதற்கு இதுவே அதிகம்ன்னாரு.

🌹ஆக கடவுளின் கணக்கு எவ்வளவு துல்லியமா இருந்தது. பார்த்திங்களா

🌹🙏இழந்ததை எல்லாம் தருவது அல்ல அவன் கணக்கு. எது உனக்கு புண்ணியம் சேர்க்குமோ அதுதான் உனக்கு என்பதுதான் அவன் கணக்கு. ஏனென்றால் அவனது கணக்கு ஏட்டு கணக்கு அல்ல. தர்ம கணக்கு🙏🌹

Thursday, 4 November 2021

மனமே உள்ளிருந்து குடைவது ஏன்?

 மனமே உள்ளிருந்து குடைவது ஏன்? பேசாலைதாஸ்


உலகத்தையே ஜெயிக்க நினைத்த *பிரான்ஸ் மாவீரன் நெப்போலியன் கடைசி காலத்தில் பிரிட்டனிடம் தோல்வி அடைந்தார்.* தோல்வி அடைந்த நெப்போலியனை பிரிட்டிஷ் ராணுவம் அவரை சிறை பிடித்து *ஆப்பிரிக்க தனிச்சிறையில் தனிமையில் வைத்தது. 

சிறையில் மன உளைச்சலில் அவரின் கடைசி காலம் கழிந்தது.* அவரை பார்க்க வந்த அவரின் *நண்பர் ஒருவர் அவரிடம் ஒரு சதுரங்க அட்டையை கொடுத்து “இது உங்களின் சிந்தனையை செயல்பட வைக்கும் தனிமையை போக்கும்” என்று கூறி அவரிடம் கொடுத்தார்.* ஆனால் சிறை படுத்தி விட்டார்களே என்ற மன உளைச்சலில் இருந்த மாவீரனுக்கு சிந்தனை செயல்படாமல் *அதன் மீது கவணம் போகவில்லை. சிறிது காலத்தில் இறந்தும் போனார்.* பிற்காலத்தில் பிரான்ஸ் அருங்காட்சியகம் *மாவீரன் நெப்போலியனிடம் இருந்த சதுரங்க அட்டையை ஏலம் விட அதை ஆய்வு செய்த போது அந்த அட்டையின் நடு பக்கத்தில் சிறிய அளவில் ஒரு குறிப்பு இருந்தது. அதில் அந்த சிறைச்சாலையில் இருந்து தப்பிப்பதற்க்கான வழியை அந்த குறிப்பு சொல்லி இருந்தது.* ஆனால் அவரின் மன உளைச்சலும்,பதட்டமும் அவரின் சிந்தனையை செயல்படாமல் ஆக்கி வைத்து அவரின் தப்பிக்கும் வழியை மூடி மறைத்தது...._

_அதைப் போல் உறுதியான *சிமெண்ட் தரையையும், மரபெட்டியையும் தன் கூர்மையான் பற்களாலும், நகத்தாலும் குடைந்து ஓட்டை போடும் எலி*....அதே *மரத்தால் செய்யப்பட்ட எலிப்பொறியில் சிக்கி கொண்டால் அதற்கு ஏற்படும் மன உளைச்சலாலும், பதட்டத்தாலும் அந்த எலி பொறியை உடைக்கும் வழியை விட்டு விட்டு அந்த பொறியின் பின்னால் இருக்கும் கம்பிக்கு முன்னால் பின்னாலும் பதட்டத்துடன் சென்று சிந்தனை செய்யாமல் மனிதர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு விடும்...*_

_,*மாவீரனுக்கும் சரி.. சாதாரண எலிக்கும் சரி... *பதட்டமும், மன உளைச்சலும் அவர்களின் சிந்தனையை செயல்படாமல் வைத்து* முன்னேற்றத்திற்கான வழியை அடைத்து விடுகிறது...

மனுஷனோட பலபிரச்சனைக்கு காரணம்,#மனஉளைச்சல் தான்!

Tuesday, 26 October 2021

காயப்பட்ட உள்ளங்கள்

 காயப்பட்ட உள்ளங்கள்  பேசாலைதாஸ்


அமெரிக்காவில் ஆப்பிள் பழங்கள் அதிகமாக விளையக்கூடிய மைனே (Maine) என்னும் இடத்தின் வழியாக, ஒருவர் நடந்துபோய்க் கொண்டிருந்தார். அவர் போகும் வழியில், தன்னுடைய விவசாய நண்பர் ஒருவரைச் சந்தித்தார். அந்த விவசாய நண்பரோ, அம்மனிதரை தன்னுடைய ஆப்பிள் தோட்டத்திற்கு அழைத்துக் கொண்டு போனார்.

அவர் விவசாய நண்பருடைய ஆப்பிள் தோட்டத்திற்குச் சென்றபோது ஒரு மரத்தில் மட்டும், மற்ற மரங்களை விட பழங்கள் அதிகமாகக் காய்த்துக் கிடந்தன. எந்தளவுக்கு என்றால், அந்த மரத்தின் கிளைகள் முறிந்து போகும் அளவுக்கு பழங்கள் காய்த்துக் கிடந்தன.

இதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுப் போன அந்த மனிதர் விவசாய நண்பரிடம், “ஏன் மற்ற மரங்களை விட, இந்த மரத்தில் இவ்வளவு பழங்கள் காய்த்துக் கிடக்கின்றன?” என்று கேட்டார். அதற்கு விவசாய நண்பரோ, “அம்மரத்தின் அடிப்பகுதியை கொஞ்சம் உற்றுப் பாருங்கள்” என்றார். அவரும் அம்மரத்திற்கு அருகே சென்று, அதன் அடிப்பகுதியை உற்றுப் பார்த்தார். அங்கே மரம் நன்றாக வெட்டப் பட்டிருந்தது.

“எதற்காக இம்மரத்தின் அடிப்பாகத்தை இப்படி வெட்டி இருக்கிறீர்கள்? ” என்று கேட்டார். அதற்கு விவசாய நண்பரோ, “எப்போதெல்லாம் ஒரு மரம் கனி கொடுக்காமல் இருக்கின்றதோ, அப்போதெல்லாம்  நான் அதன் அடிப்பாகத்தை நன்றாக வெட்டிவிடுவேன். அதுவும் முன்பை விட அதிகமான கனிகளைக் கொடுக்கும். இதுதான் நான் இந்த ஆப்பிள் மரங்களிலிருந்து கண்டறிந்த உண்மை” என்றார்.

காயங்கள் படுகின்ற ஆப்பிள் மரம் எப்படி அதிகமான கனிகளைத் தருகின்றதோ, அது போன்று தன்னுடைய வாழக்கையில் துன்பங்களையும், சவால்களையும் சந்திக்கின்ற ஒரு மனிதன்.. ஒருநாள் நலன்களையும், ஆசிர்வாதங்களையும் நிச்சயமாக பெறுவான்._

“வாழ்க்கை என்பது ரோஜாப்பூக்கள் நிறைந்த சுகமான பாதையல்ல.. அது கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த கடினமான பாதை! அந்தப் பாதையில் ஏற்படும் பிரச்சனைகளை, நேர்மறை எண்ணத்தோடு சந்தித்தால் உலகப் புகழ் பெறுவது உறுதி” என்பார் மால்ஹான்காக் என்ற எழுத்தாளர்.

இது முற்றிலும் உண்மை. இயேசு உலகத்தை பாவத்தின் பிடியிலிருந்தும், இருளின் பிடியிலிருந்தும் மீட்டெடுப்பதற்காக, பாடுகளை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டார். நாமும் நம்முடைய வாழ்க்கையில் வரும் துன்பங்களை, நேர்மறை எண்ணத்தோடு எதிர்கொண்டால்..வெற்றி பெறுவது உறுதி.!

வெற்று செக்கு Blank Cheque

 வெற்று செக்கு Blank Cheque பேசாலைதாஸ்


ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவருக்கு தன் நிறுவனத்தில் நேர்ந்த சில தவறுகளால் 50 கோடிகள் நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிட்டது. மிகவும் சோர்ந்து போய் அருகில் இருந்த பூங்காவிற்கு சென்று அங்கிருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தார்.

அப்போது சற்று பெரிய மனிதர் போல தோற்றம் உடைய ஒருவர் இவருக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தார். இவர் சோகமாக அமர்ந்திருப்பதை கண்டு...

" ஏன் சோகமாக இருக்கிறீர்கள் " என்று கேட்டார்.

அதற்கு இவர், "எனது தொழில் நஷ்டம் அடைந்து விட்டேன். மிகவும் மனது உடைந்து போய்விட்டேன் " என்றார்.

" எவ்வளவு ரூபாய் நஷ்டம் ? "

" 50 கோடி ரூபாய் "

" அப்படியா, நான் யார் தெரியுமா ? " என்று கேட்டு அந்த ஊரின் பிரபல செல்வந்தரின் பெயரை சொன்னார். அசந்து போனார் இவர்... அந்த நபர் ஒரு பெரிய ஜெமிந்தார் என்று அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான்.

" சரி 50 கோடி பணம் இருந்தால் நீ சரியாகி விடுவாயா ? " என்று கேட்டார் அவர்.

உடனே முகமலர்ச்சியுடன் இவர் " ஆமாம் எல்லாம் சரியாகி விடும் " என்றார்.

