Followers

Thursday, 14 October 2021

வாழ்க்கைப்படகு

வாழ்க்கைப்படகு    பேசாலைதாஸ் 


"ஒரு கப்பலில் ஒரு தம்பதி பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறா ர்கள். அப்போது கப்பல் கவிழும் அபாயமான கட்டத்தில், ஒரே யொருவர் தப்பிக்க வசதியான படகு ஒன்று மாத்திரமே இருக் கிறது. மனைவியை பின்னே தள்ளி விட்டு கணவன் மட்டும் அந்தப் படகில் தப்பிச்செல்கிறார். கவிழும் கப்பலின் அந்த ரத்தில் இருந்தவாறு தப்பிச் செல்லும் கணவனை நோக்கி மனைவி சத்த மாக....ஏதோ சொன்னார் ,  வகுப்பறையில் தன் மாணவர்களுக்கு கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்த வகுப்பாசிரியர், கதையை பாதிய்ல் நிறுத்திவிட்டு, "இந்த இடத்தில் அந்தப்பெண்மணி தன் கணவரிடம் என்ன சொல்லியிரு ப்பார்???" என்று மாணவர்களை நோக்கி ஆசிரியை கேட்டார். எல்லா மாணவர்களும் பல வகையான பதில் தரும் போது ஒரு மாணவன் மட்டும் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்....."ஏம்பா நீ சைலண்டா இருக்க......"' என்று ஆசிரியர் கேட்க, "நம்ம கொழந்தைய பத்திரமா பாத்துக்கங்கன்னு சொல்லிருப்பா டீச்சர்'"எப்பிடிப்பா கரெக்டா சொல்ற, ஒனக்கு முன்னாடியே இந்த கதை தெரியுமா?"'இல்ல டீச்சர், எங்கம்மாவும் சாவுறதுக்கு முன்னாடி எங்க அப்பாக்கிட்ட இதையேதான் சொன்னாங்க...'பலத்த மௌனத்திற்கு பிறகு ஆசிரியை கதையை தொடர்ந்தார். தனி ஆளாக அவர்களது பெண்ணை அந்தத்தந்தை வளர்த்து வந்தார்.  அவரின் மரணத்தின் பின்னர் பல வருடங்கள் கழித்து அந்தப் பெண் தனது தந்தையின் டைரியைப் பார்க்க நேர்ந்தது. தாய்க்கு உயிர் கொல்லி நோய் இருந்திருப்பது அப்போதுதான் அவளுக்கு தெரிய வந்தது. 

கப்பல் கவிழ்ந்த சம்பவத்தை அப்பா இவ்வாறு எழுதியிருந்தார். ' உன்னோடு நானும் கடலின் அடியில் சங்கமித்திருக்க வேண்டும்... நம் இருவரின் மரணமும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். நான் என்ன செய்ய, நமது பெண்ணை வளர்த்தெடுக்க நான் மட்டுமே தப்ப வேண்டியிருந்தது'.கதையை இதோடு முடித்து விட்டு அந்த ஆசிரியை கூறினார்:

'வாழ்கைல நல்லது கெட்டது எல்லாமே நடக்கும். எல்லாதுக்கும் காரணம் இருக்கும் . ஆனா சில நேரங்கள்ல அதை  நம்மால் புரிஞ்சிக்க முடியாமல் போகலாம். அதனால நாம ஆழமா யோசிக்காமலோ, சரியா புரிஞ்சிக்காமலோ யார் மேலயும் எந்த முடிவுக்கும் வந்துடக்கூடாது.' 'நாம ஹோட்டலுக்குப்போனால் ,  ஒருத்தன் காசு கொடுக்க முன்வந்தா அவன் பணக்காரன் என்று அர்த்தமில்ல, பணத்த விட நம்ம நட்பை அதிகமா மதிக்கிறான்' னு  அர்த்தம். 'முதல்ல மன்னிப்பு கேக்கிறாங்கன்னா அவங்க தப்பு பண்ணிருக்காங்கன்னு அர்த்தமில்ல, ஈகோவ(Ego) விட நம்ப உறவை மதிக்கிறாங்க' னு அர்த்தம். 'நம்ம கண்டுக்காம விட்டாலும் இருந்திருந்து நமக்கு கால் பண்றாங்கன்னா அவங்க வேலை வெட்டி இல்லாம இருக்காங் கன்னு அர்த்தமில்ல, நாம அவுங்களுடைய மனசிலே  இருக்கம்னு அர்த்தம்'.

பின்னொரு காலத்தில ஏதாவது ஒரு கால கட்டத்தில் நம்ம புள்ளங்க நம்மகிட்ட கேட்கும்,,,,,'"யாருப்பா அந்த போட்டோல இருக்கிறவங்கல்லாம்???"' ஒரு கண்ணீர் கலந்த புன்னகையோட நாம சொல்லலாம்  "அவங்க கூடத்தான் பல நல்ல தருணங்களை நாங்க கழிச்சிருக்கோம்" னு.

வாழ்க்கை  குறுகியது, ஆனால்  அழகானது, வாழ்வோம் , மகிழ்வோம் . முகநூலில் வந்த கதை சில மாற்றங்களுடன்  பேசாலைதாஸ்

யாரும் இருக்கும் இடத்தி இருந்து கொன்டால்,,,,,,?

யாரும் இருக்கும் இடத்தி இருந்து கொன்டால்,,,,,,? பேசாலைதாஸ் 


ஒரு தந்தை தனது இறுதி காலத்தில் மகனை அழைத்து சொன்னார், "மகனே, இது உனது பூட்டனின் கைக்கடிகாரம், 200 வருடங்கள் பழைமை வாய்ந்தது, நான் இதனை உனக்கு தருவதற்கு முன்னால் நீ கடைவீதிக்கு சென்று கைக்கடிகார கடையில் நான் இதனை விற்கப் போகிறேன் எவ்வளவு விலை மதிப்பீர்கள் என்று கேட்டுப் பார் என்றார். 

அவன் போய் கேட்டு விட்டு தந்தையிடம்,  இது பழையது என்பதால் 5 டாலர்கள் மட்டுமே தர முடியும் என்கின்றனர், என்றான். 

தந்தை பழைய பொருட்கள் விற்கும் Antique   கடைக்குப் போய் கேட்டுப் பார் என்றார்.

அவன் போய் கேட்டு விட்டு,  தந்தையிடம் இதற்கு 5000 டாலர்கள் டாலர்கள் தர முடியும் என்கின்றனர் என்றான்.

தந்தை இதனை Museum கொண்டு சென்று விலையை கேட்டுப்பார் என்றார்...

அவன் போய் கேட்டு விட்டு தந்தையிடம், நான் அங்கு போன போது, அவர்கள் அதனை பரிசோதனைக்குட்படுத்த ஒருவரை வரவழைத்து, பரிசோதித்துவிட்டு, என்னிடம் இதற்கான பெறுமதி ஒரு மில்லியன் டாலர்கள் என்கின்றனர் என்றான்...

தந்தை மகனை பார்த்து, மகனே! சரியான இடம் தான், உனது அந்தஸ்தை சரியாக மதிப்பிடும். எனவே,  பிழையான இடத்தில் நீ உன்னை நிறுத்திவிட்டு, உன்னை  மதிக்கவில்லை என்று நீ கோபப்படுவதில் அர்த்தம் இல்லை என்றார்...

" உன்னுடைய  மரியாதையை அறிந்தவனே உன்னை கண்ணியப்படுத்துவான்...."

" உனக்கு தகுதி இல்லாத இடத்தில் நீ இருக்காதே... "

இதனை வாழ்க்கையின் பாடமாக எடுத்துக்கொள்...

Wednesday, 13 October 2021

சேகுவேரா

 சேகுவேரா  Siva Murugupillai


நாம் வாழும் காலத்தில் எம்முடன் வாழ்ந்த நீயும் எம் தோழன்....

“என்னை நீங்கள் சாகடிக்கலாம். ஆனால் ஒருபோதும் என்னை நீங்கள் தோற்கடிக்க முடியாது. என் இனிய தோழர்களே என்னுடைய துப்பாக்கியை நீங்கள் கையில் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று அறைகூவல் விடுத்தவன் சேகுவேரா. இன்று அந்தப் புரட்சிப் போராளியின் நினைவு நாள்.

சே குவேரா(Che Guevara) என பொதுவாக அறியப்பட்ட எர்னெஸ்டோ குவேரா டி லா செர்னா(Ernesto Guevara de la Serna)  (ஜுன் 14, 1928 – அக்டோபர் 9, 1967) அர்ஜென்டீனாவை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட ஒரு சோசலிசப் புரட்சியாளர், மருத்துவர், மார்க்சியவாதி, சர்வதேசியவாதி. கியூபா மற்றும் பல நாடுகளின் (கொங்கோ உட்பட) புரட்சிகளில் பங்குபெற்ற போராளி... தொடர்ந்தும் வேறு பல நாடுகளின் புரட்சியில் தன்னை 

இணைத்துக் கொள்ள புறப்பட்ட ஒரு நாளில்..... 

போதிய வீரர்கள் இல்லாதது மற்றும் உணவின்மை போன்ற பிரச்னைகளுடன் ‘சே’ பொலிவியா காடுகளில்.... சி.ஐ.ஏ. பொலிவியாவுக்குள்ளும் புகுந்திருந்தது. 'சே" ஐ கொலை செய்வதற்காக.

1967 அக்டோபர் 8 தென் அமெரிக்கச் சரித்திரத்தில் ஓர் இருண்ட தினம். ஏன் உலக சரித்திரத்திலேயே இருண்ட தினம். காலை 10.30 யூரோ கணவாயை ஆறு கெரில்லா வீரர்களுடன் ‘சே’ கடந்து செல்கிறார். வழியில் தென்பட்ட ஆடு மேய்க்கும் குண்டுப் பெண்ணின் மேல் பரிதாபப்பட்டு ஐம்பது பெஸோக்களைப் பரிசாகத் தருகிறார்.

நண்பகல் 1.30 அந்தக் குண்டுப் பெண் பொலிவிய ராணுவத்துக்கு ‘சே’வின் இருப்பிடத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கிறாள். அலறிப் புடைத்துப் பறந்து வந்த பொலிவிய ராணுவம் சுற்றி வளைத்துச் சரமாரியாகச் சுடத் தொடங்குகிறது. பதிலுக்கு கெரில்லாக்களும் துப்பாக்கியால் சுடுகின்றனர்.

