Followers

Sunday, 12 September 2021

போதை வந்தபோது புத்தியில்லையே!

போதை வந்தபோது புத்தியில்லையே!  பேசாலைதாஸ்


முல்லா நஸ்ருதீன் முதல் குழந்தைக்குத் தகப்பனானார். அவர் உடனே இந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட விரும்பித் தனது நண்பருக்கு அழைப்பு அனுப்பினார்.
உங்கள் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி, "சுயஉணர்வை இழந்து  விடுவதுதான்"!! இது ஒரு விநோதமான செயல். இது பற்றி சிவன், மகாவீரர், புத்தர் போன்றவர்கள் சொன்னது என்ன? 
"வாழ்வில் ஆனந்தம் என்ற ஒன்று உண்டு என்றால் அது விழிப்புணர்வு பெறுவதுதான்", என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் அறிந்த ஒரே இன்பம் "சுயஉணர்வை இழப்பதுதான்"!! நீங்கள் சொல்வது சரியாக இருக்கலாம்; அல்லது என் கருத்து சரியாக இருக்கலாம். இருவரின் அபிப்பிராயமும் ஒரே நேரத்தில் சரியாக இருந்துவிட இயலாது. 
தனது குழந்தையைப் பார்க்க மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் முன் ஒரு மதுக்கடைக்கு முல்லா சென்றார். தனது நெடுநாள் கனவு நிறைவேறிவிட்ட - பிள்ளை பிறந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட ஆசைப்பட்டார். 
நண்பருடன் சேர்ந்து குடிக்க ஆரம்பித்தார். குடிபோதையுடன் மருத்துவமனைக்குச் சென்ற முல்லா ஜன்னல் வழியே தனது குழந்தையைப் பார்த்தார். உடனே அழத் தொடங்கிவிட்டார். 
ஏன் அழுகிறீர்கள் என்று நண்பர் கேட்டதற்கு இப்படிப் பதிலளித்தார். "முதல் விஷயம் அந்த குழந்தை என் சாயலில் இல்லை!" அப்போது முல்லா குடிபோதையில் இருந்தார். தனது முகத்தை அவரால் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள முடியாத சமயம் அது. 
ஆனால் அவர் அந்த குழந்தை 
தன் சாயலில் இல்லை என்று அவசரப்பட்டுப் பேசுகிறார். மேலும் அவர் தொடர்ந்து பேசினார். "அதுமட்டுமன்றி குழந்தை மிகவும் சிறியதாகவும் தென்படுகிறது! இந்த சிறிய குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்ய முடியும்? முதலில் அவன் பிழைப்பானா என்றே தெரியவில்லையே!"...
முல்லாவின் நண்பர் அவரைத் தேற்றினார். "கவலைப்படாதீர்கள். நான் பிறந்தபோது வெறும் எட்டுப் பவுண்ட் எடையுடன்தான் இருந்தேன்." என்றார். 
"நீங்கள் தப்பிப் பிழைத்து விட்டீர்களா?" என்று கேட்டார் முல்லா. 
நண்பர் ஒருகணம் யோசித்தார். அவரும் நல்ல போதையில் இருந்தார். "நான் பிழைத்தேனா என்னவோ, சரியாகத் தெரியவில்லை" என்று பதிலளித்தார். 
நீங்கள் விழிப்புணர்வு இல்லாத நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். வாழ்வில் நீங்கள் பார்க்கும், உணரும் எல்லா விஷயங்களும் விழிப்புணர்வற்ற மனதால் ஆட்டி வைக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு காட்சியும் மங்கலாகத் தெரிகின்றன. எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடிவதில்லை. உங்களுக்கு ஒருவிதமான இன்பம் மட்டுமே தெரியும். தன்னை மறப்பதுதான் அந்த இன்பம். 
திரைப்படம் பார்ப்பதில் மூழ்கி உங்களை மறக்கிறீர்கள் அல்லது இசையில் மூழ்குகிறீர்கள் அல்லது குடி போதையில் உங்களை மறக்கடிக்கிறீர்கள் அல்லது காமத்தில் ஆழ்ந்து போகிறீர்கள். எந்த வகையில் உங்களால் முடியுமோ அந்த வகையில் உங்களை மறக்கிறீர்கள். அதை பெரியதொரு மகிழ்ச்சி என்று கொண்டாடுகிறீர்கள். 
தன்னிலை மறந்து போவதை மகிழ்ச்சி என்கிறீர்கள் அல்லவா? அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு கொஞ்சம் விழிப்புணர்வு இருக்கும்போது வாழ்வில் துன்பம் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை என்று நினைத்துவிடுகிறீர்கள். 
சிறிய அளவில் விழிப்புணர்வு இருப்பதால் உங்களுக்கு உடனடியாக வலி, துயரம், அசிங்கம் போன்றவை மட்டுமே தென்படுகின்றன. எனக்கு ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். அவர் பிரம்மச்சாரியாகவே வாழ்ந்து வருகிறார். நான் அவரிடம் "உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று? எதனால் திருமணத்தை தவிர்த்தீர்கள்?" என்று கேட்டேன். 
அவர் அதற்கு "அது பெரிய பிரச்சினை. நான் குடிபோதையில் இருக்கும்போது மட்டும்தான் எனது காதலி அழகானவளாகத் தோன்றுவாள்! குடிபோதையில் இருக்கும்போது அவளை மணந்து கொள்ளச் சம்மதிப்பேன். ஆனால் அவள் மறுத்து விடுவாள். 
நான் தெளிவாக இருக்கும்போது அவள் என்னை மணந்துகொள்ளச் சம்மதிப்பாள். நான் சம்மதம் தர மாட்டேன். எங்களுக்குள் ஒத்துப் போகவில்லை. திருமணம் நின்றுவிட்டது" என்று விளக்கம் அளித்தார். 
நீங்கள் கண்களைத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு பார்த்தால் அசிங்கம், துயரம் தவிர வேறு எதுவும் தட்டுப்படுவதில்லை. 
விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் இருக்கும்போது சகலமும் அழகாகத் தோன்றுகின்றன. இது விழிப்புணர்வு பற்றிப் புரிந்து கொள்ளத் தடையாக மாறுகிறது. விழிப்புணர்வு என்பது சாத்தியமில்லை என்று நினைத்து விடுகிறீர்கள். 
ஆகவே நீங்கள் துயரங்களை அனுபவிப்பது அவசியமாகிவிடுகிறது. இதை கடுமையான விரத அனுஷ்டானங்கள் என்கிறோம். ஒருவர் விழிப்புணர்வு பெறுவதற்கு தயாராகும் சமயத்தில் அவர் வலிகளைத் தாங்கியாக வேண்டும். 
கடந்துபோன பல பிறவிகளில் நீங்கள் துயரங்களை மட்டுமே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறீர்கள். அந்த வலிகளை உங்களைத் தவிர வேறு யார், ஏற்றுத் தாங்கிக் கொள்வார்கள்? இதையே கர்மவினைக் கோட்பாடு என்று அழைக்கிறார்கள்          