பின்னர் அந்த செல்வந்தர் ஒரு செக் புத்தகத்தை எடுத்து கையெழுத்திட்டு

இவரிடம் நீட்டி " இந்தா இதில் 500 கோடிக்கு செக், நீ கேட்டதைவிட 10 மடங்கு அதிகமாக கொடுத்திருக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் சமாளி. ஆனால் ஒருவருடம் கழித்து இந்த பணத்தை எனக்கு திருப்பிக் கொடுத்துவிட வேண்டும். அடுத்த வருடம் இதே நாளில் இங்கே நான் காத்திருப்பேன் " என்று சொல்லி விட்டு செக்கை இவர் கைகளில் திணித்து விட்டு சென்று விட்டார்.

பின் அந்த நிறுவனத்தின் தலைவர் வேகமாக தன் அலுவலகத்திலுள்ள தனது அறைக்குள் சென்று அந்த செக்கை தனது பீரோவில் வைத்து பத்திரமாக பூட்டினார். பின் தனது உதவியாளரை அழைத்து அனைத்து ஊழியர்களையும் நிர்வாக கூட்டத்திற்கு அழைத்து வர ஏற்பாடு செய்ய சொன்னார். ஊழியர்கள் அனைவரும் கூட்டத்தில் வந்து அமர்ந்திருந்தனர்.

கூட்டத்தில் வந்து அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

"நண்பர்களே, நமது நிறுவனத்தில் 50 கோடி நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால்

இப்போது என்னிடம் 500 கோடி ரூபாய் உள்ளது. ஆனால் அந்த பணத்தை தொடமாட்டேன். இந்த நஷ்டம் எப்படி ஏற்பட்டது ? எதனால் ஏதற்காக ஏற்பட்டது ? என்று ஆராய்ந்து அதை களைந்து நமது நிறுவனத்தை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்த நீங்கள் அனைவரும் ஒத்துழைப்பு தர வேண்டும் " என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

பின்னர் வேளைகள் வேகமாக நடந்தன. தவறுகள் கண்டுப் பிடிக்கபட்டு களையப்பட்டன.

மிகச் சரியாக அனைத்து ஊழியர்களையும் ஓத்துழைக்க வைத்தார். அவருடைய பேச்சு

மூச்ச செயல் சிந்தனை தூக்கம் அனைத்து அவருடைய தொழிலை பற்றியே இருந்தது.

மிக சரியாக ஒரு வருடம் கழிந்தது. கணக்குகள் அலசப்பட்டன. அதிகப் பட்சமாக 550 கோடி ரூபாய்கள் லாபம் ஈட்டி இருந்தது இவருடைய நிறுவனம். அடுத்த நாள் விடிகாலையில் அந்த செல்வந்தர் கொடுத்த 500 கோடிக்கான செக்கை எடுத்துக்கொண்டு அந்த பூங்காவிற்கு விரைந்தார். சென்ற வருடம் அமர்ந்த அதே சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தார். காலை நேரம் ஆதலால் பனி மூட்டத்துடன் காணப்பட்டது. சற்று நேரம் கழித்து தூரத்தில் அந்த செல்வந்தரும் அவருக்கு அருகில் அவரை கைகளால் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு பெண்மணியும் வந்தது பனி மூட்டத்தின் ஊடே தெரிந்தது. சில விநாடிகள் கழித்து பார்த்தால் அந்த பெண்மணி மட்டும் வருகிறார் அந்த செல்வந்தரை காணவில்லை.

இவர் சென்று அந்த பெண்மணியிடம் " எங்கே அம்மா உங்கள் கூட வந்தவர் ? "

அதற்கு அந்த பெண்மணி பதட்டத்துடன் " உங்களுக்கு அவர் ஏதாவது தொந்தரவு கொடுத்து விட்டாரா? "

" இல்லை அம்மா, ஏன் கேட்கிறீர்கள்?"

" இல்லை அய்யா அவர் ஒரு பைத்தியம் அதாவது மனநிலை சரி இல்லாதவர், செக்கு

தருகிறேன் என்று சொல்லி இங்கு இருப்பவர்களிடம் தனது பழைய செக்கை கிழித்து

கையெழுத்திட்டு கொடுத்து விடுவார் "

மௌனம் ....

ஒரு

நிமிடம் அந்த நிறுவன தலைவருக்கு பேச்சு வரவில்லை. நம்மால் முடியும் என்று நினைத்தால் நிச்சயமாக முடியும். அதுவே நம்மை காப்பாற்றி இருக்கிறது. அது

தான் நிதர்சனம் என்று நினைத்தார்.

இதிலிருந்து நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால் எந்த ஒரு விசயமும் நம்மால் முடியும் என்று

முதலில் நம் நம்பவேண்டும் அப்போதுதான் நாம் நமது வாழ்வில் முன்னேற முடியும்.

Thursday, 14 October 2021

வாழ்க்கைப்படகு

வாழ்க்கைப்படகு    பேசாலைதாஸ் 


"ஒரு கப்பலில் ஒரு தம்பதி பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறா ர்கள். அப்போது கப்பல் கவிழும் அபாயமான கட்டத்தில், ஒரே யொருவர் தப்பிக்க வசதியான படகு ஒன்று மாத்திரமே இருக் கிறது. மனைவியை பின்னே தள்ளி விட்டு கணவன் மட்டும் அந்தப் படகில் தப்பிச்செல்கிறார். கவிழும் கப்பலின் அந்த ரத்தில் இருந்தவாறு தப்பிச் செல்லும் கணவனை நோக்கி மனைவி சத்த மாக....ஏதோ சொன்னார் ,  வகுப்பறையில் தன் மாணவர்களுக்கு கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்த வகுப்பாசிரியர், கதையை பாதிய்ல் நிறுத்திவிட்டு, "இந்த இடத்தில் அந்தப்பெண்மணி தன் கணவரிடம் என்ன சொல்லியிரு ப்பார்???" என்று மாணவர்களை நோக்கி ஆசிரியை கேட்டார். எல்லா மாணவர்களும் பல வகையான பதில் தரும் போது ஒரு மாணவன் மட்டும் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்....."ஏம்பா நீ சைலண்டா இருக்க......"' என்று ஆசிரியர் கேட்க, "நம்ம கொழந்தைய பத்திரமா பாத்துக்கங்கன்னு சொல்லிருப்பா டீச்சர்'"எப்பிடிப்பா கரெக்டா சொல்ற, ஒனக்கு முன்னாடியே இந்த கதை தெரியுமா?"'இல்ல டீச்சர், எங்கம்மாவும் சாவுறதுக்கு முன்னாடி எங்க அப்பாக்கிட்ட இதையேதான் சொன்னாங்க...'பலத்த மௌனத்திற்கு பிறகு ஆசிரியை கதையை தொடர்ந்தார். தனி ஆளாக அவர்களது பெண்ணை அந்தத்தந்தை வளர்த்து வந்தார்.  அவரின் மரணத்தின் பின்னர் பல வருடங்கள் கழித்து அந்தப் பெண் தனது தந்தையின் டைரியைப் பார்க்க நேர்ந்தது. தாய்க்கு உயிர் கொல்லி நோய் இருந்திருப்பது அப்போதுதான் அவளுக்கு தெரிய வந்தது. 

கப்பல் கவிழ்ந்த சம்பவத்தை அப்பா இவ்வாறு எழுதியிருந்தார். ' உன்னோடு நானும் கடலின் அடியில் சங்கமித்திருக்க வேண்டும்... நம் இருவரின் மரணமும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். நான் என்ன செய்ய, நமது பெண்ணை வளர்த்தெடுக்க நான் மட்டுமே தப்ப வேண்டியிருந்தது'.கதையை இதோடு முடித்து விட்டு அந்த ஆசிரியை கூறினார்:

'வாழ்கைல நல்லது கெட்டது எல்லாமே நடக்கும். எல்லாதுக்கும் காரணம் இருக்கும் . ஆனா சில நேரங்கள்ல அதை  நம்மால் புரிஞ்சிக்க முடியாமல் போகலாம். அதனால நாம ஆழமா யோசிக்காமலோ, சரியா புரிஞ்சிக்காமலோ யார் மேலயும் எந்த முடிவுக்கும் வந்துடக்கூடாது.' 'நாம ஹோட்டலுக்குப்போனால் ,  ஒருத்தன் காசு கொடுக்க முன்வந்தா அவன் பணக்காரன் என்று அர்த்தமில்ல, பணத்த விட நம்ம நட்பை அதிகமா மதிக்கிறான்' னு  அர்த்தம். 'முதல்ல மன்னிப்பு கேக்கிறாங்கன்னா அவங்க தப்பு பண்ணிருக்காங்கன்னு அர்த்தமில்ல, ஈகோவ(Ego) விட நம்ப உறவை மதிக்கிறாங்க' னு அர்த்தம். 'நம்ம கண்டுக்காம விட்டாலும் இருந்திருந்து நமக்கு கால் பண்றாங்கன்னா அவங்க வேலை வெட்டி இல்லாம இருக்காங் கன்னு அர்த்தமில்ல, நாம அவுங்களுடைய மனசிலே  இருக்கம்னு அர்த்தம்'.