பிற்பகல் 3.30 காலில் குண்டடிபட்ட நிலையில், தன்னைச் சுற்றித் துப்பாக்கியுடன் சூழ்ந்த பொலிவிய ராணுவத்திடம் ‘‘நான்தான் ‘சே’. நான் இறப்பதைக் காட்டிலும் உயிருடன் பிடிப்பது உங்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கும்’’ என்கிறார்.

மாலை 5.30 அருகிலிருந்த லா ஹிகுவேராவுக்கு வீரர்கள் கைத்தாங்கலாக ‘சே’வை அழைத்து வருகின்றனர். அங்கிருக்கும் பழைய பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில் ‘சே’ கைகால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் சிறை வைக்கின்றனர்.

இரவு 7.00 ‘சே பிடிபட்டார்’ என சி.ஐ.ஏவுக்குத் தகவல் பறக்கிறது. அதே சமயம் ‘சே’ உயிருடன் இருக்கும் போதே இறந்துவிட்டதாகப் பொய்யான தகவல் பொலிவிய ராணுவத்தால் பரப்பப்படுகிறது.

தனக்கு உணவு வழங்க வந்த பள்ளி ஆசிரியையிடம் ‘‘இது என்ன இடம்?’’ என்று ‘சே’ கேட்கிறார். பள்ளிக்கூடம் என அந்தப் பெண் கூற, ‘‘பள்ளிக்கூடமா… ஏன் இத்தனை அழுக்காக இருக்கிறது?’’ என வருத்தப்படுகிறார். சாவின் விளிம்பிலும் ‘சே’வின் இதயத்தை எண்ணி அப்பெண் வியந்து போகிறார்.

அக்டோபர் 9 அதிகாலை 6.00 லா ஹிகுவேராவின் பள்ளிக்கூட வளாகத்தில் ஒரு ஹெலிகாப்டர் வட்டமடித்தபடி வந்து இறங்குகிறது. அதிலிருந்து சக்திவாய்ந்த ரேடியோ மற்றும் கேமராக்களுடன் பெலிக்ஸ் ரோட்ரிக்ஸ் எனும் சி.ஐ.ஏ. உளவாளி இறங்குகிறார். கைகால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில், அழுக்கடைந்த ஆடைகளுடன் ‘சே’வைப் பார்த்ததும், அவருக்கு அதிர்ச்சி. அமெரிக்காவுக்குச் சிம்ம சொப்பனமாக இருந்த ஒரு மாவீரனா இந்தக் கோலத்தில் இங்கே நாம் காண்பது கனவா என நினைத்தார். 

பிடிபட்டிருப்பது ‘சே’தான் என அமெரிக்காவுக்குத் தகவல் பறக்கிறது. ‘சே’வின் டைரிகள் மற்றும் உடைமைகள் கைப்பற்றப்படுகின்றன. தான் கொண்டுவந்த கேமராவில் ‘சே’வை பல கோணங்களில் புகைப் படங்கள் எடுக்கிறார் பெலிக்ஸ். கைவிடப்பட்ட ஏசு கிறிஸ்துவைப் போலக் காட்சி தரும் ‘சே’வின் அப் புகைப்படங்கள் இன்றளவும் வரலாற்றின் மிச்சங்கள்.

காலை 10.00 ‘சே’வை உயிருடன் வைத்துக்கொண்டு விசாரணை நடத்தினால், அது உலகம் முழுக்க அவர் மேல் பரிதாபத்தையும், நாயகத் தன்மையையும் உருவாக்கிவிடும் என்பதால், அவரை உடனடியாகத் தீர்த்துக்கட்டி விடுவதுதான் சரி என சி.ஐ.ஏவிடம் இருந்து தகவல் வருகிறது.

வாலேகிராண்டாவில் இருந்து வந்த அத்தகவல் 500, 600 எனக் குறிச்சொற்கள் தாங்கி வருகிறது. 500 என்றால் ‘சே’ 600 என்றால் கொல் என்பவை அதன் அர்த்தங்கள்.

காலை 11.00 ‘சே’வைச் சுட்டுக் கொல்வது என முடிவெடுக்கப்படுகிறது. யார் அதைச் செய்வது எனக் கேள்வி வருகிறது. ‘மரியோ ஜேமி’ என்னும் பொலிவிய ராணுவ சர்ஜன் அக்காரியத்துக்காகப் பணியமர்த்தப்படுகிறார். 

நண்பகல் 1.00 கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில், ‘சே’வை பள்ளிக்கூடத்தின் மற்றொரு தனியிடத்துக்கு மரியோ அழைத்துச் செல்கிறார். ‘‘முட்டி போட்டு உயிர் வாழ்வதைவிட நின்று கொண்டே சாவது எவ்வளவோ மேல்!’’ என்பார் ‘சே’. ஆனால், மரியோ அவரை ஒரு கோழையைப் போலக் கொல்லத் தயாராகிறார்.

தன்னை நிற்க வைத்துச் சுடுமாறு ‘சே’ கேட்க, அதை அலட்சியப்படுத்துகிறார். ‘‘கோழையே, சுடு! நீ சுடுவது ‘சே’வை அல்ல ஒரு சாதாரண மனிதனைத்தான்!’’ இதயம் கிழிக்கும் விழிகள் மின்ன, உலகம் புகழும் மனிதன் சொன்ன கடைசி வாசகம் இதுதான்!

மணி 1.10 மனித குல விடுதலைக்காகத் தன் வாழ்நாளெல்லாம் போராடிய மாமனிதனை நோக்கி துப்பாக்கி திறக்கிறது. ஒன்பது தோட்டாக்களில் ஒன்று, அவரது இதயத்துக்குள் ஊடுருவியது. இனம், மொழி, தேசம் என எல்லைகள் கடந்து பாடுபட்ட உலகின் ஒரே வீரன் இதோ விடை பெறுகிறான்.

இந்தப் பதிவிற்கு அவரின் மரணப்படுக்கையிலான புகைப்படத்தைதான் பிரசுரிக்க வேண்டும் என்பதற்கான காரணம் அந்த மரணப் படுக்கையிலும் தனது இலட்சிய வேட்கையையும், எதிரிகளிடம் சரணடையாத வீரத்தையும், தைரியத்தையும், நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தும் அவரின் முகத்தினைக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காகவே பதிவில் இணைத்தேன். 

இந்த பண்புகள்தான் இன்று உலகில் வாழும் கோடான கோடி இளைஞர்கள் தம்மை சேகுவாராவின் பிரதிபலிப்பாக காட்ட முற்படுத்தும் 'கதாநாயக" உணர்வலைக்குள் இழுத்து வந்திருக்கின்றது. இதன் தொடர்ச்சியாக அவரின் வாழ்க்கை வரலாறு, ஏன் கொல்லப்பட்டார், கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு எம் மாதிரியான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டார், என்ற வரலாற்றை அறிய வைத்திருக்கின்றது. அது பலரை அவரின் ஒடுக்கப்படும் மக்களின் குரலாக ஒலிக்கவும், போராடவும் வைத்திருக்கின்றது.

மரணத்தை கண்டு நாம் அஞ்வில்லை ஒரு அனாதையாய், அடிமையாய் நான் மரணிப்பதை வெறுகின்றேன் என்ற அவரின் நிலைப்பாடும் அவரின் செயற்பாடுகளும் இருப்பதைக் சுட்டிக் காட்டி நிற்கின்றன.

ஒரு தேசத்தின் விடுதலைக்குள் மட்டும் தன்னை சுருக்கிக் கொள்ள  விரும்பாத போராளியாக வாழ்ந்து எம்முடன் இன்றும் வாழ்பவர்தான் சேய்குவரா. மரணத்தின் பின்பும் எனக்கு ஒரு வாழ்விருக்கும் புரட்சியாளர்கள் நம்புவதை இன்றுவரை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கும் உன்னத போராளி.

இன்று உலகில் மிக அதிமான இளைஞர்களின் ஒரு அடையாளச் சின்னமாக தமது ஆடைகளிலும், உடலிலும், மனங்களிலும் பதிவாகி இருப்பவர் தோழர் சேகுவரா. 

இந்த இளைஞர்களில் பலர் சேகுவரா கொண்டிருந்த மாக்சிச கொள்கைகளை வரிந்து கட்டியவர்களாகக் கூட இல்லாமல் இருக்கலாம் ஆனால் மனித குல விடுதலைக்காக போராடி இன்னும் வேறு நாடுகளுக்கும் நகர்ந்து போராடத் தயார் நிலையில் இருந்தவர் என்ற அடையாளச் சின்னமாக சேகுவரா பாரக்கப்படுவதினால்.... உரிமையிற்கு குரல் கொடுத்து தனது உயிரை இழந்தவர் என்ற வகையில் சகலராலும் விரும்பப்படுபவர்.

கியூபாவின் புரட்சியில் பிடல் காஸ்ரோவுடன் இரு குழல் துப்பாக்கியாக செயற்பட்ட சேய் அந்த வெற்றிக்குப் பின்பு அவருக்கு வழங்கப்பட்ட அரசுப் பதவிகளைத் துறந்து இன்னொரு ஒடுக்கப்பட்ட தேசத்தின் விடுதலையை நோக்கி பயணப்பட்டவர் அரச பதவி காலங்களில் பல நாடுகளுக்கு அரசுப் பிரதிநிதியாக சென்று தனது கருத்துக்களை விதைத்தவர்.

தனது மரணத்திற்கு முன்பு அவரின் செயற்பாட்டு வாக்கு மூலம் இன்று வரை பலரின் மனங்களில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றது. அது ஒடுக்கப்படும் எந்த இனமும் தனது விடுதலைக்காக போராடித்தான் தீரும் என்பதைகத்தான் அமைகின்றது.