நம்பிக்கை துரோகி

 நம்பிக்கை துரோகி பேசாலைதாஸ்


ஒரு முறை காடு வழியே சென்ற ஒரு மனிதனை ஒரு புலித் துரத்தியது.

அதனிடமிருந்து தப்பித்து அவன் ஒரு மரத்தின் மேல் ஏறினான்.

உச்சியை அடைந்தவனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

அங்கே ஒரு பெரிய மனிதக் குரங்கு உட்கார்ந்திருந்தது.

அதைப் பார்த்து நடு நடுங்கிய மனிதன் அந்த மனிதக் குரங்கிடம் அடைக்கலம் கேட்டான்.

அந்த மனிதக் குரங்கு, கவலைப்படாதே நான் உன்னை எதுவும் செய்யமாட்டேன்.

என்னை அண்டி வந்த உனக்கு நான் நிச்சயமாகப் பாதுகாப்புத் தருவேன் என்றது.

இரவுப் பொழுதும் வந்தது...

புலியோ மரத்தின் கீழே பசியோடு இருந்தது.

மனிதனும் மனிதக் குரங்கும் மாறி மாறி உறங்க முடிவு செய்தனர்.

மனிதன் தூங்கியப் போது மனிதக்குரங்கு காவல் காத்தது குரங்கு தூங்கும் போது மனிதன் காவல் காத்தான்.

புலி இவர்களைப் பிரிக்க முடியாவிட்டால் நமக்கு உணவு கிடைக்காது என எண்ணி அந்த மனிதனிடம்... வஞ்சகமாக 

இப்போது மனிதக்குரங்கு தூங்குகிறது நீ அதைப் பிடித்து கீழே தள்ளிவிடு... எனக்கு வேண்டியது பசிக்கு இரை, உன்னை விட்டு விடுகிறேன்” என்றது.

மனித மனம் குரங்கை விட மோசமானது.

நாம் தப்பிக்கலாம் என்றுத் தன்னலம் கருதி மனிதன் குரங்கை கீழே தள்ளிவிட்டான்.

கீழே விழும் போது நடந்ததைப் புரிந்துக் கொண்டது மனிதக்குரங்கு.

ஆனால் புலியோ “எனக்கு மனித மாமிசம் தான் வேண்டும்....உனக்கு மனிதனின் இயல்பைப் புரிய வைக்கவே நான் இவ்வாறு கூறினேன்.

இப்போதும் உன்னை விட்டு விடுகிறேன்....நீ மேலே சென்று மனிதனைக் கீழே தள்ளிவிடு நான் பசியாற மனித மாமிசம் உண்டு விட்டுப் போய் விடுகிறேன்” என்றது.

அப்படியே செய்வதாக சொல்லி விட்டு மரத்தின் மேலே ஏறி வந்த குரங்கு மனிதனின் அருகில் வந்தது.

மனிதனோ குரங்கைப் பார்த்து பயத்தால் நடுங்கினான்.

மனிதக் குரங்கோ “பயப்படாதே மனிதா என்னை நம்பி அடைக்கலம் என்று வந்த உன்னை எப்போதும் நான் காப்பேன்.

புலியிடமிருந்து தப்பிக்கவே நான் உன்னை கீழே தள்ளுவதற்கு ஒப்புக் கொண்டேன்.

நீ கவலை இல்லாமல் இருக்கலாம்... என்றது.