பின்னொரு காலத்தில ஏதாவது ஒரு கால கட்டத்தில் நம்ம புள்ளங்க நம்மகிட்ட கேட்கும்,,,,,'"யாருப்பா அந்த போட்டோல இருக்கிறவங்கல்லாம்???"' ஒரு கண்ணீர் கலந்த புன்னகையோட நாம சொல்லலாம்  "அவங்க கூடத்தான் பல நல்ல தருணங்களை நாங்க கழிச்சிருக்கோம்" னு.

வாழ்க்கை  குறுகியது, ஆனால்  அழகானது, வாழ்வோம் , மகிழ்வோம் . முகநூலில் வந்த கதை சில மாற்றங்களுடன்  பேசாலைதாஸ்

யாரும் இருக்கும் இடத்தி இருந்து கொன்டால்,,,,,,?

யாரும் இருக்கும் இடத்தி இருந்து கொன்டால்,,,,,,? பேசாலைதாஸ் 


ஒரு தந்தை தனது இறுதி காலத்தில் மகனை அழைத்து சொன்னார், "மகனே, இது உனது பூட்டனின் கைக்கடிகாரம், 200 வருடங்கள் பழைமை வாய்ந்தது, நான் இதனை உனக்கு தருவதற்கு முன்னால் நீ கடைவீதிக்கு சென்று கைக்கடிகார கடையில் நான் இதனை விற்கப் போகிறேன் எவ்வளவு விலை மதிப்பீர்கள் என்று கேட்டுப் பார் என்றார். 

அவன் போய் கேட்டு விட்டு தந்தையிடம்,  இது பழையது என்பதால் 5 டாலர்கள் மட்டுமே தர முடியும் என்கின்றனர், என்றான். 

தந்தை பழைய பொருட்கள் விற்கும் Antique   கடைக்குப் போய் கேட்டுப் பார் என்றார்.

அவன் போய் கேட்டு விட்டு,  தந்தையிடம் இதற்கு 5000 டாலர்கள் டாலர்கள் தர முடியும் என்கின்றனர் என்றான்.

தந்தை இதனை Museum கொண்டு சென்று விலையை கேட்டுப்பார் என்றார்...

அவன் போய் கேட்டு விட்டு தந்தையிடம், நான் அங்கு போன போது, அவர்கள் அதனை பரிசோதனைக்குட்படுத்த ஒருவரை வரவழைத்து, பரிசோதித்துவிட்டு, என்னிடம் இதற்கான பெறுமதி ஒரு மில்லியன் டாலர்கள் என்கின்றனர் என்றான்...

தந்தை மகனை பார்த்து, மகனே! சரியான இடம் தான், உனது அந்தஸ்தை சரியாக மதிப்பிடும். எனவே,  பிழையான இடத்தில் நீ உன்னை நிறுத்திவிட்டு, உன்னை  மதிக்கவில்லை என்று நீ கோபப்படுவதில் அர்த்தம் இல்லை என்றார்...

" உன்னுடைய  மரியாதையை அறிந்தவனே உன்னை கண்ணியப்படுத்துவான்...."

" உனக்கு தகுதி இல்லாத இடத்தில் நீ இருக்காதே... "

இதனை வாழ்க்கையின் பாடமாக எடுத்துக்கொள்...

Wednesday, 13 October 2021

சேகுவேரா

 சேகுவேரா  Siva Murugupillai


நாம் வாழும் காலத்தில் எம்முடன் வாழ்ந்த நீயும் எம் தோழன்....

“என்னை நீங்கள் சாகடிக்கலாம். ஆனால் ஒருபோதும் என்னை நீங்கள் தோற்கடிக்க முடியாது. என் இனிய தோழர்களே என்னுடைய துப்பாக்கியை நீங்கள் கையில் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று அறைகூவல் விடுத்தவன் சேகுவேரா. இன்று அந்தப் புரட்சிப் போராளியின் நினைவு நாள்.

சே குவேரா(Che Guevara) என பொதுவாக அறியப்பட்ட எர்னெஸ்டோ குவேரா டி லா செர்னா(Ernesto Guevara de la Serna)  (ஜுன் 14, 1928 – அக்டோபர் 9, 1967) அர்ஜென்டீனாவை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட ஒரு சோசலிசப் புரட்சியாளர், மருத்துவர், மார்க்சியவாதி, சர்வதேசியவாதி. கியூபா மற்றும் பல நாடுகளின் (கொங்கோ உட்பட) புரட்சிகளில் பங்குபெற்ற போராளி... தொடர்ந்தும் வேறு பல நாடுகளின் புரட்சியில் தன்னை 

இணைத்துக் கொள்ள புறப்பட்ட ஒரு நாளில்..... 

போதிய வீரர்கள் இல்லாதது மற்றும் உணவின்மை போன்ற பிரச்னைகளுடன் ‘சே’ பொலிவியா காடுகளில்.... சி.ஐ.ஏ. பொலிவியாவுக்குள்ளும் புகுந்திருந்தது. 'சே" ஐ கொலை செய்வதற்காக.

1967 அக்டோபர் 8 தென் அமெரிக்கச் சரித்திரத்தில் ஓர் இருண்ட தினம். ஏன் உலக சரித்திரத்திலேயே இருண்ட தினம். காலை 10.30 யூரோ கணவாயை ஆறு கெரில்லா வீரர்களுடன் ‘சே’ கடந்து செல்கிறார். வழியில் தென்பட்ட ஆடு மேய்க்கும் குண்டுப் பெண்ணின் மேல் பரிதாபப்பட்டு ஐம்பது பெஸோக்களைப் பரிசாகத் தருகிறார்.

நண்பகல் 1.30 அந்தக் குண்டுப் பெண் பொலிவிய ராணுவத்துக்கு ‘சே’வின் இருப்பிடத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கிறாள். அலறிப் புடைத்துப் பறந்து வந்த பொலிவிய ராணுவம் சுற்றி வளைத்துச் சரமாரியாகச் சுடத் தொடங்குகிறது. பதிலுக்கு கெரில்லாக்களும் துப்பாக்கியால் சுடுகின்றனர்.

பிற்பகல் 3.30 காலில் குண்டடிபட்ட நிலையில், தன்னைச் சுற்றித் துப்பாக்கியுடன் சூழ்ந்த பொலிவிய ராணுவத்திடம் ‘‘நான்தான் ‘சே’. நான் இறப்பதைக் காட்டிலும் உயிருடன் பிடிப்பது உங்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கும்’’ என்கிறார்.

மாலை 5.30 அருகிலிருந்த லா ஹிகுவேராவுக்கு வீரர்கள் கைத்தாங்கலாக ‘சே’வை அழைத்து வருகின்றனர். அங்கிருக்கும் பழைய பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில் ‘சே’ கைகால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் சிறை வைக்கின்றனர்.

இரவு 7.00 ‘சே பிடிபட்டார்’ என சி.ஐ.ஏவுக்குத் தகவல் பறக்கிறது. அதே சமயம் ‘சே’ உயிருடன் இருக்கும் போதே இறந்துவிட்டதாகப் பொய்யான தகவல் பொலிவிய ராணுவத்தால் பரப்பப்படுகிறது.

தனக்கு உணவு வழங்க வந்த பள்ளி ஆசிரியையிடம் ‘‘இது என்ன இடம்?’’ என்று ‘சே’ கேட்கிறார். பள்ளிக்கூடம் என அந்தப் பெண் கூற, ‘‘பள்ளிக்கூடமா… ஏன் இத்தனை அழுக்காக இருக்கிறது?’’ என வருத்தப்படுகிறார். சாவின் விளிம்பிலும் ‘சே’வின் இதயத்தை எண்ணி அப்பெண் வியந்து போகிறார்.

அக்டோபர் 9 அதிகாலை 6.00 லா ஹிகுவேராவின் பள்ளிக்கூட வளாகத்தில் ஒரு ஹெலிகாப்டர் வட்டமடித்தபடி வந்து இறங்குகிறது. அதிலிருந்து சக்திவாய்ந்த ரேடியோ மற்றும் கேமராக்களுடன் பெலிக்ஸ் ரோட்ரிக்ஸ் எனும் சி.ஐ.ஏ. உளவாளி இறங்குகிறார். கைகால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில், அழுக்கடைந்த ஆடைகளுடன் ‘சே’வைப் பார்த்ததும், அவருக்கு அதிர்ச்சி. அமெரிக்காவுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாக இருந்த ஒரு மாவீரனா இந்தக் கோலத்தில் இங்கே நாம் காண்பது கனவா என நினைத்தார். 

பிடிபட்டிருப்பது ‘சே’தான் என அமெரிக்காவுக்குத் தகவல் பறக்கிறது. ‘சே’வின் டைரிகள் மற்றும் உடைமைகள் கைப்பற்றப்படுகின்றன. தான் கொண்டுவந்த கேமராவில் ‘சே’வை பல கோணங்களில் புகைப் படங்கள் எடுக்கிறார் பெலிக்ஸ். கைவிடப்பட்ட ஏசு கிறிஸ்துவைப் போலக் காட்சி தரும் ‘சே’வின் அப் புகைப்படங்கள் இன்றளவும் வரலாற்றின் மிச்சங்கள்.

காலை 10.00 ‘சே’வை உயிருடன் வைத்துக்கொண்டு விசாரணை நடத்தினால், அது உலகம் முழுக்க அவர் மேல் பரிதாபத்தையும், நாயகத் தன்மையையும் உருவாக்கிவிடும் என்பதால், அவரை உடனடியாகத் தீர்த்துக்கட்டி விடுவதுதான் சரி என சி.ஐ.ஏவிடம் இருந்து தகவல் வருகிறது.