மார்க்ஸ், ஏங்கலஸ்; மனித குலவரலாற்றை ஆய்வு செய்து உருவாக்கிய மாக்சிய சித்தாந்தம் மனித குலம் ஒரு நாள் சகலரும் சமத்துவமான ஒரு வாழ்வதற்குரிய கம்யூனிசத்திற்குள் வந்தே தீரும் என்பது சமூக விஞ்ஞானபூர்வமாக நிறுவப்பட்டிருக்கின்றது. சோவியத் யூனியன், சீனா, வியட்நாம் என்று இதன் பாதையை தொடர முற்பட்ட நாடுகள் சில தமது பாதையை தொடர்ந்தும் முன்னோக்கி செலுத்த முற்படுகையில் எற்பட்ட தடைகளைத் தாண்டி மனித குலம் முன்னேறிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது இன்று.

இந்த பாதையில் தனது போராட்ட வாழ்வை ஆரம்பித்தவர்தான் சேய்குவரா. இடதுசாரிப் பாரம்பரிய குடும்பத்தில் பிறந்தது தந்தையிடம் இருந்து பெற்றுக் கொண்ட அரசியல் சித்தாந்த கருத்துகள், செஸ் ஆட்டத்தில் ஈடுபாடு, ரகர் விளையாட்டில் ஆர்வம் இதனுடன் கூடிய விடாது துரத்திய ஆஸ்துமா வியாதி என்று பலவற்றiயும் தனக்கு கொண்டிருந்திருந்த ஒரு கவிதை புனைவாளர் சே. 

மேலும் பல நாடுகளுக்கும் பயணம் செய்து அந்த நாட்டு மக்களின் பிரச்சனைகளை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டியவர் அதுதான் அவரை தொடர்ந்தும் கியூப புரட்சியின் பின்பு பதவிகளை துறந்து போராட்டக் களத்திற்கு அனுப்பியது.

தென் அமெரிக்க நாடுகள் அனைத்திலும் ஒரேவிதமான ஒடுக்கு முறை நிலவுவதை அவதானித்த சேகுவரா அங்குள்ள எல்லா நாடுகளிலும் தனது புரட்சிக்கான போராட்டங்களை முன்னெடுக்க திட்டமிட்டிருந்தார் கியூப அரசுடன் 15 வருடங்கள் பணியாற்றிய பின்பு இதற்கான பயணங்களில் ஈடுபட்டார்.

சேயைப் பற்றி பல  நூல்கள், திரைப்படங்கள் வந்திருக்கின்றன. பல நினைவுச் சின்னங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றில் அவர் தன் நண்பரொருவருடன் ஒரு பழைய மோட்டார் சைக்கிளில் பல லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளுக்கு பல ஆயிரம் மைல்கள் பிரயாணம் செய்தது பற்றி அவர் எழுதிய “மோட்டார் சைக்கிள் டயறி” என்ற நூல் மிகவும் பிரசித்தமானது. இந்த நூல் இதே பெயரில் திரைப்படமாகவும் வந்திருக்கிறது. இதைத் தவிர “சே குவேரா: வாழ்வும் மரணமும்” என்ற தலைப்பில் மெக்சிக்கோவைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் ஜோர்ஜ் ஜி.காஸ்டநாடா எழுதிய நூலும் முக்கியமானது.

தென் அமெரிக்கா நாடுகளின் அதிக நிலங்களை அமெரிக்க கம்பனிகள் சுவீகரித்து தமது சொத்துக்களாக வைத்திருந்தனர். இதனை நிலமற்ற மக்களுக்கு பகிர்ந்த அளித்தல் என்ற செயற்பாட்டுடன் மக்களை அணிதிரட்டுதல் என்றதாக தனது போராட்டத்தினை ஆரம்பித்தார். இது இன்றுவரை முடிவுறாக கதையாக தொடர்வதை நாம் அவதானிக்க முடியும்.

மேலும் இன்று வரை இடையிடையே மாற்றங்கள் எற்பட்டாலும் முழு தென் அமெரிக்க நாடுகளும் அமெரிக்க நில ஆக்கிரமிப்பிற்கு எதிரான தமது கொள்கையின் அடிப்படையில் செயற்படுவதை நாம் அவதானிக்க முடியும.;. இந்த முன்னிலை தெளிவுதான் சேய் தென் அமெரிக்காவில் முன்னெடுக்க இருந்த போராட்டங்களாகும்.

கியூப அரசின் பதிவிகளில் இருந்த காலகட்டங்களிலும் பல நாடுகளுக்கும் கியூப அரசின் பிரதிநிதியாக சென்ற வந்தவர். அதில் இலங்கை, இந்தியாவும் அடக்கம் இலங்கை விஜயத்தின் ஞாபகார்த்மாக மரம் ஒன்றும் நாட்டியுள்ளார் அது இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றது.

உலகின் தேசிய விடுதலையினது அடையாளமாகவும் அதனைத் தொடர்ந்த வர்க்க விடுதலையின் உந்து சக்தியாகவும் சே எம்முடன் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார். (மீள்பதிவு) பேசாலைதாஸ்

அடக்கம் அழகிய கவிதை

 அடக்கம் அழகிய கவிதை 

அவர் இறந்து விட்டார் 

அடக்கம் செய்யணும்

சொல்லிக் கொண்டே சென்றார்கள்..!! 

.

மெல்ல எட்டிப் பார்த்தேன் 

மூச்சு இல்லை – ஆனால் 

இப்போதுதான் இறந்திருந்தார் 

என்பதை மட்டும் நம்ப முடியவில்லை..!!  

.

இருபது வருடங்கள் 

முன்னாடி – அவர் மனைவி 

இறந்த பிறகு – சாப்பிட்டாயா..!! 

என்று யாரும் கேட்காத 

நேரத்தில் – அவர் இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!

.

பொண்டாட்டி போனதுமே

போய்த் தொலைய வேண்டியதுதானே – என்று

காதுபட மருமகள் பேசியபோது 

அவர் இறந்திருந்தார் அப்போதும் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!

.

தாய்க்குப் பின் தாரம் 

தாரத்துக்குப் பின் ..

வீட்டின் ஓரம் ...!!! 

என்று வாழ்ந்த போது – அவர் 

இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை ..!!!

.

காசு இங்கே 

மரத்திலேயா காய்க்குது - என்று 

மகன் அமிலவார்த்தையை 

வீசிய போது..!!! 

அவர் இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!

.

என்னங்க...!!! 

ரொம்ப தூரத்திலே இருக்குற 

முதியோர் இல்லத்திலே விட்டு 

தலை முழுகிட்டு வந்திடுங்க...!!! 

என்று காதிலே விழுந்த போதும் 

அவர் இறந்திருந்தார் 

யாருமே கவனிக்க வில்லை...!!! 

.

உனக்கென்னப்பா...!!!

பொண்டாட்டி தொல்லை இல்லை 

என்று வாழ்த்துவது போல 

கிண்டலடிக்கப் பட்ட போது 

அவர் இறந்திருந்தார்..!!!

அப்போதும் யாருமே கவனிக்க வில்லை .

.

இப்போதுதான்

இறந்தாராம் என்கிறார்கள்..!!!

எப்படி நான் நம்புவது..???

நீங்கள் செல்லும் வழியில் 

இப்படி யாராவது

இறந்து கொண்டிருப்பார்கள்... 

ஒரு வினாடியாவது நின்று

பேசி விட்டுச் செல்லுங்கள்..!!! 

.

இல்லையேல்...!!!! 

.

உங்கள் அருகிலேயே 

இறந்து கொண்டிருப்பார்கள் 

புரிந்து கொள்ளுங்கள் ..

.

வாழ்க்கை என்பது 

வாழ்வது மட்டுமல்ல..!!! 

வாழ வைப்பதும்தான் ..!!!!

பலர் இறந்து விடுகிறார்கள். புதைக்க தான் சில ஆண்டுகள் ஆகிறது.


பிரச்சனைகள்

              பிரச்சனைகள்   பேசாலைதாஸ் 




ஓரு மீனவர்..இது குளிர்சாதன பெட்டி இல்லாத காலத்தில். கடலில் மிக நீண்ட தூரம் சென்று மீன் பிடித்து வந்தால் அங்கே பிடித்தமான மீன் வகைகள் நிறைய இருக்கும் என்று அவர்கள் அறிந்து கொண்டனர். பல மணி நேரம் படகில் பயணித்து நடுக்கடல் சென்று மிக அதிக அளவு மீன்களை மீனவர்கள் பிடித்தனர். பல நாட்கள் தங்கியிருந்து அதிகமான மீன்களை பிடித்து கொண்டு கரைக்கு வந்தால் அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்னை இருந்தது பல மீன்கள் இறந்து இருந்தன . உலர்ந்திருந்தன. நாற்றம் பிடித்தன.

எனவே படகில் செயற்கை நீர் தேக்கம் உண்டாக்கி பிடிபட்ட மீன்களை அதில் இட்டு கரைக்கு கொண்டு வந்தனர். இந்த முறையில் சிறிய வெற்றி கிடைத்தி ருந்தது. மீன்கள் சாகவில்லை. எனினும் முழு வெற்றி இல்லை. கரைக்கு கொண்டு வரப்படும் மீன்கள் சோர்ந்திருந்தன. எனவே வழக்கமான சுவை இல்லை. இதனால் விற்பனையிலும் தேக்க நிலை. எல்லையற்ற கடல் நீரில் நீந்தி களித்திருந்த மீன்களுக்கு, நான்கு பக்கமும் எல்லை உள்ள சிறிய நீர்த் தொட்டியில் உயிர் வாழ்வது மிகப்பெரிய அலுப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தன.

இந்த நிலையில், அவர்களில் ஒரு புத்திசாலி மீனவன் ஒரு வழியை கண்டு பிடித்தான். மீன்கள் அடைபட்டிருந்த நீர் தேக்கத்தில் ஒரு குட்டி சுறாவையும் இட்டு வைத்தான். அப்புறம் என்ன? சுறா மீனிடமிருந்து உயிர்பிழைக்க மற்ற மீன்கள் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன.