நண்பன் என்று வந்தவனிடம்

நட்பு பாராட்ட வேண்டும்...

நட்பு ஒரு பெண்ணின் கற்பைப் போன்றது.

ஒருமுறை நட்பின் புனிதத்தில் குறை கண்டோமே ஆயின் அந்த நட்பு அதன் மதிப்பை நிச்சயமாக இழந்தே போகும் இது தான் உண்மை...

கதையின் நீதி :-

நன்றிக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு விலங்குகள்...

துரோகத்திற்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு மனிதர்கள்...

என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த உலகத்திலேயே மிகவும் அபாயகரமான மிருகம் மனிதர்கள் மட்டும் தான் √

அரன்மனைப்பூனைகள்

 அரன்மனைப்பூனைகள் பேசாலைதாஸ்


ஒரு நாட்டில் ஒரு இளவரசன் இருந்தான். அவன் சிறந்த போர் வீரன். அவனுடைய வாள் வீச்சிற்கு அந்த நாடே ஈடு கொடுக்க முடியாது. அந்த அளவிற்குச் சிறந்த வீரன்.

அவன் ஒருமுறை அரண்மனையில் வாள் வீசி பயிற்சி செய்துக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு எலி குறுக்கே ஓடியது. உடனே அதன் மீது வாளை வீசினான். அந்த எலி லாவகமாக தப்பித்துச் சென்றது. பிறகு மீண்டும் அதனைத் துரத்தி வாளை வீசினான், மீண்டும் தப்பித்து வளைக்குள் புகுந்துகொண்டது. உடனே மனம் உடைந்து போனான்.

அப்போது வந்த அரசர் "ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்?" என கேட்க "இந்த நாடே எனது வாள் வீசும் திறமைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாது போது, இந்த சாதாரண எலியை என்னால் கொல்ல முடியவில்லையே!" என விவரித்தான் இளவரசன்.

மன்னர் சிரித்துவிட்டு "எலியைக் கொள்ள வாள் பயிற்சி எதற்கு? அரண்மனைப் பூனையைக் கொண்டு வந்தாலே போதுமே!" என்றார்.உடனே அரண்மனை பூனை வரவழைக்கப்பட்டது.

அந்தப் பூனையும் எலியை வேட்டையாட முயன்றது. ஆனாலும் அந்த எலி எளிதாக அதனிடம் இருந்து தப்பித்து, தப்பித்துச் சென்றது. மீண்டும் இளவரசருடன் அரசரும் சோகமானார். அப்போது மந்திரி வந்தார். "என்ன அரசே..நீங்களும் இளவரசரும் சோகமாக இருக்கிறீர்கள்?" என்றார்.

அதற்கு அரசர் நடந்ததை கூறினார். "நம் நாட்டு பூனைகள் எதற்கு லாயக்கு...? ஜப்பான், பாரசீகம் போன்ற நாடுகளில் உள்ள பூனைகள் புலி உயரம் உள்ளன. எனவே அங்கிருந்து வரவழைப்போம்" என்றார் மந்திரி. அதேபோல் அவ் நாடுகளில் இருந்து பூனைகள் வரவழைக்கப்பட்டன.

ஆனால் அவற்றிடமிருந்தும் அந்த எலி சாமர்த்தியமாகத் தப்பித்துச் சென்று வளைக்குள் புகுந்தது. எலிக்கு இவ்வளவு திறமையா! என அனைவரும் வியந்து கொண்டிருக்கையில், அங்கே இருந்த அரண்மனைக் காவலன் "இளவரசே! இந்த எலிக்குப் போய் ஜப்பான், பாரசீகப் பூனையெல்லாம் எதுக்கு? எங்க வீட்டுப் பூனையே போதும்" என்றான். மன்னருக்கு நப்பிக்கை ஏற்படவில்லை. "என்ன.. அரண்மனையில் வளர்ந்து வரும் பூனையால் முடியாதது சாதாரண பூனையால் முடியுமா?" என்றார்.

உடனே இளவரசர் மறித்து "சரி...எடுத்து வா உனது பூனையை" என்றார். வீட்டிற்குச் சென்று தனது பூனையைக் கொண்டு வந்தான் காவலன். அந்தப் பூனை அந்த எலியை ஒரே தாவலில் "லபக்" என்று கவ்விச்சென்றது. இதனைப் பார்த்த இளவரசருக்குப் பெருத்த ஆச்சரியம். "என்ன இது அதியசம்!

ஜப்பான்,பாரசீக, அரண்மனையில் வளர்ந்த பூனைகளிடம் இல்லாத திறமை எப்படி இந்தச் சாதாரண பூனைக்கு ஏற்பட்டது? எப்படி சாத்தியம்? என்ன பயிற்சி கொடுத்துப் பூனையை வளர்க்கிறீர்கள்?" என்று வியந்தவாறே கேள்விகளை கேட்க தொடங்கினார்.

அதற்குக் காவலாளி "பெரிதாக என் பூனைக்குத் திறமையோ, பயிற்சிகளோ எதுவும் இல்லை இளவரசே... என் பூனைக்கு ரொம்பப் பசி அவ்வளவுதான்" என்றான்.