வாலேகிராண்டாவில் இருந்து வந்த அத்தகவல் 500, 600 எனக் குறிச்சொற்கள் தாங்கி வருகிறது. 500 என்றால் ‘சே’ 600 என்றால் கொல் என்பவை அதன் அர்த்தங்கள்.

காலை 11.00 ‘சே’வைச் சுட்டுக் கொல்வது என முடிவெடுக்கப்படுகிறது. யார் அதைச் செய்வது எனக் கேள்வி வருகிறது. ‘மரியோ ஜேமி’ என்னும் பொலிவிய ராணுவ சர்ஜன் அக்காரியத்துக்காகப் பணியமர்த்தப்படுகிறார். 

நண்பகல் 1.00 கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில், ‘சே’வை பள்ளிக்கூடத்தின் மற்றொரு தனியிடத்துக்கு மரியோ அழைத்துச் செல்கிறார். ‘‘முட்டி போட்டு உயிர் வாழ்வதைவிட நின்று கொண்டே சாவது எவ்வளவோ மேல்!’’ என்பார் ‘சே’. ஆனால், மரியோ அவரை ஒரு கோழையைப் போலக் கொல்லத் தயாராகிறார்.

தன்னை நிற்க வைத்துச் சுடுமாறு ‘சே’ கேட்க, அதை அலட்சியப்படுத்துகிறார். ‘‘கோழையே, சுடு! நீ சுடுவது ‘சே’வை அல்ல ஒரு சாதாரண மனிதனைத்தான்!’’ இதயம் கிழிக்கும் விழிகள் மின்ன, உலகம் புகழும் மனிதன் சொன்ன கடைசி வாசகம் இதுதான்!

மணி 1.10 மனித குல விடுதலைக்காகத் தன் வாழ்நாளெல்லாம் போராடிய மாமனிதனை நோக்கி துப்பாக்கி திறக்கிறது. ஒன்பது தோட்டாக்களில் ஒன்று, அவரது இதயத்துக்குள் ஊடுருவியது. இனம், மொழி, தேசம் என எல்லைகள் கடந்து பாடுபட்ட உலகின் ஒரே வீரன் இதோ விடை பெறுகிறான்.

இந்தப் பதிவிற்கு அவரின் மரணப்படுக்கையிலான புகைப்படத்தைதான் பிரசுரிக்க வேண்டும் என்பதற்கான காரணம் அந்த மரணப் படுக்கையிலும் தனது இலட்சிய வேட்கையையும், எதிரிகளிடம் சரணடையாத வீரத்தையும், தைரியத்தையும், நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தும் அவரின் முகத்தினைக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காகவே பதிவில் இணைத்தேன். 

இந்த பண்புகள்தான் இன்று உலகில் வாழும் கோடான கோடி இளைஞர்கள் தம்மை சேகுவாராவின் பிரதிபலிப்பாக காட்ட முற்படுத்தும் 'கதாநாயக" உணர்வலைக்குள் இழுத்து வந்திருக்கின்றது. இதன் தொடர்ச்சியாக அவரின் வாழ்க்கை வரலாறு, ஏன் கொல்லப்பட்டார், கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு எம் மாதிரியான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டார், என்ற வரலாற்றை அறிய வைத்திருக்கின்றது. அது பலரை அவரின் ஒடுக்கப்படும் மக்களின் குரலாக ஒலிக்கவும், போராடவும் வைத்திருக்கின்றது.

மரணத்தை கண்டு நாம் அஞ்வில்லை ஒரு அனாதையாய், அடிமையாய் நான் மரணிப்பதை வெறுகின்றேன் என்ற அவரின் நிலைப்பாடும் அவரின் செயற்பாடுகளும் இருப்பதைக் சுட்டிக் காட்டி நிற்கின்றன.

ஒரு தேசத்தின் விடுதலைக்குள் மட்டும் தன்னை சுருக்கிக் கொள்ள  விரும்பாத போராளியாக வாழ்ந்து எம்முடன் இன்றும் வாழ்பவர்தான் சேய்குவரா. மரணத்தின் பின்பும் எனக்கு ஒரு வாழ்விருக்கும் புரட்சியாளர்கள் நம்புவதை இன்றுவரை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கும் உன்னத போராளி.

இன்று உலகில் மிக அதிமான இளைஞர்களின் ஒரு அடையாளச் சின்னமாக தமது ஆடைகளிலும், உடலிலும், மனங்களிலும் பதிவாகி இருப்பவர் தோழர் சேகுவரா. 

இந்த இளைஞர்களில் பலர் சேகுவரா கொண்டிருந்த மாக்சிச கொள்கைகளை வரிந்து கட்டியவர்களாகக் கூட இல்லாமல் இருக்கலாம் ஆனால் மனித குல விடுதலைக்காக போராடி இன்னும் வேறு நாடுகளுக்கும் நகர்ந்து போராடத் தயார் நிலையில் இருந்தவர் என்ற அடையாளச் சின்னமாக சேகுவரா பாரக்கப்படுவதினால்.... உரிமையிற்கு குரல் கொடுத்து தனது உயிரை இழந்தவர் என்ற வகையில் சகலராலும் விரும்பப்படுபவர்.

கியூபாவின் புரட்சியில் பிடல் காஸ்ரோவுடன் இரு குழல் துப்பாக்கியாக செயற்பட்ட சேய் அந்த வெற்றிக்குப் பின்பு அவருக்கு வழங்கப்பட்ட அரசுப் பதவிகளைத் துறந்து இன்னொரு ஒடுக்கப்பட்ட தேசத்தின் விடுதலையை நோக்கி பயணப்பட்டவர் அரச பதவி காலங்களில் பல நாடுகளுக்கு அரசுப் பிரதிநிதியாக சென்று தனது கருத்துக்களை விதைத்தவர்.

தனது மரணத்திற்கு முன்பு அவரின் செயற்பாட்டு வாக்கு மூலம் இன்று வரை பலரின் மனங்களில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றது. அது ஒடுக்கப்படும் எந்த இனமும் தனது விடுதலைக்காக போராடித்தான் தீரும் என்பதைகத்தான் அமைகின்றது.

மார்க்ஸ், ஏங்கலஸ்; மனித குலவரலாற்றை ஆய்வு செய்து உருவாக்கிய மாக்சிய சித்தாந்தம் மனித குலம் ஒரு நாள் சகலரும் சமத்துவமான ஒரு வாழ்வதற்குரிய கம்யூனிசத்திற்குள் வந்தே தீரும் என்பது சமூக விஞ்ஞானபூர்வமாக நிறுவப்பட்டிருக்கின்றது. சோவியத் யூனியன், சீனா, வியட்நாம் என்று இதன் பாதையை தொடர முற்பட்ட நாடுகள் சில தமது பாதையை தொடர்ந்தும் முன்னோக்கி செலுத்த முற்படுகையில் எற்பட்ட தடைகளைத் தாண்டி மனித குலம் முன்னேறிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது இன்று.

இந்த பாதையில் தனது போராட்ட வாழ்வை ஆரம்பித்தவர்தான் சேய்குவரா. இடதுசாரிப் பாரம்பரிய குடும்பத்தில் பிறந்தது தந்தையிடம் இருந்து பெற்றுக் கொண்ட அரசியல் சித்தாந்த கருத்துகள், செஸ் ஆட்டத்தில் ஈடுபாடு, ரகர் விளையாட்டில் ஆர்வம் இதனுடன் கூடிய விடாது துரத்திய ஆஸ்துமா வியாதி என்று பலவற்றiயும் தனக்கு கொண்டிருந்திருந்த ஒரு கவிதை புனைவாளர் சே. 

மேலும் பல நாடுகளுக்கும் பயணம் செய்து அந்த நாட்டு மக்களின் பிரச்சனைகளை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டியவர் அதுதான் அவரை தொடர்ந்தும் கியூப புரட்சியின் பின்பு பதவிகளை துறந்து போராட்டக் களத்திற்கு அனுப்பியது.

தென் அமெரிக்க நாடுகள் அனைத்திலும் ஒரேவிதமான ஒடுக்கு முறை நிலவுவதை அவதானித்த சேகுவரா அங்குள்ள எல்லா நாடுகளிலும் தனது புரட்சிக்கான போராட்டங்களை முன்னெடுக்க திட்டமிட்டிருந்தார் கியூப அரசுடன் 15 வருடங்கள் பணியாற்றிய பின்பு இதற்கான பயணங்களில் ஈடுபட்டார்.

சேயைப் பற்றி பல  நூல்கள், திரைப்படங்கள் வந்திருக்கின்றன. பல நினைவுச் சின்னங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றில் அவர் தன் நண்பரொருவருடன் ஒரு பழைய மோட்டார் சைக்கிளில் பல லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளுக்கு பல ஆயிரம் மைல்கள் பிரயாணம் செய்தது பற்றி அவர் எழுதிய “மோட்டார் சைக்கிள் டயறி” என்ற நூல் மிகவும் பிரசித்தமானது. இந்த நூல் இதே பெயரில் திரைப்படமாகவும் வந்திருக்கிறது. இதைத் தவிர “சே குவேரா: வாழ்வும் மரணமும்” என்ற தலைப்பில் மெக்சிக்கோவைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் ஜோர்ஜ் ஜி.காஸ்டநாடா எழுதிய நூலும் முக்கியமானது.