பிழைப்பு என்பது அதன் வாழ்வின் அர்த்தம் ஆனது எப்போதும் அலெர்ட்டாக இருந்ததால் கரைக்கு கொண்டு வரும் வரை அதன் சுவையும் குறைய வில்லை. நம் வாழ்வும் அப்படித்தான். பிரச்னை தான் வலிமை. பிரச்னை தான் உயிர். நமக்கு விருப்பமானது எல்லாம் நம் படுக்கைக்கு அருகில் வந்தால் நாம் சீக்கிரமே இறந்து விடுவோம். நம் ரத்த ஓட்டம் நின்று விடும். நம் உடலில் பல உறுப்புகள் இயங்காமல் செயல் இழந்துவிடும் நடந்து பழக்கப்பட்டவனுக்கு ஒரு நாய் துரத்தினால் தான் எப்படி ஓடுவான் என்று தெரியும். புலி துரத்தினால்? அந்த ஓட்டத்தில் முள் குத்தினால் கவலைப்படுவோமா ? ஆணி குத்தினால் ஓட்டத்தை நிறுத்துவோமா புலி துரத்தும்போது எதிரே ஒரு சுவர் இருந்தால்? அப்படி ஒரு சுவரில் ஏணி இல்லாமல் ஏறவே முடியாது என்று முன்தினம் வரை நம்பிய நாம், அன்று புலி துரத்தும்போது எந்த கருவியும் இன்றி ஏறி இருப்போம்.

சின்ன பிரச்னை சின்ன நாய். பெரிய பிரச்னை புலி. அவை துரத்தும்போது தான் நாம் பலம் பெறுவோம்.  மிருகங்கள் தன்னை தாக்க வரும்போது தான் வேட்டைக்கான கருவிகளை உண்டாக்கினான் வெயில் மழை என்ற பிரச்னை களுக்கு தான் வீடு ஒன்றை மனிதன் உண்டாக்கினான்

அடங்கி ஒடுங்கி வீட்டில் இருங்கள் என்று அரசு நமக்கு உத்தரவிட்டபோது எப்படா வெளியே வருவோம் என்று தான் காத்திருந்தோம். வெளியே அவ்ளோ பிரச்சனை என்று தினம் தினம் போராடிக்கொண்டிருந்த நமக்கு வீட்டில் இருப்பது அதை விட பெரிய பிரச்சனை என்பது பிறகு தான் தெரிந்தது.

எனவே, நம்மால் முடிந்தவரை முயற்சிப்போம். மீறி வந்தால், வரது வரட்டும் ஊதி தள்ளிடலாம் என்பதே நம் மன அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். இறைவன் எழுதிய அழகான மென் பொருள் தான் பிரச்சனை. பிரச்சனை இல்லாவிட்டால் வாழ்வே இல்லை.  அன்புடன் நிலாமதிக்காக  பேசாலைதாஸ்

கண் பேசும் வார்த்தை தெரிவதில்லை

கண் பேசும் வார்த்தை தெரிவதில்லை பேசாலைதாஸ்


சேரமன் அந்த நள்ளிரவில் தூங்காமல் ஒரு மனிதனுக்காகக் காத்திருந்தார். அவர் இதற்கு முன் அவனைப் பார்த்த தில்லை. அவன் யார், எங்கிருந்து வரு கிறான், எப்படி இருப்பான் என்று அவ ருக்குத் தெரியாது. ஆனால் வருவான் என்பதில் மட்டும் அவருக்குத் துளியும் சந்தேகமில்லை. அந்த முதிய அம்மன் கோவில் பூசாரி சொன்னது மட்டும், அவருக்கு நன்றாக நினைவில் இருக் கிறது. "வரும் பெளர்ணமி இரவில் உக்கிர சொரூபனாய் ஒருவன் வருவான்....". 

சேரமனின் வீடு ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்தில் இருந்தது. வீட்டுக்கு அருகில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டு விக்கிரகம் இன்னும் பிரதிஷ்டையாகாத கோயில் ஒன்று இருந்தது. அந்தப் பகுதியில் தொலை தூரத்திற்கு வேறு எந்த வீடும் கிடையாது. காலையில் பால்காரன் வந்து விட்டுப் போனால் வேறு யாரும் அவர் வீட்டுக்கு வருவது கிடையாது. உறவினர்களோ நண்பர்களோ இல்லாமல் தனிமையாக அவர் அந்த வீட்டில் வசித்து வந்தது செந்திலின் திட்டத்திற்குக் கன கச்சிதமாகப் பொருந்தியது. 

ஒரு புராதன அம்மன் கோயிலில் நகைகளைக் கொள்ளை அடிக்க அவன் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே திட்டமிட்டு விட்டான். அதை வாங்குவதற்கு இந்திய நகைக்காரர் ஒருவர் தயாராக இருந்தார். கொள்ளை அடித்தவுடன் அன்றைய தினமே நகைகளை அவர் வந்து வாங்கிக் கொண்டு போவதாக இருந்தது. ஆனால் கொள்ளையடிக்கப் போகும் கோயிலின் அருகே உள்ள பெரிய மைதானத்தில் அவனது திட்ட நாளன்றே ஜனாதிபதி பொதுக்கூட்டம் நடக்க திடீரென்று ஏற்பாடு ஆனது. போலீஸ் நடமாட்டம் அதிகமாக அந்தப் பகுதியில் ஆரம்பிக்கும் என்பதால் அவன் தனது திட்டத்தை மூன்று நாட்கள் முன்னதாக செயல்படுத்த வேண்டியதாயிற்று. ஆனால் அந்த இந்திய நகைக்கார மனிதரோ முன்பு சொன்ன தேதிக்கு முன்னால் வர முடியாது என்று சொல்ல கொள்ளை அடித்த நகைகளுடன் மூன்று நாள் மறைந்திருக்க ஒரு இடத்தைத் தேடித் தேடிக் கடைசியாக அவன் தேர்ந்தெடுத்தது தான் சேரமனின் வீடு. நகைகளை வெற்றிகரமாக அவன் கொள்ளையடித்து விட்டான். லட்சக் கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள நகைகளை ஒரு பழந்துணியில் கட்டிக் கொண்டு அவன் அவரது வீட்டை அடைந்த போது இரவு மணி பன்னிரண்டு. அந்த நேரத்தில் வாசற் கதவு திறந்திருந்ததும் உள்ளே விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்ததும் அவனை திடுக்கிட வைத்தன. 'யாராவது வந்திருக்கிறார்களா?' வெளியே சிறிது நேரம் நின்று காதுகளைக் கூர்மையாக்கினான். காற்றும், வண்டுகளும் தான் சத்தமிட்டன. வீட்டுக்குள் இருந்து எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லை. தன் கத்தியைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு மெள்ள உள்ளே நுழைந்தான்.

"வாங்கோ..வாங்கோ"

சேரமன் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் எழுந்து நின்று அவனை வரவேற்றார். கிட்டத்தட்ட எழுபது வயதைத் தாண்டிய அவர் தன் வயதில் பாதியைக் கூடத் தாண்டாத அவனது திடகாத்திரமான முரட்டு உருவத்தையோ கத்தியையோ பார்த்து பயக்காதது மட்டுமல்ல அவனை எதிர்பார்த்தது போலக் காத்திருந்ததும், வரவேற்றதும் அவனுக்குப் பெரும் ஆச்சரியத்தை ஏற்ப்படுத்தியது. இது வரை இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் அவன் எதிர்கொண்டதெல்லாம் பயம், அதிர்ச்சி, மயக்கம், உளறல், கூக்குரலிடுதல் வகையறாக்களைத் தான். 

"உட்காருங்கோ" என்று தான் அமர்ந்திருந்த நாற்காலிக்கு எதிர் நாற்காலியைக் கை காட்டினார். 

செந்தில் என்ன செய்வது என்று தீர்மானிக்க முடியாத நிலையில் இருந்தான். இங்கு நடந்து கொண்டிருப்பவை எதையும் அவனால் நம்ப முடியவில்லை. அந்த முதியவர் சேரமனை கூர்ந்து பார்த்தான். அவர் அவிழ்ந்திருந்த தன் குடுமியை நிதானமாக முடிந்து கொண்டு அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அது ஒரு சந்தோஷமான, மனம் நிறைந்த புன்னகை.

"பெருசு நீ என்னை வேற யாரோன்னு நினைச்சுட்டே போல இருக்கு" செந்தில் கரகரத்த குரலில் தன் சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

சேரமனுக்கு அந்தக் அம்மன் கோவில் சொன்னது நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. "வரும் பெளர்ணமி இரவில் உக்கிர சொரூபனாய் ஒருவன் வருவான்....". அவன் வந்த நேரமும் சரி, கத்தியோடு வந்த விதமும் சரி அவர்கள் சொன்னது போலத் தான் இருக்கிறது. 

"அப்படியெல்லாம் இல்லை" என்று அமைதியாக சொன்னார்.

'கிழத்திற்குப் பைத்தியம் முற்றி விட்டது போலிருக்கிறது' என்று எண்ணிய செந்திலுக்குச் சிறிது உதறல் எடுத்தது. போலீஸைக் கூட சமாளிக்க அவன் தயார். ஆனால் பைத்தியம் என்றால் அது அடுத்து என்ன செய்யுமோ என்று அனுமானிக்க முடியாததால் ஏற்ப்படுகிற உதறல் அது. அதை வெளிக் காட்டாமல் யோசித்தான். எதிராளியை என்றுமே பயத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பது அவனது தொழில் சூத்திரம். பயம் மட்டுமே என்றுமே மனிதனை செயல் இழக்க வைக்கிறது என்பதும் அது தனக்குப் பாதுகாப்பு என்பதும் அனுபவம் அவனுக்குக் கற்றுத் தந்த பாடம். கத்தியை அவர் முன்னுக்கு நீட்டினான். "பெருசு இது பொம்மைக் கத்தியில்ல. நான் நினைச்சா ஒரு நிமிஷத்தில உன்னைக் கொன்னுடலாம் தெரியுமா?"

சேரமன் அதற்கும் அசரவில்லை. "நான் எப்ப சாகணும்னு பராசக்தி நான் பிறந்தப்பவே நாள் குறிச்சுருக்கா. அதுக்கு முன்னாடி நீங்க நினைச்சு ஒண்ணும் ஆகப் போறதில்லை. அந்தக் கத்தியை உள்ளே வைங்கோ. நான் என்ன உங்க கிட்ட சண்டையா போட்டேன்".