உடனே இளவரசருக்கு "சுரீர்" என்றது. அரண்மனைக்குள் பூனைகள் நன்கு தின்று கொழுத்திருப்பதால் அவற்றுக்கு பசி என்பதே என்னவெற்று தெரிய வாய்பில்லை, எனவே அவற்றால் எலியை எப்படி பிடிக்கமுடியும்?.

ஆக எந்த ஒரு வேலையையும் வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிக்க வேண்டுமென்றாள், முதலில் அதனைப் பற்றிய பசி அல்லது தேவை இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அந்தக் காரியத்தை

கச்சிதமாக செய்து முடிக்க முடியும்...

உழைப்போம்..உயர்வோம்


Thursday, 2 September 2021

 முல்லா நஸ்ருதீன்

ஒரு கிணற்றைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்.
உள்ளே எட்டிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது.
அது இரவு நேரம். இருந்தாலும் எட்டிப் பார்த்தார் கிணற்றுக்குள். கிணற்று நீரில் நிலா தெரிந்தது.
"ஐயோ, அந்த நிலாவைக் காப்பாற்ற வேண்டுமே" என்ற எண்ணம் தோன்றியது அவருக்கு.!
காப்பாற்றா விட்டால் சந்திரிகை தேய்வது எப்படி? தேயாவிட்டால் ரம்ஜான் நோன்பு எப்படி இருக்க முடியும்?
அவர் உடனே ஒரு கயிற்றை தேடிப்பிடித்துக் கிணற்றுக்குள் வீசினார். "பிடித்துக்கொள் பலமாக" என்று கத்தினார். கயிறு, எங்கோ, கீழே மாட்டிக் கொண்டது. பலம் கொண்ட மட்டும் இழுத்துப் பார்த்தார் அவர். முடியவில்லை. கடைசியில் கயிறு கழன்றது.
தடாலென மல்லாக்க தரையில் சாய்ந்தார் முல்லா. மூச்சு வாங்கியது. மேலே பார்த்தார். வானத்தில் நிலவின் பவனி! அவருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி.
"நான் வந்து காப்பாற்றியதால் உயிர் பிழைத்தாய் இல்லையா?" என்றார் அவர் மகிழ்ச்சியுடன்.
மனிதன் தன் ஆணவத்திற்குத் தீனி போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான்-ஆனால் இவன் இல்லாமலேயே எல்லாம் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
இவன் ஒன்றுமே இல்லை. ஆனால், தானே எல்லாமாக நினைத்துக் கொள்கிறான்.
--ஓஷோ--
, ’அறியாமை என்பது எது வரை? Matrix mm’ எனச்சொல்லும் உரை இன் படமாக இருக்கக்கூடும்
395
26 கருத்துகள்
விரும்பு
கருத்துத் தெரிவி

புத்தரின் கதை

 புத்தர் அதிக முறை கூறிய ஞானக் கதை

❤
நான் உனக்கு ஒரு கதையைச் சொல்கிறேன். புத்தர் இந்தக் கதையை அநேக தடவை கூறியுள்ளார்.
புத்தர் ஒரு காட்டைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு மனிதன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்தான். யாரோ வேட்டையாடுபவர்களின் அம்பானது அவனது உடலில் பாய்ந்திருந்தது.
அவன் உயிருக்குப் போராடுகிறான். அவன் ஒரு தத்துவவாதி. புத்தர் அவனிடம் "இந்த அம்பை உனது உடலில் இருந்து எடுத்துவிட முடியும். அதை எடுப்பதற்கு என்னை அனுமதி"என்று கேட்டார்.
அந்த மனிதன் "கூடாது, தயவுசெய்து இதற்குக் காரணம் யார் என்று முதலில் எனக்கு தயவு செய்து கூறுங்கள்? எனது விரோதி யார்? இந்த அம்பு ஏன் எனது உடலைத் துளைத்தது? என்ன கர்மத்தின் பலன் இது? இந்த அம்பில் விஷம் தடவப்பட்டுள்ளதா அல்லது இல்லையா என்று கூறுங்கள்"என்று கேட்டான்.
அதைக்கேட்ட புத்தர் "விசாரணையை நீ பின்னர் வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் முதலில் இந்த அம்பை வெளியே எடுக்க விடு. ஏனெனில் நீ இப்போது சாவின் விளிம்பில் இருக்கிறாய். முதலில் இந்த விசாரணைகள் எல்லாம் செய்யப்பட்ட பிறகுதான் இந்த அம்பு வெளியே எடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் நீ உயிர்பிழைக்கப் போவதில்லை." என்று பதில் கூறினார்.
இந்தக் கதையை புத்தர் நிறைய தடவை கூறியுள்ளார். இதன் மூலம் அவர் கூறுவது என்ன?
நாம் அனைவரும் மரணத்தின் விளிம்பில்தான் இருக்கிறோம் என்று அர்த்தம்.
எனவே,
"இந்த உலகைப் படைத்தது யார்?
ஏன் படைத்தான்?
நான் ஏன் படைக்கப்பட்டேன்?
எனக்குப் பல பிறவிகள் உண்டா?
அல்லது ஒரு பிறவிதானா? நான் இறந்த பிறகு உயிரோடு இருப்பேனா அல்லது இல்லையா?" என்று கேள்விகளை கேட்டுக் கொண்டிருக்காதே.
அதனால்தான் புத்தர், "பிறகு விசாரணை செய்து கொள். முதலில் துன்பம் என்னும் இந்த அம்பு தியானத்தால் வெளியே எடுக்கப் படட்டும்"என்று கூறுகிறார்.
மேலும் புத்தர் சிரித்துக் கொண்டே, " தியானத்தால் அறியாமை அகன்ற பின்னர் இதைப் போன்று விசாரணை செய்கின்ற யாரையும் நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை." என்று கூறினார்.
--ஓஷோ--