தென் அமெரிக்கா நாடுகளின் அதிக நிலங்களை அமெரிக்க கம்பனிகள் சுவீகரித்து தமது சொத்துக்களாக வைத்திருந்தனர். இதனை நிலமற்ற மக்களுக்கு பகிர்ந்த அளித்தல் என்ற செயற்பாட்டுடன் மக்களை அணிதிரட்டுதல் என்றதாக தனது போராட்டத்தினை ஆரம்பித்தார். இது இன்றுவரை முடிவுறாக கதையாக தொடர்வதை நாம் அவதானிக்க முடியும்.

மேலும் இன்று வரை இடையிடையே மாற்றங்கள் எற்பட்டாலும் முழு தென் அமெரிக்க நாடுகளும் அமெரிக்க நில ஆக்கிரமிப்பிற்கு எதிரான தமது கொள்கையின் அடிப்படையில் செயற்படுவதை நாம் அவதானிக்க முடியும.;. இந்த முன்னிலை தெளிவுதான் சேய் தென் அமெரிக்காவில் முன்னெடுக்க இருந்த போராட்டங்களாகும்.

கியூப அரசின் பதிவிகளில் இருந்த காலகட்டங்களிலும் பல நாடுகளுக்கும் கியூப அரசின் பிரதிநிதியாக சென்ற வந்தவர். அதில் இலங்கை, இந்தியாவும் அடக்கம் இலங்கை விஜயத்தின் ஞாபகார்த்மாக மரம் ஒன்றும் நாட்டியுள்ளார் அது இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றது.

உலகின் தேசிய விடுதலையினது அடையாளமாகவும் அதனைத் தொடர்ந்த வர்க்க விடுதலையின் உந்து சக்தியாகவும் சே எம்முடன் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார். (மீள்பதிவு) பேசாலைதாஸ்

அடக்கம் அழகிய கவிதை

 அடக்கம் அழகிய கவிதை 

அவர் இறந்து விட்டார் 

அடக்கம் செய்யணும்

சொல்லிக் கொண்டே சென்றார்கள்..!! 

.

மெல்ல எட்டிப் பார்த்தேன் 

மூச்சு இல்லை – ஆனால் 

இப்போதுதான் இறந்திருந்தார் 

என்பதை மட்டும் நம்ப முடியவில்லை..!!  

.

இருபது வருடங்கள் 

முன்னாடி – அவர் மனைவி 

இறந்த பிறகு – சாப்பிட்டாயா..!! 

என்று யாரும் கேட்காத 

நேரத்தில் – அவர் இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!

.

பொண்டாட்டி போனதுமே

போய்த் தொலைய வேண்டியதுதானே – என்று

காதுபட மருமகள் பேசியபோது 

அவர் இறந்திருந்தார் அப்போதும் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!

.

தாய்க்குப் பின் தாரம் 

தாரத்துக்குப் பின் ..

வீட்டின் ஓரம் ...!!! 

என்று வாழ்ந்த போது – அவர் 

இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை ..!!!

.

காசு இங்கே 

மரத்திலேயா காய்க்குது - என்று 

மகன் அமிலவார்த்தையை 

வீசிய போது..!!! 

அவர் இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!

.

என்னங்க...!!! 

ரொம்ப தூரத்திலே இருக்குற 

முதியோர் இல்லத்திலே விட்டு 

தலை முழுகிட்டு வந்திடுங்க...!!! 

என்று காதிலே விழுந்த போதும் 

அவர் இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!! 

.

உனக்கென்னப்பா...!!!

பொண்டாட்டி தொல்லை இல்லை 

என்று வாழ்த்துவது போல 

கிண்டலடிக்கப் பட்ட போது 

அவர் இறந்திருந்தார்..!!!

அப்போதும் யாருமே கவனிக்க வில்லை .

.

இப்போதுதான்

இறந்தாராம் என்கிறார்கள்..!!!

எப்படி நான் நம்புவது..???

நீங்கள் செல்லும் வழியில் 

இப்படி யாராவது

இறந்து கொண்டிருப்பார்கள்... 

ஒரு வினாடியாவது நின்று

பேசி விட்டுச் செல்லுங்கள்..!!! 

.

இல்லையேல்...!!!! 

.

உங்கள் அருகிலேயே 

இறந்து கொண்டிருப்பார்கள் 

புரிந்து கொள்ளுங்கள் ..

.

வாழ்க்கை என்பது 

வாழ்வது மட்டுமல்ல..!!! 

வாழ வைப்பதும்தான் ..!!!!

பலர் இறந்து விடுகிறார்கள். புதைக்க தான் சில ஆண்டுகள் ஆகிறது.


பிரச்சனைகள்

              பிரச்சனைகள்   பேசாலைதாஸ் 




ஓரு மீனவர்..இது குளிர்சாதன பெட்டி இல்லாத காலத்தில். கடலில் மிக நீண்ட தூரம் சென்று மீன் பிடித்து வந்தால் அங்கே பிடித்தமான மீன் வகைகள் நிறைய இருக்கும் என்று அவர்கள் அறிந்து கொண்டனர். பல மணி நேரம் படகில் பயணித்து நடுக்கடல் சென்று மிக அதிக அளவு மீன்களை மீனவர்கள் பிடித்தனர். பல நாட்கள் தங்கியிருந்து அதிகமான மீன்களை பிடித்து கொண்டு கரைக்கு வந்தால் அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்னை இருந்தது பல மீன்கள் இறந்து இருந்தன . உலர்ந்திருந்தன. நாற்றம் பிடித்தன.

எனவே படகில் செயற்கை நீர் தேக்கம் உண்டாக்கி பிடிபட்ட மீன்களை அதில் இட்டு கரைக்கு கொண்டு வந்தனர். இந்த முறையில் சிறிய வெற்றி கிடைத்தி ருந்தது. மீன்கள் சாகவில்லை. எனினும் முழு வெற்றி இல்லை. கரைக்கு கொண்டு வரப்படும் மீன்கள் சோர்ந்திருந்தன. எனவே வழக்கமான சுவை இல்லை. இதனால் விற்பனையிலும் தேக்க நிலை. எல்லையற்ற கடல் நீரில் நீந்தி களித்திருந்த மீன்களுக்கு, நான்கு பக்கமும் எல்லை உள்ள சிறிய நீர்த் தொட்டியில் உயிர் வாழ்வது மிகப்பெரிய அலுப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தன.

இந்த நிலையில், அவர்களில் ஒரு புத்திசாலி மீனவன் ஒரு வழியை கண்டு பிடித்தான். மீன்கள் அடைபட்டிருந்த நீர் தேக்கத்தில் ஒரு குட்டி சுறாவையும் இட்டு வைத்தான். அப்புறம் என்ன? சுறா மீனிடமிருந்து உயிர்பிழைக்க மற்ற மீன்கள் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன.

பிழைப்பு என்பது அதன் வாழ்வின் அர்த்தம் ஆனது எப்போதும் அலெர்ட்டாக இருந்ததால் கரைக்கு கொண்டு வரும் வரை அதன் சுவையும் குறைய வில்லை. நம் வாழ்வும் அப்படித்தான். பிரச்னை தான் வலிமை. பிரச்னை தான் உயிர். நமக்கு விருப்பமானது எல்லாம் நம் படுக்கைக்கு அருகில் வந்தால் நாம் சீக்கிரமே இறந்து விடுவோம். நம் ரத்த ஓட்டம் நின்று விடும். நம் உடலில் பல உறுப்புகள் இயங்காமல் செயல் இழந்துவிடும் நடந்து பழக்கப்பட்டவனுக்கு ஒரு நாய் துரத்தினால் தான் எப்படி ஓடுவான் என்று தெரியும். புலி துரத்தினால்? அந்த ஓட்டத்தில் முள் குத்தினால் கவலைப்படுவோமா ? ஆணி குத்தினால் ஓட்டத்தை நிறுத்துவோமா புலி துரத்தும்போது எதிரே ஒரு சுவர் இருந்தால்? அப்படி ஒரு சுவரில் ஏணி இல்லாமல் ஏறவே முடியாது என்று முன்தினம் வரை நம்பிய நாம், அன்று புலி துரத்தும்போது எந்த கருவியும் இன்றி ஏறி இருப்போம்.

சின்ன பிரச்னை சின்ன நாய். பெரிய பிரச்னை புலி. அவை துரத்தும்போது தான் நாம் பலம் பெறுவோம்.  மிருகங்கள் தன்னை தாக்க வரும்போது தான் வேட்டைக்கான கருவிகளை உண்டாக்கினான் வெயில் மழை என்ற பிரச்னை களுக்கு தான் வீடு ஒன்றை மனிதன் உண்டாக்கினான்

அடங்கி ஒடுங்கி வீட்டில் இருங்கள் என்று அரசு நமக்கு உத்தரவிட்டபோது எப்படா வெளியே வருவோம் என்று தான் காத்திருந்தோம். வெளியே அவ்ளோ பிரச்சனை என்று தினம் தினம் போராடிக்கொண்டிருந்த நமக்கு வீட்டில் இருப்பது அதை விட பெரிய பிரச்சனை என்பது பிறகு தான் தெரிந்தது.