மனிதர் ஒடிசலாக இருந்தாலும் அவர் பேச்சு உறுதியாக இருந்தது. அவரை என்ன செய்வது என்றே அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. "பெருசு உன் கிட்ட நானும் சண்டை போட வரல. நான் இங்க மூணு நாள் தங்கப் போறேன். நான் இங்க இருக்கறது வெளிய ஒருத்தனுக்கும் தெரியக் கூடாது. அது உன்னால வெளிய தெரியப்போகுதுன்னு தெரிஞ்சாலோ, நீ என் கிட்ட எடக்கு முடக்கா நடந்துகிட்டாலோ நான் உனக்கு நாள் குறிச்சுடுவேன். பராசக்தி குறிச்ச நாள் வரை நீ உசிரோட இருக்க முடியாது. புரிஞ்சுதா"

"புரிஞ்சுது. என்னால் உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் வராது. பயப்படாதீங்கோ. எவ்வளவு நாள் வேணும்னாலும் இருங்கோ. உங்களாலும் எனக்கு ஒரு காரியம் ஆக வேண்டி இருக்கு. அதுக்காகத் தான் பெளர்ணமி எப்போ வரும், நீங்க எப்போ வருவீங்கன்னு நான் ஆவலாய் காத்துகிட்டு இருந்தேன்".

அந்தக் கடைசி இரண்டு வாக்கியங்களும் அவனை திடுக்கிட வைத்தன. எரிச்சலோடு சொன்னான். "புதிர் போடாம எனக்கும் பைத்தியம் பிடிக்கறதுக்கு முன்னாடி விவரமா சொல்லுய்யா"

சேரமன் சொல்ல ஆரம்பித்தார். பம்பாயில் கோடிக் கணக்கில் சொத்துள்ள வைர வியாபாரம் செய்யும் ஒரு பெரிய பணக்காரக் குடும்பத்தின் பூர்வீக இடமும் அந்த இடத்தில் ஒரு பராசக்தி கோயிலும் இங்கிருந்தன. தங்களது சுபிட்சத்திற்கு அந்தப் பராசக்தியின் அருள் தான் காரணம் என்று பெரிதும் நம்பிய அந்தக் குடும்பம், தடைப்படாமல் பூஜை அந்தக் கோயிலில் நடக்க சேரமனை அர்ச்சகராக நியமித்திருந்தது. தனது பதினெட்டாம் வயதிலிருந்து சேரமன் கோயிலில் பூஜை செய்து கொண்டு அருகில் இருந்த அந்த வீட்டில் வசித்து வந்தார். வருடத்திற்கு ஒரு முறை குடும்பத்தினர் அனைவரும் வந்து பராசக்தியை தொழுது விட்டுப் போவார்கள். ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு கோயிலின் ஒரு பகுதி இடிந்து விழுந்து பராசக்தி சிலை சேதப்பட்டுப் போனது. அதே சமயம் அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த தலைவருக்கு மாரடைப்பும் வரவே உடனடியாக பல லட்சம் செலவு செய்து கோயிலைப் புதிதாகக் கட்டவும் சாஸ்திரப்படி ஒரு பராசக்தி சிலை செய்யவும் ஏற்பாடு செய்தார்கள். கோயில் கட்டப்பட்டு முடிந்த போது பராசக்தி சிலையில் கண்களைத் தவிர சிற்ப வேலை எல்லாமே முடிந்திருந்தது. அந்த நிலையில் சிற்பி ஒரு சாலை விபத்தில் இறந்து போனான். இது ஒரு பெரிய அபசகுனமாகத் தோன்றவே அந்தக் குடும்பத் தலைவர் அர்ச்சகர் சேரமனை அழைத்துக் கொண்டு கேரளா சென்று சில வேத விற்பன்னர்களான நம்பூதிரிகளையும் (பூசாரிகளையும்) ஜோதிடர்களையும் கலந்தாலோசித்தார். அவர்கள் அஷ்ட மங்கலப் ப்ரஸ்னம் வைத்து ஆருடம் சொன்னார்கள். பெளர்ணமி இரவு அன்று ஒருவன் தானாகவே அர்ச்சகர் சேரமனை தேடி வருவான் என்றும் அவனைக் கொண்டு அந்தக் கண்களைச் செதுக்கும் படியும் சொன்ன அவர்கள் சிலையைப் பிரதிஷ்டை செய்ய நாளையும் குறித்துக் கொடுத்திருந்தார்கள். அப்படிச் செய்தால் அந்தக் குடும்பத்தார்களுக்கு எல்லா தோஷங்களும் நீங்குவதோடு அந்தக் கோயிலும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் தினமும் வந்து தரிசிக்கும் பிரசித்தியும், சக்தியும் வாய்ந்த ஸ்தலமாக மாறும் என்றும் சொன்னார்கள்.

"இந்த வீட்டுக்கு வெளியாட்கள் வந்து பல காலம் ஆயிடுச்சு. ஆனா அவங்க சொன்னது போல இந்த பெளர்ணமி ராத்திரியாப் பார்த்து நீங்க வந்திருக்கீங்கோ. அவங்க சொன்னபடியே நீங்க இங்கே இருந்து அந்தக் கண்களையும் செதுக்கித் தரணும். அந்தக் குடும்பத்துப் பெரியவர் நீங்க எவ்வளவு பணம் கேட்டாலும் தரச் சொல்லி என் கிட்டே அவர் கையெழுத்து போட்ட ப்ளாங்க் செக் கொடுத்துட்டுப் போயிருக்கார். அதில் நீங்க என்ன தொகை வேணும்னாலும் எழுதிப் பணம் எடுத்துக்கலாம். அவங்களுக்குப் பணம் ஒரு பிரச்னையே இல்லை"

கேட்டு விட்டு செந்திலே ஒரு சிலையாகத் தான் நின்றிருந்தான். கடைசியில் அரை மனதோடு சொன்னான். "நான் ஒரு திருடன். சிற்பியல்ல"

"அஷ்ட மங்கல ப்ரஸ்னம் வைத்தவர்கள் மஹா தவசிகள். சாதாரணமானவங்க அல்ல. அவங்க சொன்னது பொய்க்காது. உங்களுக்கு சிற்பக்கலை தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை"  ஆணித்தரமாகச் சொன்னார் சேரமன்.

அந்த வெற்று செக் நிறையவே ஈர்த்தாலும் செந்திலுக்கு அந்த இடமே மாந்திரிகம் நிறைந்ததாகத் தோன்றியது. எல்லாம் முன்னமே தெரிந்து வைத்திருந்த அந்தக் கேரள நம்பூதிரிகளும், அபிராம பட்டரும் அவனை அசத்தினார்கள். இந்த இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டில் இப்படியும் நடக்குமா என்கிற பிரமிப்பு தீரவில்லை. கூடவே அங்கிருந்து ஓடி விடலாம் என்ற எண்ணமும் வந்தது. ஆனால் அந்தத் திருட்டு நகைகளோடு இனி எங்கே போய் ஒளிவது? இன்னமும் மூன்று நாள் ஒளிந்திருக்க இது தான் பாதுகாப்பான இடம்.

"பெருசு நான் இப்ப எங்கேயிருந்து வர்றேன் தெரியுமா? ஒரு அம்மன் கோயில்ல இருந்து நகைகளைக் கொள்ளை அடிச்சுட்டு வர்றேன். என்னைப் போய் ஒரு அம்மன் சிலைக்குக் கண் வடிக்கச் சொல்றிங்க. இத்தன உசந்த வேலையை எங்கிட்டத் தர்றீங்களே தமாஷா இல்ல"

"உங்களை மாதிரிக் கொள்ளை அடிச்ச ஒருத்தர் தான் ராமாயணம் எழுதினார். எல்லாம் தெய்வ சங்கல்பம். சரி சரி மணி ரெண்டாகப் போகுது. பேசாமத் தூங்குங்கோ. மீதி எல்லாம் நாளைக்குப் பேசிக்கலாம்" என்று அவர் அவனுக்குப் படுக்கையை விரித்துத் தானும் போய் படுத்துக் கொண்டார். சிறிது நேரத்தில் அவரது குறட்டை சத்தம் லேசாகக் கேட்டது. 

அவனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. 'இனி இந்த வேலையைச் செய்ய மாட்டேன்' என்று சுமார் இருபது வருடங்களுக்கு முன் அப்பாவின் எதிரில் உளியைத் தூக்கி எறிந்த நாள் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

அப்பா அன்று சொன்னார் "இது ஒரு நல்ல கலைடா". 

"நீங்க கலையைப் பார்க்கிறீங்க. நான் இந்தக் கலை இத்தனை வருஷமா உங்களுக்குக் கொடுத்த பட்டினியைப் பார்க்கறேன்"

அதற்குப் பின் அவன் உளியை எடுத்தது பூட்டுகளை உடைக்கத் தான். இத்தனை வருடம் கழித்து இப்படியொரு சூழ்நிச்லையில் மறுபடி அவனுக்கு வெற்றுச்செக்குடன் சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருக்கிறது. அர்ச்சகர் சேரமனின் குறட்டை சத்தம் அதிகமாகியது. ஒரு கொள்ளைக்காரன் வீட்டில் இருக்கும் போது எந்த பயமும் இன்றித் தூங்கும் பட்டரைப் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவனையும் அறியாமல் அவனுக்கு ஏனோ அந்த கிழட்டு அர்ச்சகர் சேரமனை மிகவும் பிடித்துப் போய் விட்டது.