மரணம் என்ற தூது வந்தத்து

 ஒரு அரசன்

தன் கனவில் ஒரு கறுப்பு உருவம் ஒன்றைக் கண்டார். அது கனவு என்ற போதிலும் அவர் அரண்டு விட்டார். அவர், “நீ யார்? எதற்காக என் கனவில் வந்தாய்?” என்று கேட்டார்.
அதற்கு அந்த உருவம், “நான் தான் உன் மரணம். நாளை சூரிய அஸ்தமனத்தில் நாம் சந்திப்போம். உனக்கு மிகவும் பொறுப்புக்கள் இருப்பதால் நான் உன்னிடம் இதை தெரிவிக்கலாம் என்று வந்தேன். சாதாரணமாக நான் யாரிடமும் முன்கூட்டியே தெரிவிக்க போவதில்லை. ஆனால் நீ ஒரு அரசன், மிக முக்கியமானவன், மிக மிக அரிதானவன். என்னால் உன்னை சரியான இடத்தில் சந்திக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்று பயப்படுகிறேன். நீ வேறு எங்காவது சந்திப்பில் சிக்கிக் கொண்டு விட்டால் நான் என்ன செய்வது நீ என்னை சரியான இடத்தில் சரியான நேரத்தில் சந்திக்க வேண்டும் நினைவில்
கொள்.” என்று சொல்லியது.
அரசர், “எது சரியான இடம்?” என்று கேட்பதற்கு முன் பயத்தினால் அவரது
தூக்கம் கலைந்துவிட்டது. நிழல் உருவம் மறைந்துவிட்டது. நேரம் தெரிந்துவிட்டது,
சரியான காலம் – நாளை சூரிய அஸ்தமனம் – ஆனால் இடம் எது நான் உன்னை சந்திக்க வேண்டிய இடம் எங்கிருக்கிறது என்று கேட்பதற்க்காக அவர் பலமுறை கண்களை மூடி அந்த நிழல் உருவத்தை
பார்க்க முயற்சித்தார். இறப்பை சந்திக்கவேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்
என்பதல்ல. அந்த இடம் எது என்று தெரிந்தால் அதை தவிர்த்து விடலாம். ஆனால் இந்த முழு
உலகத்தில் அந்த இடம் எது
ஆனால் உன்னால் கனவை தொடர முடியாது – அது மிகவும் கடினம். ஒரு முறை கனவு
கலைந்துவிட்டால் எவ்வளவு முயற்சி செய்து கண்களை மூடி கனவை தொடர முயன்றாலும் அது
வராது.
அரசர் மிகவும் பயந்து போய் தனது
அரசவை ஜோதிடர்கள், குறி சொல்பவர்கள், அமைச்சர்கள், குருமார்கள், பூசாரிகள்,
ரேகைசாஸ்திரம் சொல்பவர்கள் என யாவரையும் அழைத்து, “அந்த சரியான இடம் எது என்று
எனக்கு கண்டுபிடித்து சொல்லுங்கள். அப்போதுதான் நான் அங்கு
செல்லாமல் அதை தவிர்க்க முடியும்” என கூறினார்.
உடனே அவர்கள் அனைவரும் தங்களது
பழமையான நூல்களில் பதில் தேட ஆரம்பித்தனர். காலை வந்து சூரியன் எழுந்தது. காலை
முழுமையாக விடிந்தவுடன் அரசர் மிகவும் பயந்து போனார். ஏனெனில் பொழுது விடிந்தால்
முடியுமே! முடிவின் ஆரம்பம் தானே விடியல். சூரியன்
விடிந்தால் அஸ்தமனம் வெகு தொலைவில் இல்லையே.
சூரியன் ஏற்கனவே அஸ்தமனத்தை
நோக்கி செல்ல துவங்கி விட்டான். இன்னும் இவர்கள் எந்த முடிவுக்கும் வரவில்லை. அதற்கு
பதிலாக அவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட ஆரம்பித்துவிட்டனர். அரசர், “உங்களுடைய நூல்களைப் பற்றி எனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை. அது எந்த இடம் என்று மட்டும் சொல்லுங்கள், போதும். அப்போதுதான் அங்கு நான் போகாமல் இருக்கமுடியும் ” என்றார்.
அவர்கள், “ இருங்கள். இது ஒரு எளிமையான கேள்வி அல்ல.
நாங்கள் அதற்கான வழிமுறைகளை கண்டு, பின் ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டும். ஜோதிடர்
ஒன்றை சொல்கிறார், பூசாரி வேறு ஒன்றை சொல்கிறார். நாங்கள் உங்களுக்கு பதினைந்து
பதில்கள் கொடுத்தால் அதனால் என்ன பயன் ? ஆகையால் நாங்கள் ஒரு முடிவுக்கு
வந்த பின் சொல்கிறோம்” என்றனர்,
அரசரின் வயதான வேலையாள் ஒருவன்
அருகில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் அரசரது காதில் மெதுவாக, “ நான் கிழவன். நான் இந்த பெரிய மனிதர்களின் வாக்குவாதத்தில் தலையிடகூடாது. நான் ஒரு வேலையாள். ஆனால் வயதானவன், எனக்கு உன் தந்தையின் வயதிருக்கும். உங்களது சிறிய வயதிலிருந்து நான் உங்களை