எனவே, நம்மால் முடிந்தவரை முயற்சிப்போம். மீறி வந்தால், வரது வரட்டும் ஊதி தள்ளிடலாம் என்பதே நம் மன அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். இறைவன் எழுதிய அழகான மென் பொருள் தான் பிரச்சனை. பிரச்சனை இல்லாவிட்டால் வாழ்வே இல்லை.  அன்புடன் நிலாமதிக்காக  பேசாலைதாஸ்

கண் பேசும் வார்த்தை தெரிவதில்லை

கண் பேசும் வார்த்தை தெரிவதில்லை பேசாலைதாஸ்


சேரமன் அந்த நள்ளிரவில் தூங்காமல் ஒரு மனிதனுக்காகக் காத்திருந்தார். அவர் இதற்கு முன் அவனைப் பார்த்த தில்லை. அவன் யார், எங்கிருந்து வரு கிறான், எப்படி இருப்பான் என்று அவ ருக்குத் தெரியாது. ஆனால் வருவான் என்பதில் மட்டும் அவருக்குத் துளியும் சந்தேகமில்லை. அந்த முதிய அம்மன் கோவில் பூசாரி சொன்னது மட்டும், அவருக்கு நன்றாக நினைவில் இருக் கிறது. "வரும் பெளர்ணமி இரவில் உக்கிர சொரூபனாய் ஒருவன் வருவான்....". 

சேரமனின் வீடு ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்தில் இருந்தது. வீட்டுக்கு அருகில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டு விக்கிரகம் இன்னும் பிரதிஷ்டையாகாத கோயில் ஒன்று இருந்தது. அந்தப் பகுதியில் தொலை தூரத்திற்கு வேறு எந்த வீடும் கிடையாது. காலையில் பால்காரன் வந்து விட்டுப் போனால் வேறு யாரும் அவர் வீட்டுக்கு வருவது கிடையாது. உறவினர்களோ நண்பர்களோ இல்லாமல் தனிமையாக அவர் அந்த வீட்டில் வசித்து வந்தது செந்திலின் திட்டத்திற்குக் கன கச்சிதமாகப் பொருந்தியது. 

ஒரு புராதன அம்மன் கோயிலில் நகைகளைக் கொள்ளை அடிக்க அவன் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே திட்டமிட்டு விட்டான். அதை வாங்குவதற்கு இந்திய நகைக்காரர் ஒருவர் தயாராக இருந்தார். கொள்ளை அடித்தவுடன் அன்றைய தினமே நகைகளை அவர் வந்து வாங்கிக் கொண்டு போவதாக இருந்தது. ஆனால் கொள்ளையடிக்கப் போகும் கோயிலின் அருகே உள்ள பெரிய மைதானத்தில் அவனது திட்ட நாளன்றே ஜனாதிபதி பொதுக்கூட்டம் நடக்க திடீரென்று ஏற்பாடு ஆனது. போலீஸ் நடமாட்டம் அதிகமாக அந்தப் பகுதியில் ஆரம்பிக்கும் என்பதால் அவன் தனது திட்டத்தை மூன்று நாட்கள் முன்னதாக செயல்படுத்த வேண்டியதாயிற்று. ஆனால் அந்த இந்திய நகைக்கார மனிதரோ முன்பு சொன்ன தேதிக்கு முன்னால் வர முடியாது என்று சொல்ல கொள்ளை அடித்த நகைகளுடன் மூன்று நாள் மறைந்திருக்க ஒரு இடத்தைத் தேடித் தேடிக் கடைசியாக அவன் தேர்ந்தெடுத்தது தான் சேரமனின் வீடு. நகைகளை வெற்றிகரமாக அவன் கொள்ளையடித்து விட்டான். லட்சக் கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள நகைகளை ஒரு பழந்துணியில் கட்டிக் கொண்டு அவன் அவரது வீட்டை அடைந்த போது இரவு மணி பன்னிரண்டு. அந்த நேரத்தில் வாசற் கதவு திறந்திருந்ததும் உள்ளே விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்ததும் அவனை திடுக்கிட வைத்தன. 'யாராவது வந்திருக்கிறார்களா?' வெளியே சிறிது நேரம் நின்று காதுகளைக் கூர்மையாக்கினான். காற்றும், வண்டுகளும் தான் சத்தமிட்டன. வீட்டுக்குள் இருந்து எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லை. தன் கத்தியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு மெள்ள உள்ளே நுழைந்தான்.

"வாங்கோ..வாங்கோ"

சேரமன் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் எழுந்து நின்று அவனை வரவேற்றார். கிட்டத்தட்ட எழுபது வயதைத் தாண்டிய அவர் தன் வயதில் பாதியைக் கூடத் தாண்டாத அவனது திடகாத்திரமான முரட்டு உருவத்தையோ கத்தியையோ பார்த்து பயக்காதது மட்டுமல்ல அவனை எதிர்பார்த்தது போலக் காத்திருந்ததும், வரவேற்றதும் அவனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியத்தை ஏற்ப்படுத்தியது. இது வரை இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் அவன் எதிர்கொண்டதெல்லாம் பயம், அதிர்ச்சி, மயக்கம், உளறல், கூக்குரலிடுதல் வகையறாக்களைத் தான். 

"உட்காருங்கோ" என்று தான் அமர்ந்திருந்த நாற்காலிக்கு எதிர் நாற்காலியைக் கை காட்டினார். 

செந்தில் என்ன செய்வது என்று தீர்மானிக்க முடியாத நிலையில் இருந்தான். இங்கு நடந்து கொண்டிருப்பவை எதையும் அவனால் நம்ப முடியவில்லை. அந்த முதியவர் சேரமனை கூர்ந்து பார்த்தான். அவர் அவிழ்ந்திருந்த தன் குடுமியை நிதானமாக முடிந்து கொண்டு அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அது ஒரு சந்தோஷமான, மனம் நிறைந்த புன்னகை.

"பெருசு நீ என்னை வேற யாரோன்னு நினைச்சுட்டே போல இருக்கு" செந்தில் கரகரத்த குரலில் தன் சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

சேரமனுக்கு அந்தக் அம்மன் கோவில் சொன்னது நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. "வரும் பெளர்ணமி இரவில் உக்கிர சொரூபனாய் ஒருவன் வருவான்....". அவன் வந்த நேரமும் சரி, கத்தியோடு வந்த விதமும் சரி அவர்கள் சொன்னது போலத் தான் இருக்கிறது. 

"அப்படியெல்லாம் இல்லை" என்று அமைதியாக சொன்னார்.

'கிழத்திற்குப் பைத்தியம் முற்றி விட்டது போலிருக்கிறது' என்று எண்ணிய செந்திலுக்குச் சிறிது உதறல் எடுத்தது. போலீஸைக் கூட சமாளிக்க அவன் தயார். ஆனால் பைத்தியம் என்றால் அது அடுத்து என்ன செய்யுமோ என்று அனுமானிக்க முடியாததால் ஏற்ப்படுகிற உதறல் அது. அதை வெளிக் காட்டாமல் யோசித்தான். எதிராளியை என்றுமே பயத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பது அவனது தொழில் சூத்திரம். பயம் மட்டுமே என்றுமே மனிதனை செயல் இழக்க வைக்கிறது என்பதும் அது தனக்குப் பாதுகாப்பு என்பதும் அனுபவம் அவனுக்குக் கற்றுத் தந்த பாடம். கத்தியை அவர் முன்னுக்கு நீட்டினான். "பெருசு இது பொம்மைக் கத்தியில்ல. நான் நினைச்சா ஒரு நிமிஷத்தில உன்னைக் கொன்னுடலாம் தெரியுமா?"

சேரமன் அதற்கும் அசரவில்லை. "நான் எப்ப சாகணும்னு பராசக்தி நான் பிறந்தப்பவே நாள் குறிச்சுருக்கா. அதுக்கு முன்னாடி நீங்க நினைச்சு ஒண்ணும் ஆகப் போறதில்லை. அந்தக் கத்தியை உள்ளே வைங்கோ. நான் என்ன உங்க கிட்ட சண்டையா போட்டேன்".

மனிதர் ஒடிசலாக இருந்தாலும் அவர் பேச்சு உறுதியாக இருந்தது. அவரை என்ன செய்வது என்றே அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. "பெருசு உன் கிட்ட நானும் சண்டை போட வரல. நான் இங்க மூணு நாள் தங்கப் போறேன். நான் இங்க இருக்கறது வெளிய ஒருத்தனுக்கும் தெரியக் கூடாது. அது உன்னால வெளிய தெரியப்போகுதுன்னு தெரிஞ்சாலோ, நீ என் கிட்ட எடக்கு முடக்கா நடந்துகிட்டாலோ நான் உனக்கு நாள் குறிச்சுடுவேன். பராசக்தி குறிச்ச நாள் வரை நீ உசிரோட இருக்க முடியாது. புரிஞ்சுதா"

"புரிஞ்சுது. என்னால் உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் வராது. பயப்படாதீங்கோ. எவ்வளவு நாள் வேணும்னாலும் இருங்கோ. உங்களாலும் எனக்கு ஒரு காரியம் ஆக வேண்டி இருக்கு. அதுக்காகத் தான் பெளர்ணமி எப்போ வரும், நீங்க எப்போ வருவீங்கன்னு நான் ஆவலாய் காத்துகிட்டு இருந்தேன்".