மறு நாள் காலை அவன் சொன்னான் "எனக்கு நேத்துத் தூக்கமே வரல பெருசு"

"கையில கொள்ளையடிச்ச நகை அவ்வளவு இருக்கிறப்ப எப்படித் தூக்கம் வரும்"

"என்ன கிண்டலா. அது சரி. என்னை இங்க வச்சிகிட்டு எப்படிப் பெருசு நீ நிம்மதியாத் தூங்கினே"

"உண்மையைச் சொன்னா நான் ஆறு மாசம் கழிச்சு நேத்து தான் நிம்மதியாத் தூங்கினேன்" அர்ச்சகர் சேரமனின் கண்களில் நீர் தழும்பியது "அந்தப் பணக்காரங்களைப் பொறுத்த வரை இந்த பராசக்தி அவங்களைச் சுபிட்சமாய் வச்சிருக்கும் ஒரு தெய்வம். ஆனா எனக்கு எல்லாமே அவள் தான். பதினெட்டு வயசுல பூஜை செய்ய ஆரம்பிச்ச எனக்கு அப்புறம் ஒரு குடும்பமோ, பணமோ, வேற சினேகிதர்களோ வேணும்னு தோணலை. தாயாய், சினேகிதியாய், குழந்தையாய், சொத்தாய்,எல்லாமாய் எனக்கு அவள் இருந்தாள். பூஜை செய்துகிட்டு இருக்கிறப்பவே ஒரு நாள் அவள் காலடியில் உயிர் போயிடணும். அது தான் என் ஒரே ஆசை. விக்கிரகம் சேதப்பட்டப்ப என்னையே ரெண்டாப் பிளந்த மாதிரி துடிச்சேன். நேத்து உங்களைப் பார்த்த பிறகு தான் நிம்மதி.சந்தோஷம்.எல்லாம் சரியாகி நான் பழைய படி பூஜை செய்ய ஆரம்பிச்சுடலாம்னு நம்பிக்கை வந்துடுச்சு"

"ஏன் பெருசு எனக்கே அவங்க இவ்வளவு பணம் தர்றாங்களே. உனக்கு எவ்வளவு தருவாங்க"

"எவ்வளவு வேணுனாலும் தருவாங்க. பசிக்குச் சோறு, உடுக்கத் துணி, தங்க இடம் இதுக்கு மேல என்ன வேணும் சொல்லுங்கோ. அதுக்கு மேல கிடைக்கிறதெல்லாம் அதிகம் தான். அவங்க தந்தாலும் நான் வாங்கறதில்லை" 

அந்தக் கிழவரின் கள்ளங்கபடமில்லாத பேச்சும் வெகுளித்தனமும் அவன் தந்தையை அவனுக்கு நினைவுபடுத்தின. அவரும் இப்படித்தான் ஒரு பிழைக்கத் தெரியாத மனிதராகவே கடைசி வரை இருந்தார். ஆனால் பிழைக்கத் தெரியாதவர் என்று தான் நினைக்கும் இந்தக் கிழவரின் நேற்றைய நிம்மதியான உறக்கமும் பிழைக்கத் தெரிந்த தனது உறக்கம் வராத நிலையும் ஒரு கணம் அவனுக்கு உறைத்தது. இது பற்றி நினைக்க அவன் விரும்பவில்லை. பேச்சை மாற்றினான்.

"ஏன் பெருசு இவ்வளவு சின்னவனான என்னைப் போய் எதுக்கு நீங்க, வாங்க, போங்கன்னு சொல்றே"

"என் தெய்வத்திற்கு கண்கள் தரப்போறவர் நீங்க. நீங்க எவ்வளவு சின்னவராக இருந்தாலும், எப்படிப் பட்டவரா இருந்தாலும் சரி எனக்கு கடவுள் மாதிரி தான்"

அவரது வார்த்தைகள் அவனை என்னவோ செய்தன. 

"நான் சிற்ப வேலை செஞ்சு இருபது வருஷம் ஆயிடுச்சு. இப்ப எனக்கு எப்படி வரும்னு தெரியல"

"நல்லாவே வரும்.எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு" என்றவர் அருகில் கோயிலில் இருந்த அந்த சிற்பத்தைக் காண்பித்தார். பழைய சிற்பி உபயோகித்த உபகரணங்களும் அங்கிருந்தன. சிலைக் கல்லையும் அந்த உபகரணங்களையும் அவன் நன்றாக ஆராய்ந்தான்.

"பெருசு, நீங்க போங்க. எனக்குக் கொஞ்சம் தனியா இருக்கணும்" அவர் போய் விட்டார்.

அந்த சிலையையே பார்த்தபடி நிறைய நேரம் செந்தில் உட்கார்ந்தான். திருடன் திரும்பவும் கலைஞனாக மாற சிறிது நேரம் தேவைப் பட்டது. தன் குருவான தந்தையை நினைத்துக் கொண்டான். 

"சிலை கல்லில் வர்றதுக்கு முன்னால் மனசில் துல்லியமாய் வரணும். அதுக்கு முன்னால் உளியைத் தொடக்கூடாது" என்று அப்பா என்றும் சொல்வார். சிலையை நிறைய நேரம் பார்த்து கண்ணை மூடினான். மனதில் பல விதமான கண்கள் வந்து வந்துப் பொருத்தமில்லாமல் மறைந்தன. கடைசியில் பேரழகுடன் இரு விழிகள் வந்து மனதில் உள்ள சிலையில் நிலைத்தன. அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சக்தி ஒரு துளியாக ஆரம்பித்து வெள்ளமாகப் பெருக ஆரம்பித்தது. உளியைக் கையில் எடுத்தான். சிலை கண்கள் திறக்க ஆரம்பித்தது. 

அவனுக்கே எப்படி செதுக்கி முடித்தான் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் முடித்த பின் அவனே சொக்கிப் போனான். பராசக்தியின் கண்கள் மெள்ள மெள்ளப் பெரிதாகிக் கொண்டே போவது போலத் தோன்றியது. கடைசியில் அந்தக் கண்களைத் தவிர வேறெதையும் அவனால் காண முடியவில்லை. அண்ட சராசரங்களையே அவன் அந்தக் கண்களில் கண்டான். அந்தக் கண்களில் இருந்து கவனத்தைத் திருப்ப அவனால் முடியவில்லை. பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. பார்த்தான். பார்த்தான். பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். காலம் அவனைப் பொருத்த வரை நின்று போய் விட்டது.

அர்ச்சகர் சேரமன் மதியம், மாலை, இரவு என மூன்று நேரங்களில் வந்து பார்த்தது அவனுக்குத் தெரியாது. இரவில் அவர் வந்து பார்க்கும் போது இரண்டு சிலைகளைப் பார்த்தார். அந்தத் தெய்வச் சிலையும் மனிதச் சிலையும் ஒன்றை ஒன்று நேராகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவன் முகத்தில் பிரமிப்பு தெரிந்தது. அந்த முரட்டு முகம் சிறிது சிறிதாகக் கனிய ஆரம்பித்து பேரமைதியுடன் பளிச்சிட்டது. பட்டர் பராசக்தியைப் பார்த்தார். அவரது பராசக்தி இப்போது முன்பை விட அதிகப் பேரழகுடன் ஜொலித்தாள். எல்லை இல்லாத சந்தோஷத்தில் அவர் கண்கள் அருவியாயின. அவர் சாஷ்டாங்கமாய் அவனது கால்களில் விழுந்தார்.

இந்த உலகிற்கு மறுபடியும் திரும்பிய அவன் தீயை மிதித்தவன் போலப் பின் வாங்கினான். "பெரியவரே, என்ன இது..." அவனது பேச்சும் தோரணையும் முற்றிலும் மாறி இருந்தது. 

அர்ச்சகர் சேரமனுக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை. மெளனமாக அந்தச் சிலையைக் காண்பித்துக் கை கூப்பினார். பின்பு அந்தப் வெற்றுச் செக்கை நீட்டினார். 

அவன் வாங்கவில்லை. "நான் கண்களைச் செதுக்குனதுக்கு அவள் என் கண்களைத் திறந்துட்டா பெரியவரே. எங்களுக்குள்ள கணக்கு சரியாயிடுச்சு" புன்னகையோடு கரகரத்த குரலில் சொன்னான். "ஒரு விதத்தில் பார்த்தா வாழ்க்கையே நமக்கு அவள் தருகின்ற வெற்று செக் தான், இல்லையா பெரியவரே. என்ன வேணும்னாலும் எழுதி நிரப்பிக்கோன்னு குடுத்துடறா. நாம் தான் எதையோ எழுதி எப்படியோ நிரப்பிக் கெடுத்துடறோம்" அவன் குரலில் அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு வருத்தப் படுவது போல் தெரிந்தது. அதற்குப் பின் பேசும் மனநிலையில் இருவருமே இல்லை. மனம் நிறைந்திருக்கையில் வார்த்தைகள் அனாவசியமாகவும், மெளனமே இயல்பாகவும் இருவருக்கும் தோன்றியது. சாப்பிட்டு விட்டுத் தூங்கினார்கள். 

நடு இரவில் அர்ச்சகர் சேரமன் விழித்துப் பார்க்கையில் செந்திலின் படுக்கை காலியாக இருந்தது. வீடு முழுவதும் தேடி அவன் இல்லாமல் கோயிலுக்குப் போய்ப் பார்த்தார். அவன் அங்கும் இருக்கவில்லை. அவரிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமலேயே அவன் போய் விட்டிருந்தான். ஆனால் அவன் நேற்றுக் கொண்டு வந்திருந்த நகைகள் எல்லாமே பராசக்தியை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தன. பரசாக்தியின் அந்த அழகிய கண்கள் எதையோ சொவதைப்போல அர்ச்சகர்  சேரமன் உள்ளத்தில் உணர்கின்றார் ஆனால் அந்த கண் பேசும் வார்த்தைகள் தெரியாமல் அர்ச்ச்கர் சேரமன் மெளனத்தில் உறைகின்றார். முகநூலில் வந்த கதையை எனக்குரிய விதத்தில் எழுதியுள்ளேன்...... அன்புடன் பேசாலைதாஸ்

Sunday, 12 September 2021

போதை வந்தபோது புத்தியில்லையே!