வளர்த்திருக்கிறேன். நான் சொல்வதை கேளுங்கள். இவர்கள் ஒருபோதும் ஒரு முடிவுக்கு வர
மாட்டார்கள்.
இவர்கள் தங்களுக்குள் வருடக்கணக்கில் சண்டையிடுவார்களே தவிர ஒரு போதும் ஒரு முடிவுக்கு வர மாட்டார்கள். இரண்டு தத்துவவாதிகளோ, இரண்டு ஜோதிடர்களோ, இரண்டு குறி சொல்பவர்களோ ஒரு போதும் ஒத்துப் போக மாட்டார்கள். ஒத்துப் போகாமைதான் அவர்களது வியாபாரம், அவர்கள் அப்படி
ஒத்துப் போகாமல் இருப்பதில்தான் வாழ்கிறார்கள். அதனால் காத்திருக்காதீர்கள். காலம்
மிகவும் குறைவாக உள்ளது. நீங்கள் என்னைக் கேட்டால் உங்களிடம் உள்ள மிகச் சிறந்த
குதிரை ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு – உங்களிடம் அப்படிபட்ட சிறப்பான குதிரைகள் உள்ளன. –
இந்த இடத்திலிருந்து ஓடிப் போய்விடுங்கள். ஒரு விஷயம் நிச்சயம். நீங்கள் இந்த
இடத்தில், இந்த அரண்மனையில், இந்த நகரத்தில், உங்களது ராஜ்ஜியத்தில்
இருக்கக்கூடாது. எங்காவது தப்பிச் சென்று விடுங்கள் ” என்று கூறினான்.
அரசருக்கு இது சரியென்று பட்டது.
அரசர், “ நீ சொல்வது சரிதான். ஏனெனில் இவர்கள் இதை
சூரிய அஸ்தமனத்திற்க்குள் முடிக்க மாட்டார்கள் போலிருக்கிறது.” என்றவாறே அவர் தன்னுடைய குதிரைகளில் சிறப்பான ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து தப்பியோடினார். மாலையாவதற்குள் அவர் தனது ராஜ்ஜியத்தின் எல்லையை கடந்து வேறொரு ராஜ்ஜியத்திற்க்குள் நுழைந்து விட்டார்.
அவர் தான் தப்பியதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். இப்போது இவர் எங்கிருக்கிறார்
என்று இறப்பினால் கண்டுபிடிப்பது சாத்தியமில்லை.
இரவு ஓய்வெடுப்பதற்காக அவர் ஒரு
சோலையினுள் நுழைந்தார். அவர் தனது குதிரைக்கு மிகவும் நன்றி செலுத்தினார். ஏனெனில்
இந்த குதிரை உண்மையிலேயே ஒரு அற்புதமான விஷயத்தை செய்து முடித்திருக்கிறது. நாள்
முழுவதும் அது மிகவும் வேகமாக ஓடி வந்திருக்கிறது. அது அப்படி ஓடி அரசர் கூட இது
வரை பார்த்ததேயில்லை. அது தண்ணீர் குடிக்கக் கூட ஓய்வெடுக்கவில்லை. அது ஒரு வினாடி
கூட ஓய்வெடுக்க நிற்கவும் இல்லை. அது இந்த அவசரத்தை புரிந்து கொண்டதைப் போல நடந்து
கொண்டது.
அரசர் அதற்கு நன்றி கூறினார்.
அவர் அதனிடம், “ நீ என்னை காப்பாற்றி விட்டாய்.
நான் உனக்கு நன்றி கூறுகிறேன், எனக்கு உன் மேல் அன்பு பெருகுகிறது, நான் உனக்கு
தகுந்த சன்மானம் அளிப்பேன். நாளை நாம் நமது ராஜ்ஜியத்திற்க்குள் சென்றவுடன் எனக்கு
அளிக்கப்படும் அதே அளவு மரியாதையை நீயும் பெறுவாய் ” என்றார்.
அந்த நேரத்தில் சூரிய அஸ்தமனம்
ஆனது, அப்போது ஒரு கரம்……. அரசர் தனது தோள் மீது ஒரு கரம் படிவதை உணர்ந்தார்.
அவர் திரும்பி பார்த்தார். அவர் கனவில் பார்த்த அதே கறுப்பு நிழல் உருவம் அங்கே
இருந்தது.
அந்த நிழல் உருவம் சிரித்தபடி, “நீ அந்த குதிரைக்கு நன்றி சொல்லக் கூடாது.
நான் தான் அந்த குதிரைக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். இதுதான் நான் காத்துக்
கொண்டிருக்கும் இடம். உன்னுடைய குதிரையால் இங்கு வர முடியுமோ வர முடியாதோ என்று
நான் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அது வந்து சேர்ந்து விட்டது. இந்த
உலகிலேயே மிக அற்புதமான குதிரை உன்னுடையது. நீ சரியான நேரத்திற்கு சரியான
இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்து விட்டாய்.” என்றது.
நீ என்ன செய்து கொண்டிருந்தாலும்
இறப்பை சந்திக்க சரியான இடத்திற்கு சரியான நேரத்திற்கு வந்தடைந்து விடுவாய்.
மரணம் பற்றி
ஓசோ