அந்தக் கடைசி இரண்டு வாக்கியங்களும் அவனை திடுக்கிட வைத்தன. எரிச்சலோடு சொன்னான். "புதிர் போடாம எனக்கும் பைத்தியம் பிடிக்கறதுக்கு முன்னாடி விவரமா சொல்லுய்யா"

சேரமன் சொல்ல ஆரம்பித்தார். பம்பாயில் கோடிக் கணக்கில் சொத்துள்ள வைர வியாபாரம் செய்யும் ஒரு பெரிய பணக்காரக் குடும்பத்தின் பூர்வீக இடமும் அந்த இடத்தில் ஒரு பராசக்தி கோயிலும் இங்கிருந்தன. தங்களது சுபிட்சத்திற்கு அந்தப் பராசக்தியின் அருள் தான் காரணம் என்று பெரிதும் நம்பிய அந்தக் குடும்பம், தடைப்படாமல் பூஜை அந்தக் கோயிலில் நடக்க சேரமனை அர்ச்சகராக நியமித்திருந்தது. தனது பதினெட்டாம் வயதிலிருந்து சேரமன் கோயிலில் பூஜை செய்து கொண்டு அருகில் இருந்த அந்த வீட்டில் வசித்து வந்தார். வருடத்திற்கு ஒரு முறை குடும்பத்தினர் அனைவரும் வந்து பராசக்தியை தொழுது விட்டுப் போவார்கள். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு கோயிலின் ஒரு பகுதி இடிந்து விழுந்து பராசக்தி சிலை சேதப்பட்டுப் போனது. அதே சமயம் அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த தலைவருக்கு மாரடைப்பும் வரவே உடனடியாக பல லட்சம் செலவு செய்து கோயிலைப் புதிதாகக் கட்டவும் சாஸ்திரப்படி ஒரு பராசக்தி சிலை செய்யவும் ஏற்பாடு செய்தார்கள். கோயில் கட்டப்பட்டு முடிந்த போது பராசக்தி சிலையில் கண்களைத் தவிர சிற்ப வேலை எல்லாமே முடிந்திருந்தது. அந்த நிலையில் சிற்பி ஒரு சாலை விபத்தில் இறந்து போனான். இது ஒரு பெரிய அபசகுனமாகத் தோன்றவே அந்தக் குடும்பத் தலைவர் அர்ச்சகர் சேரமனை அழைத்துக் கொண்டு கேரளா சென்று சில வேத விற்பன்னர்களான நம்பூதிரிகளையும் (பூசாரிகளையும்) ஜோதிடர்களையும் கலந்தாலோசித்தார். அவர்கள் அஷ்ட மங்கலப் ப்ரஸ்னம் வைத்து ஆருடம் சொன்னார்கள். பெளர்ணமி இரவு அன்று ஒருவன் தானாகவே அர்ச்சகர் சேரமனை தேடி வருவான் என்றும் அவனைக் கொண்டு அந்தக் கண்களைச் செதுக்கும் படியும் சொன்ன அவர்கள் சிலையைப் பிரதிஷ்டை செய்ய நாளையும் குறித்துக் கொடுத்திருந்தார்கள். அப்படிச் செய்தால் அந்தக் குடும்பத்தார்களுக்கு எல்லா தோஷங்களும் நீங்குவதோடு அந்தக் கோயிலும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் தினமும் வந்து தரிசிக்கும் பிரசித்தியும், சக்தியும் வாய்ந்த ஸ்தலமாக மாறும் என்றும் சொன்னார்கள்.

"இந்த வீட்டுக்கு வெளியாட்கள் வந்து பல காலம் ஆயிடுச்சு. ஆனா அவங்க சொன்னது போல இந்த பெளர்ணமி ராத்திரியாப் பார்த்து நீங்க வந்திருக்கீங்கோ. அவங்க சொன்னபடியே நீங்க இங்கே இருந்து அந்தக் கண்களையும் செதுக்கித் தரணும். அந்தக் குடும்பத்துப் பெரியவர் நீங்க எவ்வளவு பணம் கேட்டாலும் தரச் சொல்லி என் கிட்டே அவர் கையெழுத்து போட்ட ப்ளாங்க் செக் கொடுத்துட்டுப் போயிருக்கார். அதில் நீங்க என்ன தொகை வேணும்னாலும் எழுதிப் பணம் எடுத்துக்கலாம். அவங்களுக்குப் பணம் ஒரு பிரச்னையே இல்லை"

கேட்டு விட்டு செந்திலே ஒரு சிலையாகத் தான் நின்றிருந்தான். கடைசியில் அரை மனதோடு சொன்னான். "நான் ஒரு திருடன். சிற்பியல்ல"

"அஷ்ட மங்கல ப்ரஸ்னம் வைத்தவர்கள் மஹா தவசிகள். சாதாரணமானவங்க அல்ல. அவங்க சொன்னது பொய்க்காது. உங்களுக்கு சிற்பக்கலை தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை"  ஆணித்தரமாகச் சொன்னார் சேரமன்.

அந்த வெற்று செக் நிறையவே ஈர்த்தாலும் செந்திலுக்கு அந்த இடமே மாந்திரிகம் நிறைந்ததாகத் தோன்றியது. எல்லாம் முன்னமே தெரிந்து வைத்திருந்த அந்தக் கேரள நம்பூதிரிகளும், அபிராம பட்டரும் அவனை அசத்தினார்கள். இந்த இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டில் இப்படியும் நடக்குமா என்கிற பிரமிப்பு தீரவில்லை. கூடவே அங்கிருந்து ஓடி விடலாம் என்ற எண்ணமும் வந்தது. ஆனால் அந்தத் திருட்டு நகைகளோடு இனி எங்கே போய் ஒளிவது? இன்னமும் மூன்று நாள் ஒளிந்திருக்க இது தான் பாதுகாப்பான இடம்.

"பெருசு நான் இப்ப எங்கேயிருந்து வர்றேன் தெரியுமா? ஒரு அம்மன் கோயில்ல இருந்து நகைகளைக் கொள்ளை அடிச்சுட்டு வர்றேன். என்னைப் போய் ஒரு அம்மன் சிலைக்குக் கண் வடிக்கச் சொல்றிங்க. இத்தன உசந்த வேலையை எங்கிட்டத் தர்றீங்களே தமாஷா இல்ல"

"உங்களை மாதிரிக் கொள்ளை அடிச்ச ஒருத்தர் தான் ராமாயணம் எழுதினார். எல்லாம் தெய்வ சங்கல்பம். சரி சரி மணி ரெண்டாகப் போகுது. பேசாமத் தூங்குங்கோ. மீதி எல்லாம் நாளைக்குப் பேசிக்கலாம்" என்று அவர் அவனுக்குப் படுக்கையை விரித்துத் தானும் போய் படுத்துக் கொண்டார். சிறிது நேரத்தில் அவரது குறட்டை சத்தம் லேசாகக் கேட்டது. 

அவனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. 'இனி இந்த வேலையைச் செய்ய மாட்டேன்' என்று சுமார் இருபது வருடங்களுக்கு முன் அப்பாவின் எதிரில் உளியைத் தூக்கி எறிந்த நாள் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

அப்பா அன்று சொன்னார் "இது ஒரு நல்ல கலைடா". 

"நீங்க கலையைப் பார்க்கிறீங்க. நான் இந்தக் கலை இத்தனை வருஷமா உங்களுக்குக் கொடுத்த பட்டினியைப் பார்க்கறேன்"

அதற்குப் பின் அவன் உளியை எடுத்தது பூட்டுகளை உடைக்கத் தான். இத்தனை வருடம் கழித்து இப்படியொரு சூழ்நிச்லையில் மறுபடி அவனுக்கு வெற்றுச்செக்குடன் சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருக்கிறது. அர்ச்சகர் சேரமனின் குறட்டை சத்தம் அதிகமாகியது. ஒரு கொள்ளைக்காரன் வீட்டில் இருக்கும் போது எந்த பயமும் இன்றித் தூங்கும் பட்டரைப் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவனையும் அறியாமல் அவனுக்கு ஏனோ அந்த கிழட்டு அர்ச்சகர் சேரமனை மிகவும் பிடித்துப் போய் விட்டது.