போதை வந்தபோது புத்தியில்லையே!  பேசாலைதாஸ்


முல்லா நஸ்ருதீன் முதல் குழந்தைக்குத் தகப்பனானார். அவர் உடனே இந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட விரும்பித் தனது நண்பருக்கு அழைப்பு அனுப்பினார்.
உங்கள் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி, "சுயஉணர்வை இழந்து  விடுவதுதான்"!! இது ஒரு விநோதமான செயல். இது பற்றி சிவன், மகாவீரர், புத்தர் போன்றவர்கள் சொன்னது என்ன? 
"வாழ்வில் ஆனந்தம் என்ற ஒன்று உண்டு என்றால் அது விழிப்புணர்வு பெறுவதுதான்", என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் அறிந்த ஒரே இன்பம் "சுயஉணர்வை இழப்பதுதான்"!! நீங்கள் சொல்வது சரியாக இருக்கலாம்; அல்லது என் கருத்து சரியாக இருக்கலாம். இருவரின் அபிப்பிராயமும் ஒரே நேரத்தில் சரியாக இருந்துவிட இயலாது. 
தனது குழந்தையைப் பார்க்க மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் முன் ஒரு மதுக்கடைக்கு முல்லா சென்றார். தனது நெடுநாள் கனவு நிறைவேறிவிட்ட - பிள்ளை பிறந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட ஆசைப்பட்டார். 
நண்பருடன் சேர்ந்து குடிக்க ஆரம்பித்தார். குடிபோதையுடன் மருத்துவமனைக்குச் சென்ற முல்லா ஜன்னல் வழியே தனது குழந்தையைப் பார்த்தார். உடனே அழத் தொடங்கிவிட்டார். 
ஏன் அழுகிறீர்கள் என்று நண்பர் கேட்டதற்கு இப்படிப் பதிலளித்தார். "முதல் விஷயம் அந்த குழந்தை என் சாயலில் இல்லை!" அப்போது முல்லா குடிபோதையில் இருந்தார். தனது முகத்தை அவரால் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள முடியாத சமயம் அது. 
ஆனால் அவர் அந்த குழந்தை 
தன் சாயலில் இல்லை என்று அவசரப்பட்டுப் பேசுகிறார். மேலும் அவர் தொடர்ந்து பேசினார். "அதுமட்டுமன்றி குழந்தை மிகவும் சிறியதாகவும் தென்படுகிறது! இந்த சிறிய குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்ய முடியும்? முதலில் அவன் பிழைப்பானா என்றே தெரியவில்லையே!"...
முல்லாவின் நண்பர் அவரைத் தேற்றினார். "கவலைப்படாதீர்கள். நான் பிறந்தபோது வெறும் எட்டுப் பவுண்ட் எடையுடன்தான் இருந்தேன்." என்றார். 
"நீங்கள் தப்பிப் பிழைத்து விட்டீர்களா?" என்று கேட்டார் முல்லா. 
நண்பர் ஒருகணம் யோசித்தார். அவரும் நல்ல போதையில் இருந்தார். "நான் பிழைத்தேனா என்னவோ, சரியாகத் தெரியவில்லை" என்று பதிலளித்தார். 
நீங்கள் விழிப்புணர்வு இல்லாத நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். வாழ்வில் நீங்கள் பார்க்கும், உணரும் எல்லா விஷயங்களும் விழிப்புணர்வற்ற மனதால் ஆட்டி வைக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு காட்சியும் மங்கலாகத் தெரிகின்றன. எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடிவதில்லை. உங்களுக்கு ஒருவிதமான இன்பம் மட்டுமே தெரியும். தன்னை மறப்பதுதான் அந்த இன்பம். 
திரைப்படம் பார்ப்பதில் மூழ்கி உங்களை மறக்கிறீர்கள் அல்லது இசையில் மூழ்குகிறீர்கள் அல்லது குடி போதையில் உங்களை மறக்கடிக்கிறீர்கள் அல்லது காமத்தில் ஆழ்ந்து போகிறீர்கள். எந்த வகையில் உங்களால் முடியுமோ அந்த வகையில் உங்களை மறக்கிறீர்கள். அதை பெரியதொரு மகிழ்ச்சி என்று கொண்டாடுகிறீர்கள். 
தன்னிலை மறந்து போவதை மகிழ்ச்சி என்கிறீர்கள் அல்லவா? அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. உங்களுக்கு கொஞ்சம் விழிப்புணர்வு இருக்கும்போது வாழ்வில் துன்பம் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை என்று நினைத்துவிடுகிறீர்கள். 
சிறிய அளவில் விழிப்புணர்வு இருப்பதால் உங்களுக்கு உடனடியாக வலி, துயரம், அசிங்கம் போன்றவை மட்டுமே தென்படுகின்றன. எனக்கு ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். அவர் பிரம்மச்சாரியாகவே வாழ்ந்து வருகிறார். நான் அவரிடம் "உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று? எதனால் திருமணத்தை தவிர்த்தீர்கள்?" என்று கேட்டேன். 
அவர் அதற்கு "அது பெரிய பிரச்சினை. நான் குடிபோதையில் இருக்கும்போது மட்டும்தான் எனது காதலி அழகானவளாகத் தோன்றுவாள்! குடிபோதையில் இருக்கும்போது அவளை மணந்து கொள்ளச் சம்மதிப்பேன். ஆனால் அவள் மறுத்து விடுவாள். 
நான் தெளிவாக இருக்கும்போது அவள் என்னை மணந்துகொள்ளச் சம்மதிப்பாள். நான் சம்மதம் தர மாட்டேன். எங்களுக்குள் ஒத்துப் போகவில்லை. திருமணம் நின்றுவிட்டது" என்று விளக்கம் அளித்தார். 
நீங்கள் கண்களைத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு பார்த்தால் அசிங்கம், துயரம் தவிர வேறு எதுவும் தட்டுப்படுவதில்லை. 
விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் இருக்கும்போது சகலமும் அழகாகத் தோன்றுகின்றன. இது விழிப்புணர்வு பற்றிப் புரிந்து கொள்ளத் தடையாக மாறுகிறது. விழிப்புணர்வு என்பது சாத்தியமில்லை என்று நினைத்து விடுகிறீர்கள். 
ஆகவே நீங்கள் துயரங்களை அனுபவிப்பது அவசியமாகிவிடுகிறது. இதை கடுமையான விரத அனுஷ்டானங்கள் என்கிறோம். ஒருவர் விழிப்புணர்வு பெறுவதற்கு தயாராகும் சமயத்தில் அவர் வலிகளைத் தாங்கியாக வேண்டும். 
கடந்துபோன பல பிறவிகளில் நீங்கள் துயரங்களை மட்டுமே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறீர்கள். அந்த வலிகளை உங்களைத் தவிர வேறு யார், ஏற்றுத் தாங்கிக் கொள்வார்கள்? இதையே கர்மவினைக் கோட்பாடு என்று அழைக்கிறார்கள்          

நம்பிக்கை துரோகி

 நம்பிக்கை துரோகி பேசாலைதாஸ்


ஒரு முறை காடு வழியே சென்ற ஒரு மனிதனை ஒரு புலித் துரத்தியது.

அதனிடமிருந்து தப்பித்து அவன் ஒரு மரத்தின் மேல் ஏறினான்.

உச்சியை அடைந்தவனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

அங்கே ஒரு பெரிய மனிதக் குரங்கு உட்கார்ந்திருந்தது.

அதைப் பார்த்து நடு நடுங்கிய மனிதன் அந்த மனிதக் குரங்கிடம் அடைக்கலம் கேட்டான்.

அந்த மனிதக் குரங்கு, கவலைப்படாதே நான் உன்னை எதுவும் செய்யமாட்டேன்.

என்னை அண்டி வந்த உனக்கு நான் நிச்சயமாகப் பாதுகாப்புத் தருவேன் என்றது.

இரவுப் பொழுதும் வந்தது...

புலியோ மரத்தின் கீழே பசியோடு இருந்தது.

மனிதனும் மனிதக் குரங்கும் மாறி மாறி உறங்க முடிவு செய்தனர்.

மனிதன் தூங்கியப் போது மனிதக்குரங்கு காவல் காத்தது குரங்கு தூங்கும் போது மனிதன் காவல் காத்தான்.

புலி இவர்களைப் பிரிக்க முடியாவிட்டால் நமக்கு உணவு கிடைக்காது என எண்ணி அந்த மனிதனிடம்... வஞ்சகமாக 

இப்போது மனிதக்குரங்கு தூங்குகிறது நீ அதைப் பிடித்து கீழே தள்ளிவிடு... எனக்கு வேண்டியது பசிக்கு இரை, உன்னை விட்டு விடுகிறேன்” என்றது.

மனித மனம் குரங்கை விட மோசமானது.

நாம் தப்பிக்கலாம் என்றுத் தன்னலம் கருதி மனிதன் குரங்கை கீழே தள்ளிவிட்டான்.

கீழே விழும் போது நடந்ததைப் புரிந்துக் கொண்டது மனிதக்குரங்கு.

ஆனால் புலியோ “எனக்கு மனித மாமிசம் தான் வேண்டும்....உனக்கு மனிதனின் இயல்பைப் புரிய வைக்கவே நான் இவ்வாறு கூறினேன்.

இப்போதும் உன்னை விட்டு விடுகிறேன்....நீ மேலே சென்று மனிதனைக் கீழே தள்ளிவிடு நான் பசியாற மனித மாமிசம் உண்டு விட்டுப் போய் விடுகிறேன்” என்றது.

அப்படியே செய்வதாக சொல்லி விட்டு மரத்தின் மேலே ஏறி வந்த குரங்கு மனிதனின் அருகில் வந்தது.

மனிதனோ குரங்கைப் பார்த்து பயத்தால் நடுங்கினான்.

மனிதக் குரங்கோ “பயப்படாதே மனிதா என்னை நம்பி அடைக்கலம் என்று வந்த உன்னை எப்போதும் நான் காப்பேன்.

புலியிடமிருந்து தப்பிக்கவே நான் உன்னை கீழே தள்ளுவதற்கு ஒப்புக் கொண்டேன்.

நீ கவலை இல்லாமல் இருக்கலாம்... என்றது.

நண்பன் என்று வந்தவனிடம்

நட்பு பாராட்ட வேண்டும்...

நட்பு ஒரு பெண்ணின் கற்பைப் போன்றது.

ஒருமுறை நட்பின் புனிதத்தில் குறை கண்டோமே ஆயின் அந்த நட்பு அதன் மதிப்பை நிச்சயமாக இழந்தே போகும் இது தான் உண்மை...

கதையின் நீதி :-

நன்றிக்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு விலங்குகள்...

துரோகத்திற்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு மனிதர்கள்...

என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த உலகத்திலேயே மிகவும் அபாயகரமான மிருகம் மனிதர்கள் மட்டும் தான் √

அரன்மனைப்பூனைகள்

 அரன்மனைப்பூனைகள் பேசாலைதாஸ்


ஒரு நாட்டில் ஒரு இளவரசன் இருந்தான். அவன் சிறந்த போர் வீரன். அவனுடைய வாள் வீச்சிற்கு அந்த நாடே ஈடு கொடுக்க முடியாது. அந்த அளவிற்குச் சிறந்த வீரன்.