Sunday, 15 August 2021

மனித மதிப்பீடுகள்

மனித மதிப்பீடுகள் 

காட்டிலிருந்து 🐩 புலி ஒன்று வழி தவறி ஒரு 🏢 கார்ப்பரேட்
கம்பெனியின் 🚽 ரெஸ்ட் ரூம்புக்குள்
நுழைந்துவிட்டது.
😿 பதட்டத்துடன் இருந்த
அந்த புலி டாய்லெட்டின் ஓர் 🌑 இருட்டு மூலையில் பதுங்கிக்கொண்டது.
👉 மூன்று நாட்கள் மூச்சு காட்டாமல் இருந்த புலிக்கு 🍜 பசி எடுத்தது.
👉 நான்காவது நாள் பசி தாங்க முடியாமல்
🚽 ரெஸ்ட் ரூம்புக்குள் தனியாக வந்த
🚶 ஒருவரை அடித்துச் சாப்பிட்டது.
அவர், அந்த நிறுவனத்தின்
👔 அசிஸ்டென்ட் ஜெனரல் மேனேஜர்.
👆 அவர் காணாமல் போனது அலுவலகத்தில்
யாருக்கும் தெரியாது,
யாருமே கண்டு கொள்ளவில்லை.
✌ இரண்டு நாட்கள் கழித்து, இன்னும்
ஒரு 🏃 நபரை அடித்துச் சாப்பிட்டது புலி.
👆 அவர், அந்த நிறுவனத்தின் 👓 ஜெனரல் மேனேஜர்.
👆 அவரையும் யாரும்
தேடவில்லை, கண்டுகொள்ளவும்
இல்லை. (சொல்லப்போனால் அவர் அலுவலகத்தில்
இல்லையே என்று சந்தோஷப் பட்டவர்கள்தான் அதிகம்! 😄😃😀).
👉 இதனால் குளிர்விட்டுப் போன புலி,
😤 நாம் வசிக்க ஏற்ற இடம் இதுதான் என்று தீர்மானித்து அங்கேயே தங்கிவிட்டது.
👉 அடுத்த நாள் வழக்கம்போல்
ஒரு 👳 நபரை அடித்துக் கொன்றது.
அவர் அந்த அலுவலகத்தின் பியூன்.
அலுவலக ஊழியர்களுக்கு ☕ காபி வாங்குவதற்காக
பிளாஸ்கை கழுவ ரெஸ்ட் ரூம்புக்கு வந்திருக்கிறார்.
🕚 சிறிது நேரத்தில் காபி வாங்கச் சென்ற
பியூனைக் காணவில்லையே என்று மொத்த
அலுவலகமும்
சல்லடை போட்டு தேடியது.
⏰ நெடுநேர
தேடுதலுக்குப் பின் ரெஸ்ட் ரூம்பில்
உயிரிழந்து கிடந்த. பியூனையும்,
அந்த ஆட்கொல்லி புலியையும்
கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
❎ புலி பிடிபடுகிறது ❎
📝 பாடம் 📝
👆 உங்கள் மீதான
🙌 மதிப்பை நிர்ணயிப்பது உங்கள் 👔 பதவியோ,
💰 வசதி வாய்ப்போ அல்ல.
👆 நீங்கள்
👉 👈 மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு உதவியாக
இருக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது அது...

Sunday, 27 June 2021

எல்லாம் விதிப்படியே

 எல்லாம் விதிப்படியே! பேசாலைதாஸ்

ஒரு முறை எமதர்மன், ஒரு மனிதடம் வந்தார், மனிதா இன்று உனக்கு கடைசி நாள், நான் உன் உயிரை எடுக்கப்போகின்றேன், என்று சொன்னான். அதற்கு மனிதான், நான் உன்னோடு வர முடியாது, எனக்கு எத்தனையொ கடமைகள் உண்டு, என்று சொன்னான், அதற்கு எமதர்ம ராஜா, இல்லை இல்லை, உனது பெயர் பட்டியலில் முதலாவதாக இருப்பதால் எனக்கு ஒன்றுமே செய்ய, உன் உயிரை எடுப்பதைதவிர எனக்கு வேறு வழி இல்லை என்றான். ஒருவாறு தன்னை சுதாகரித்துக்கொண்ட மனிதன், சரி எமதர்ம தலைவா, நீ அழைத்தபடியே வருகின்றேன், பயணத்தை ஆரம்பிக்கும் முன்னர், கொஞ்ச நேரம் தேனீர் 

Tuesday, 22 June 2021

தற்பெருமை கொள்ளாதே

தற்பெருமை கொள்ளாதே   பேசாலைதாஸ் 

ஒரு தோட்டத்தில் புதிதாக வாழைக் கன்று ஒன்று  நடப்பட்டது.  ஏற்கனவே அதற்கு அருகில் ஒரு தென்னங்கன்றும் இருந்தது. 