மறு நாள் காலை அவன் சொன்னான் "எனக்கு நேத்துத் தூக்கமே வரல பெருசு"

"கையில கொள்ளையடிச்ச நகை அவ்வளவு இருக்கிறப்ப எப்படித் தூக்கம் வரும்"

"என்ன கிண்டலா. அது சரி. என்னை இங்க வச்சிகிட்டு எப்படிப் பெருசு நீ நிம்மதியாத் தூங்கினே"

"உண்மையைச் சொன்னா நான் ஆறு மாசம் கழிச்சு நேத்து தான் நிம்மதியாத் தூங்கினேன்" அர்ச்சகர் சேரமனின் கண்களில் நீர் தழும்பியது "அந்தப் பணக்காரங்களைப் பொறுத்த வரை இந்த பராசக்தி அவங்களைச் சுபிட்சமாய் வச்சிருக்கும் ஒரு தெய்வம். ஆனா எனக்கு எல்லாமே அவள் தான். பதினெட்டு வயசுல பூஜை செய்ய ஆரம்பிச்ச எனக்கு அப்புறம் ஒரு குடும்பமோ, பணமோ, வேற சினேகிதர்களோ வேணும்னு தோணலை. தாயாய், சினேகிதியாய், குழந்தையாய், சொத்தாய்,எல்லாமாய் எனக்கு அவள் இருந்தாள். பூஜை செய்துகிட்டு இருக்கிறப்பவே ஒரு நாள் அவள் காலடியில் உயிர் போயிடணும். அது தான் என் ஒரே ஆசை. விக்கிரகம் சேதப்பட்டப்ப என்னையே ரெண்டாப் பிளந்த மாதிரி துடிச்சேன். நேத்து உங்களைப் பார்த்த பிறகு தான் நிம்மதி.சந்தோஷம்.எல்லாம் சரியாகி நான் பழைய படி பூஜை செய்ய ஆரம்பிச்சுடலாம்னு நம்பிக்கை வந்துடுச்சு"

"ஏன் பெருசு எனக்கே அவங்க இவ்வளவு பணம் தர்றாங்களே. உனக்கு எவ்வளவு தருவாங்க"

"எவ்வளவு வேணுனாலும் தருவாங்க. பசிக்குச் சோறு, உடுக்கத் துணி, தங்க இடம் இதுக்கு மேல என்ன வேணும் சொல்லுங்கோ. அதுக்கு மேல கிடைக்கிறதெல்லாம் அதிகம் தான். அவங்க தந்தாலும் நான் வாங்கறதில்லை" 

அந்தக் கிழவரின் கள்ளங்கபடமில்லாத பேச்சும் வெகுளித்தனமும் அவன் தந்தையை அவனுக்கு நினைவுபடுத்தின. அவரும் இப்படித்தான் ஒரு பிழைக்கத் தெரியாத மனிதராகவே கடைசி வரை இருந்தார். ஆனால் பிழைக்கத் தெரியாதவர் என்று தான் நினைக்கும் இந்தக் கிழவரின் நேற்றைய நிம்மதியான உறக்கமும் பிழைக்கத் தெரிந்த தனது உறக்கம் வராத நிலையும் ஒரு கணம் அவனுக்கு உறைத்தது. இது பற்றி நினைக்க அவன் விரும்பவில்லை. பேச்சை மாற்றினான்.

"ஏன் பெருசு இவ்வளவு சின்னவனான என்னைப் போய் எதுக்கு நீங்க, வாங்க, போங்கன்னு சொல்றே"

"என் தெய்வத்திற்கு கண்கள் தரப்போறவர் நீங்க. நீங்க எவ்வளவு சின்னவராக இருந்தாலும், எப்படிப் பட்டவரா இருந்தாலும் சரி எனக்கு கடவுள் மாதிரி தான்"

அவரது வார்த்தைகள் அவனை என்னவோ செய்தன. 

"நான் சிற்ப வேலை செஞ்சு இருபது வருஷம் ஆயிடுச்சு. இப்ப எனக்கு எப்படி வரும்னு தெரியல"

"நல்லாவே வரும்.எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு" என்றவர் அருகில் கோயிலில் இருந்த அந்த சிற்பத்தைக் காண்பித்தார். பழைய சிற்பி உபயோகித்த உபகரணங்களும் அங்கிருந்தன. சிலைக் கல்லையும் அந்த உபகரணங்களையும் அவன் நன்றாக ஆராய்ந்தான்.

"பெருசு, நீங்க போங்க. எனக்குக் கொஞ்சம் தனியா இருக்கணும்" அவர் போய் விட்டார்.

அந்த சிலையையே பார்த்தபடி நிறைய நேரம் செந்தில் உட்கார்ந்தான். திருடன் திரும்பவும் கலைஞனாக மாற சிறிது நேரம் தேவைப் பட்டது. தன் குருவான தந்தையை நினைத்துக் கொண்டான். 

"சிலை கல்லில் வர்றதுக்கு முன்னால் மனசில் துல்லியமாய் வரணும். அதுக்கு முன்னால் உளியைத் தொடக்கூடாது" என்று அப்பா என்றும் சொல்வார். சிலையை நிறைய நேரம் பார்த்து கண்ணை மூடினான். மனதில் பல விதமான கண்கள் வந்து வந்துப் பொருத்தமில்லாமல் மறைந்தன. கடைசியில் பேரழகுடன் இரு விழிகள் வந்து மனதில் உள்ள சிலையில் நிலைத்தன. அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சக்தி ஒரு துளியாக ஆரம்பித்து வெள்ளமாகப் பெருக ஆரம்பித்தது. உளியைக் கையில் எடுத்தான். சிலை கண்கள் திறக்க ஆரம்பித்தது. 

அவனுக்கே எப்படி செதுக்கி முடித்தான் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் முடித்த பின் அவனே சொக்கிப் போனான். பராசக்தியின் கண்கள் மெள்ள மெள்ளப் பெரிதாகிக் கொண்டே போவது போலத் தோன்றியது. கடைசியில் அந்தக் கண்களைத் தவிர வேறெதையும் அவனால் காண முடியவில்லை. அண்ட சராசரங்களையே அவன் அந்தக் கண்களில் கண்டான். அந்தக் கண்களில் இருந்து கவனத்தைத் திருப்ப அவனால் முடியவில்லை. பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. பார்த்தான். பார்த்தான். பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். காலம் அவனைப் பொருத்த வரை நின்று போய் விட்டது.

அர்ச்சகர் சேரமன் மதியம், மாலை, இரவு என மூன்று நேரங்களில் வந்து பார்த்தது அவனுக்குத் தெரியாது. இரவில் அவர் வந்து பார்க்கும் போது இரண்டு சிலைகளைப் பார்த்தார். அந்தத் தெய்வச் சிலையும் மனிதச் சிலையும் ஒன்றை ஒன்று நேராகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவன் முகத்தில் பிரமிப்பு தெரிந்தது. அந்த முரட்டு முகம் சிறிது சிறிதாகக் கனிய ஆரம்பித்து பேரமைதியுடன் பளிச்சிட்டது. பட்டர் பராசக்தியைப் பார்த்தார். அவரது பராசக்தி இப்போது முன்பை விட அதிகப் பேரழகுடன் ஜொலித்தாள். எல்லை இல்லாத சந்தோஷத்தில் அவர் கண்கள் அருவியாயின. அவர் சாஷ்டாங்கமாய் அவனது கால்களில் விழுந்தார்.

இந்த உலகிற்கு மறுபடியும் திரும்பிய அவன் தீயை மிதித்தவன் போலப் பின் வாங்கினான். "பெரியவரே, என்ன இது..." அவனது பேச்சும் தோரணையும் முற்றிலும் மாறி இருந்தது. 

அர்ச்சகர் சேரமனுக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை. மெளனமாக அந்தச் சிலையைக் காண்பித்துக் கை கூப்பினார். பின்பு அந்தப் வெற்றுச் செக்கை நீட்டினார். 

அவன் வாங்கவில்லை. "நான் கண்களைச் செதுக்குனதுக்கு அவள் என் கண்களைத் திறந்துட்டா பெரியவரே. எங்களுக்குள்ள கணக்கு சரியாயிடுச்சு" புன்னகையோடு கரகரத்த குரலில் சொன்னான். "ஒரு விதத்தில் பார்த்தா வாழ்க்கையே நமக்கு அவள் தருகின்ற வெற்று செக் தான், இல்லையா பெரியவரே. என்ன வேணும்னாலும் எழுதி நிரப்பிக்கோன்னு குடுத்துடறா. நாம் தான் எதையோ எழுதி எப்படியோ நிரப்பிக் கெடுத்துடறோம்" அவன் குரலில் அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு வருத்தப் படுவது போல் தெரிந்தது. அதற்குப் பின் பேசும் மனநிலையில் இருவருமே இல்லை. மனம் நிறைந்திருக்கையில் வார்த்தைகள் அனாவசியமாகவும், மெளனமே இயல்பாகவும் இருவருக்கும் தோன்றியது. சாப்பிட்டு விட்டுத் தூங்கினார்கள். 

நடு இரவில் அர்ச்சகர் சேரமன் விழித்துப் பார்க்கையில் செந்திலின் படுக்கை காலியாக இருந்தது. வீடு முழுவதும் தேடி அவன் இல்லாமல் கோயிலுக்குப் போய்ப் பார்த்தார். அவன் அங்கும் இருக்கவில்லை. அவரிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமலேயே அவன் போய் விட்டிருந்தான். ஆனால் அவன் நேற்றுக் கொண்டு வந்திருந்த நகைகள் எல்லாமே பராசக்தியை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தன. பரசாக்தியின் அந்த அழகிய கண்கள் எதையோ சொவதைப்போல அர்ச்சகர்  சேரமன் உள்ளத்தில் உணர்கின்றார் ஆனால் அந்த கண் பேசும் வார்த்தைகள் தெரியாமல் அர்ச்ச்கர் சேரமன் மெளனத்தில் உறைகின்றார். முகநூலில் வந்த கதையை எனக்குரிய விதத்தில் எழுதியுள்ளேன்...... அன்புடன் பேசாலைதாஸ்

ரோஜாவின் ராஜா மனம்!

 ரோஜாவின் ராஜா மனம்! பேசாலைதாஸ்   மனம் எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது என்பதற்கு ஒரு சின்ன உதாரணம்.. ஒரு பெண், லண்டன் நகரத்தில் வாழ்பவர். அங்குள்ள க...