அவன் ஒருமுறை அரண்மனையில் வாள் வீசி பயிற்சி செய்துக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு எலி குறுக்கே ஓடியது. உடனே அதன் மீது வாளை வீசினான். அந்த எலி லாவகமாக தப்பித்துச் சென்றது. பிறகு மீண்டும் அதனைத் துரத்தி வாளை வீசினான், மீண்டும் தப்பித்து வளைக்குள் புகுந்துகொண்டது. உடனே மனம் உடைந்து போனான்.

அப்போது வந்த அரசர் "ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்?" என கேட்க "இந்த நாடே எனது வாள் வீசும் திறமைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாது போது, இந்த சாதாரண எலியை என்னால் கொல்ல முடியவில்லையே!" என விவரித்தான் இளவரசன்.

மன்னர் சிரித்துவிட்டு "எலியைக் கொள்ள வாள் பயிற்சி எதற்கு? அரண்மனைப் பூனையைக் கொண்டு வந்தாலே போதுமே!" என்றார்.உடனே அரண்மனை பூனை வரவழைக்கப்பட்டது.

அந்தப் பூனையும் எலியை வேட்டையாட முயன்றது. ஆனாலும் அந்த எலி எளிதாக அதனிடம் இருந்து தப்பித்து, தப்பித்துச் சென்றது. மீண்டும் இளவரசருடன் அரசரும் சோகமானார். அப்போது மந்திரி வந்தார். "என்ன அரசே..நீங்களும் இளவரசரும் சோகமாக இருக்கிறீர்கள்?" என்றார்.

அதற்கு அரசர் நடந்ததை கூறினார். "நம் நாட்டு பூனைகள் எதற்கு லாயக்கு...? ஜப்பான், பாரசீகம் போன்ற நாடுகளில் உள்ள பூனைகள் புலி உயரம் உள்ளன. எனவே அங்கிருந்து வரவழைப்போம்" என்றார் மந்திரி. அதேபோல் அவ் நாடுகளில் இருந்து பூனைகள் வரவழைக்கப்பட்டன.

ஆனால் அவற்றிடமிருந்தும் அந்த எலி சாமர்த்தியமாகத் தப்பித்துச் சென்று வளைக்குள் புகுந்தது. எலிக்கு இவ்வளவு திறமையா! என அனைவரும் வியந்து கொண்டிருக்கையில், அங்கே இருந்த அரண்மனைக் காவலன் "இளவரசே! இந்த எலிக்குப் போய் ஜப்பான், பாரசீகப் பூனையெல்லாம் எதுக்கு? எங்க வீட்டுப் பூனையே போதும்" என்றான். மன்னருக்கு நப்பிக்கை ஏற்படவில்லை. "என்ன.. அரண்மனையில் வளர்ந்து வரும் பூனையால் முடியாதது சாதாரண பூனையால் முடியுமா?" என்றார்.

உடனே இளவரசர் மறித்து "சரி...எடுத்து வா உனது பூனையை" என்றார். வீட்டிற்குச் சென்று தனது பூனையைக் கொண்டு வந்தான் காவலன். அந்தப் பூனை அந்த எலியை ஒரே தாவலில் "லபக்" என்று கவ்விச்சென்றது. இதனைப் பார்த்த இளவரசருக்குப் பெருத்த ஆச்சரியம். "என்ன இது அதியசம்!

ஜப்பான்,பாரசீக, அரண்மனையில் வளர்ந்த பூனைகளிடம் இல்லாத திறமை எப்படி இந்தச் சாதாரண பூனைக்கு ஏற்பட்டது? எப்படி சாத்தியம்? என்ன பயிற்சி கொடுத்துப் பூனையை வளர்க்கிறீர்கள்?" என்று வியந்தவாறே கேள்விகளை கேட்க தொடங்கினார்.

அதற்குக் காவலாளி "பெரிதாக என் பூனைக்குத் திறமையோ, பயிற்சிகளோ எதுவும் இல்லை இளவரசே... என் பூனைக்கு ரொம்பப் பசி அவ்வளவுதான்" என்றான்.

உடனே இளவரசருக்கு "சுரீர்" என்றது. அரண்மனைக்குள் பூனைகள் நன்கு தின்று கொழுத்திருப்பதால் அவற்றுக்கு பசி என்பதே என்னவெற்று தெரிய வாய்பில்லை, எனவே அவற்றால் எலியை எப்படி பிடிக்கமுடியும்?.

ஆக எந்த ஒரு வேலையையும் வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிக்க வேண்டுமென்றாள், முதலில் அதனைப் பற்றிய பசி அல்லது தேவை இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அந்தக் காரியத்தை

கச்சிதமாக செய்து முடிக்க முடியும்...

உழைப்போம்..உயர்வோம்


Thursday, 2 September 2021

 முல்லா நஸ்ருதீன்

ஒரு கிணற்றைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்.
உள்ளே எட்டிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது.
அது இரவு நேரம். இருந்தாலும் எட்டிப் பார்த்தார் கிணற்றுக்குள். கிணற்று நீரில் நிலா தெரிந்தது.
"ஐயோ, அந்த நிலாவைக் காப்பாற்ற வேண்டுமே" என்ற எண்ணம் தோன்றியது அவருக்கு.!
காப்பாற்றா விட்டால் சந்திரிகை தேய்வது எப்படி? தேயாவிட்டால் ரம்ஜான் நோன்பு எப்படி இருக்க முடியும்?
அவர் உடனே ஒரு கயிற்றை தேடிப்பிடித்துக் கிணற்றுக்குள் வீசினார். "பிடித்துக்கொள் பலமாக" என்று கத்தினார். கயிறு, எங்கோ, கீழே மாட்டிக் கொண்டது. பலம் கொண்ட மட்டும் இழுத்துப் பார்த்தார் அவர். முடியவில்லை. கடைசியில் கயிறு கழன்றது.
தடாலென மல்லாக்க தரையில் சாய்ந்தார் முல்லா. மூச்சு வாங்கியது. மேலே பார்த்தார். வானத்தில் நிலவின் பவனி! அவருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி.
"நான் வந்து காப்பாற்றியதால் உயிர் பிழைத்தாய் இல்லையா?" என்றார் அவர் மகிழ்ச்சியுடன்.
மனிதன் தன் ஆணவத்திற்குத் தீனி போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான்-ஆனால் இவன் இல்லாமலேயே எல்லாம் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
இவன் ஒன்றுமே இல்லை. ஆனால், தானே எல்லாமாக நினைத்துக் கொள்கிறான்.
--ஓஷோ--
, ’அறியாமை என்பது எது வரை? Matrix mm’ எனச்சொல்லும் உரை இன் படமாக இருக்கக்கூடும்
395
26 கருத்துகள்
விரும்பு
கருத்துத் தெரிவி

புத்தரின் கதை

 புத்தர் அதிக முறை கூறிய ஞானக் கதை

❤
நான் உனக்கு ஒரு கதையைச் சொல்கிறேன். புத்தர் இந்தக் கதையை அநேக தடவை கூறியுள்ளார்.
புத்தர் ஒரு காட்டைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு மனிதன் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்தான். யாரோ வேட்டையாடுபவர்களின் அம்பானது அவனது உடலில் பாய்ந்திருந்தது.
அவன் உயிருக்குப் போராடுகிறான். அவன் ஒரு தத்துவவாதி. புத்தர் அவனிடம் "இந்த அம்பை உனது உடலில் இருந்து எடுத்துவிட முடியும். அதை எடுப்பதற்கு என்னை அனுமதி"என்று கேட்டார்.
அந்த மனிதன் "கூடாது, தயவுசெய்து இதற்குக் காரணம் யார் என்று முதலில் எனக்கு தயவு செய்து கூறுங்கள்? எனது விரோதி யார்? இந்த அம்பு ஏன் எனது உடலைத் துளைத்தது? என்ன கர்மத்தின் பலன் இது? இந்த அம்பில் விஷம் தடவப்பட்டுள்ளதா அல்லது இல்லையா என்று கூறுங்கள்"என்று கேட்டான்.
அதைக்கேட்ட புத்தர் "விசாரணையை நீ பின்னர் வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் முதலில் இந்த அம்பை வெளியே எடுக்க விடு. ஏனெனில் நீ இப்போது சாவின் விளிம்பில் இருக்கிறாய். முதலில் இந்த விசாரணைகள் எல்லாம் செய்யப்பட்ட பிறகுதான் இந்த அம்பு வெளியே எடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் நீ உயிர்பிழைக்கப் போவதில்லை." என்று பதில் கூறினார்.
இந்தக் கதையை புத்தர் நிறைய தடவை கூறியுள்ளார். இதன் மூலம் அவர் கூறுவது என்ன?
நாம் அனைவரும் மரணத்தின் விளிம்பில்தான் இருக்கிறோம் என்று அர்த்தம்.
எனவே,
"இந்த உலகைப் படைத்தது யார்?
ஏன் படைத்தான்?
நான் ஏன் படைக்கப்பட்டேன்?
எனக்குப் பல பிறவிகள் உண்டா?
அல்லது ஒரு பிறவிதானா? நான் இறந்த பிறகு உயிரோடு இருப்பேனா அல்லது இல்லையா?" என்று கேள்விகளை கேட்டுக் கொண்டிருக்காதே.
அதனால்தான் புத்தர், "பிறகு விசாரணை செய்து கொள். முதலில் துன்பம் என்னும் இந்த அம்பு தியானத்தால் வெளியே எடுக்கப் படட்டும்"என்று கூறுகிறார்.
மேலும் புத்தர் சிரித்துக் கொண்டே, " தியானத்தால் அறியாமை அகன்ற பின்னர் இதைப் போன்று விசாரணை செய்கின்ற யாரையும் நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை." என்று கூறினார்.
--ஓஷோ--

வாழ்க்கைப்படகு

வாழ்க்கைப்படகு    பேசாலைதாஸ்  "ஒரு கப்பலில் ஒரு தம்பதி பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறா ர்கள். அப்போது கப்பல் கவிழும் அபாயமான கட்டத்தில், ஒ...