வாழைக்கன்று தென்னங்கன்றிடம் கேட்டது, 

" நீ  இங்கே எத்தனை வருஷமா இருக்கே...??? " 

தென்னங்கன்று சொன்னது, 

" ஒரு வருஷம் "

"ஒரு வருஷம்னு சொல்றே 

ஆனா என்னைவிடக் கொஞ்சம் தான் உயரமா இருக்கே...??? எதாச்சும் வியாதியா...???"

கேட்டுவிட்டு ஏதோ பெரிய நகைச்சுவையை சொல்லி விட்டது போல  சிரித்தது 

தென்னங்கன்றோ அதைக்  காதில் வாங்காதது போலப் புன்னகைத்தது

ஒவ்வொரு நாளிலும் வாழைக்கன்றின் வளர்ச்சி பெரிதாக  இருந்தது

இரண்டு மாதத்திற்குள் தென்னங்கன்றைவிட உயரமாக வளர்ந்துவிட்டது 

வாழைக்கன்றின் கேலியும், கிண்டலும் அதிகமானது  

தென்னங்கன்றோ எப்போதும் போல  சலனமில்லாமல் புன்னகைத்தது 

வாழைக்கன்றை நட்டு ஒரு வருடம் ஆவதற்குள் 

தென்னங்கன்றைவிட  இருமடங்கு உயரமாகி விட்டது 

தினமும் தென்னங்கற்றைப் பார்த்து கேலி செய்து சிரிப்பது மட்டும் குறையவேயில்லை 

"கடவுளுக்கு  உன்னை மட்டும் பிடிக்காதோ..??? 

ஒரு லெவலுக்கு மேல வளரவிடாம தட்டியே வச்சிருக்காரே.....!!!

நீ  இருக்குற மண்ணில் தான்  நானும் இருக்கேன்

உனக்கு கிடைக்கிற தண்ணிதான்  எனக்கும் கிடைக்குது

ஆனா பாரு 

நான் மட்டும்  எப்படி வளந்துட்டேன்

உனக்கு விதிச்சது அவ்வளவுதான் போல " 

என்று வார்த்தைகளாலேயே குத்திக் காயப்படுத்தியது 

தென்னங்கன்றிடம் புன்னகை தவிர வேறெந்த பதிலும் வரவில்லை 

இன்னும் சிறிது காலம் சென்றது

அதிலிருந்து அழகான குலை வெளிப்பட்டது

அது பூவும்  காய்களுமாக அழகாக மாறியது

அதனுடைய பெருமை இன்னும்  அதிகமானது

இரவும், பகலும் தென்னங்கன்றைக் கேலி செய்து சிரித்தபடியே பொழுதைக்  கழித்தது 

நல்ல உயரம் 

பிளவுபடாத அழகிய இலைகள்

கம்பீரமான குலை 

வாழை மரத்தின் பெருமைக்கு அளவே இல்லாமல் போனது  

இப்போது காய்கள் முற்றின 

ஒரு மனிதன்  தோட்டத்துக்கு வந்தான்

வாழை மரத்தை சந்தோஷமாய் சுற்றி வந்தான்  

வாழைக்காய்களைத் தட்டிப்  பார்த்தான் 

தென்னை மரத்தைத்  திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை 

இதை விட வேறென்ன  பெருமை வேண்டும்...???  

வாழை மரத்தின் பெருமை அடங்குவதற்குள் 

திடீரென ஒரு புதிய மனிதன் கத்தியுடன் வந்தான் 

முதலாவது மனிதன் பிடித்துக்கொள்ள 

அதன் குலைகளை வெட்டி எடுத்தான்

வாழை மரம் கதறியது 

அதன் பெருமையெல்லாம் காணாமல் போனது

மரண பயம் வந்துவிட்டது

அது பயந்தபடியே  அடுத்த காரியம் நடந்தது

ஆம்...

வாழைமரம் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டது 

ஒரு வருட காலத்து ஆட்டம் முடிவுக்கு வந்தது

துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டுத்  தோலுறிக்கப் பட்டது 

தென்னை மரம் இன்னும் பழையபடியே புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தது

அதன் புன்னகைக்கு  என்ன  அர்த்தம் என்பது இப்போது வாழைமரத்துக்குப் புரிந்தது 

 செல்லமே.......

 ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கும்  எத்தனை கேலிகள் இது போல 

கவலைப்படாதே

வேகமாக வளர்வதெல்லாம் வேகமாகவே காணாமல் போகும்

புன்னகை செய்

" ஒரு காரியத்தின் துவக்கத்தைப்பார்க்கிலும் அதின் முடிவு நல்லது"

பெருமையுள்ளவனைப்பார்க்கிலும் பொறுமையுள்ளவன் உத்தமன்

போதை வந்தபோது புத்தியில்லையே!

போதை வந்தபோது புத்தியில்லையே!  பேசாலைதாஸ் முல்லா நஸ்ருதீன் முதல் குழந்தைக்குத் தகப்பனானார். அவர் உடனே இந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட விரும்பித் ...